معادلات صهیونیستی در قالب ضد فوتبال
چلسی، قهرمان شجاع
یا ویرانگر وحشی؟
سه‌شنبه‌شب وقتی نورافکن‌های نوکمپ خاموش شدند و پرچم‌های آبی و اناری طرفداران بی‌شمار بارسا در جهان به نشانه ناکامی در شکست دادن داور و حریف انگلیسی به حالت نیمه افراشته درآمدند، گفته‌های دکتر حمیدرضا صدر در نقد پایانی مسابقه در شبکه سوم بیش از هر زمان دیگری به دل هواداران فوتبال می‌نشست، به طوری که همان چند عبارت ساده‌ای که آقای صدر در وصف ماهیت پول‌های بی‌شمار پشت سر چلسی به کار برد شاید به اندازه صدها ساعت برنامه‌های مستند و تاریخی و میزگردهای پی‌درپی تلویزیونی و رادیویی، چشم مخاطب جوان ایرانی را به ماهیت کثیف «صهیونیسم» گشود، صهیونیسمی که پرچمدارانش در فوتبال امروز امثال آبراموویچ، گایداماک، پینی زهاوی و کیا جورابچیان هستند، یک الیگارش یهودی- روسی، یک تاجر اسلحه اسرائیلی، یک دلال اسرائیلی و یک کارچاق‌کن فاسد بهایی که همگی در استمفوردبریج به هم می‌رسند. یادمان هست که دکتر صدر سال گذشته پیش از فینال منچستریونایتد – چلسی مستقیماً به صهیونیستی بودن معادلات صعود چلسی به فینال لیگ قهرمانان اشاره داشت. آن هم با حضور یک مربی اسرائیلی درجه سوم به نام آورام گرانت که سمبل فوتبالی و رسانه‌ای جریان پشت پرده مذکور محسوب می‌شد.
شاید لازم باشد در حاشیه دیدار برگشت چلسی – بارسا صداوسیما این حقیقت تلخ را به گونه‌ای تفصیلی‌تر با حضور آقای صدر و کارشناسان بین‌المللی فوتبال بشکافد که چگونه بیرق صهیونیسم آن هم با شمایلی کریه که همگی در جریان ضدفوتبال وحشیانه چلسی در نوکمپ شاهد بودیم در سطح اول فوتبال جهان به اهتزاز درمی‌آید تا گردانندگان چلسی را به هدف غایی‌شان یعنی نتیجه‌گیری و پیروزی به هر قیمت ممکن که از جلادان تل‌آویو سراغ داریم، برساند.
شاید مقایسه چلسی با اسرائیل حتی با وجود اشاره‌های متعدد متفکران فوتبال مثل بهمن فروتن، مجید جلالی و حمیدرضا صدر در نظر اول صرفاً جانبداری از رقیب چلسی یعنی بارسلونا جلوه کند اما وقتی می‌بینیم حتی صدای رسانه‌های انگلیسی که ظاهراً باید از کامیابی تیم کشورشان شادمان باشند نسبت به فوتبال کثیف آبی‌های لندن بلند می‌شود، دیگر نمی‌توانیم چشم بر این حقایق ببندیم.
دیروز فرانک پاورمن، نویسنده ورزشی آزاد انگلیسی در یادداشتی در روزنامه تایمز با عنوان «آیا چلسی، قهرمانان شجاع بودند یا ویرانگرهای وحشی؟» مستقیما به تفکرات تخریبی که حتی مربی بزرگی مثل گاس هیدینک را تا مرز کشتن فوتبال پیش برد حمله کرد که خود به قدر کافی گویای اتفاقی است که در نوکمپ افتاده و تازه این جدای از داوری بحث‌برانگیز داور آلمانی است که به سادگی چشم بر اصل فیفا مبنی بر حمایت از زیبایی‌های فوتبال بست و عملا ارکستر خطاهای مکرر و گاه وحشیانه بازیکنان چلسی را مقابل چشم مردم جهان رهبری کرد. البته با سابقه‌ای که از ارتباط تاریخی فوتبال آلمان و ناداوری در دست داریم و نمونه‌های متعددی که بویژه از زمان تسلط آلمان‌ها و ژرمن‌زبان‌ها بر فیفا و یوفا دیده شده یا رسوایی‌های اخیر داوران آلمانی در رابطه با شرط‌بندی و تبانی، آنچه در دیدار بارسا ـ چلسی شاهد بودیم، اصلا غیر‌منتظره نبود.
به قول نویسنده انگلیسی «فرانک پاورمن» روشی که گاس هیدینک با سابقه‌ای طول و دراز در فوتبال زیبا، هجومی و توسعه یافته با هدف «خنثی سازی مسی و یارانش» برگزید هیچ ربطی به فوتبال دفاعی یا حتی فوتبال فیزیکی نداشت بلکه روشی وحشیانه بود با این پیش‌فرض که قاضی میدان چشم بر خطاهای ما خواهد بست و حتی گاهی بازیکنان مورد خطا واقع شده حریف را جریمه خواهد کرد. این روش حتی از تعبیر تونی کاسکارینو اسطوره فوتبال ایرلند و کارشناس فوتبال روزنامه تایمز که مدعی شده بود «چلسی یک اتوبوس می‌آورد و جلوی دروازه خود پارک می‌کند»، هم فراتر رفت. در واقع می‌توان با کنایه از «نسل کشی» روش بازی زشت چلسی در نوکمپ را به «فوتبال‌کشی» تعبیر کرد.
پنجشنبه 10 اردیبهشت
جام یوفا- نیمه‌نهایی، بازی رفت
دیناموکی‌يف- شاختار............................................. 21:00
وردربرمن- هامبورگ................................................ 23:15
جمعه 11 اردیبهشت
بوندس‌لیگای آلمان- هفته سی‌ام
بوخوم- هانوفر............................................................. 23:00 یادداشت
معادلات صهیونیستی در قالب ضد فوتبال
چلسی، قهرمان شجاع
یا ویرانگر وحشی؟
سه‌شنبه‌شب وقتی نورافکن‌های نوکمپ خاموش شدند و پرچم‌های آبی و اناری طرفداران بی‌شمار بارسا در جهان به نشانه ناکامی در شکست دادن داور و حریف انگلیسی به حالت نیمه افراشته درآمدند، گفته‌های دکتر حمیدرضا صدر در نقد پایانی مسابقه در شبکه سوم بیش از هر زمان دیگری به دل هواداران فوتبال می‌نشست، به طوری که همان چند عبارت ساده‌ای که آقای صدر در وصف ماهیت پول‌های بی‌شمار پشت سر چلسی به کار برد شاید به اندازه صدها ساعت برنامه‌های مستند و تاریخی و میزگردهای پی‌درپی تلویزیونی و رادیویی، چشم مخاطب جوان ایرانی را به ماهیت کثیف «صهیونیسم» گشود، صهیونیسمی که پرچمدارانش در فوتبال امروز امثال آبراموویچ، گایداماک، پینی زهاوی و کیا جورابچیان هستند، یک الیگارش یهودی- روسی، یک تاجر اسلحه اسرائیلی، یک دلال اسرائیلی و یک کارچاق‌کن فاسد بهایی که همگی در استمفوردبریج به هم می‌رسند. یادمان هست که دکتر صدر سال گذشته پیش از فینال منچستریونایتد – چلسی مستقیماً به صهیونیستی بودن معادلات صعود چلسی به فینال لیگ قهرمانان اشاره داشت. آن هم با حضور یک مربی اسرائیلی درجه سوم به نام آورام گرانت که سمبل فوتبالی و رسانه‌ای جریان پشت پرده مذکور محسوب می‌شد.
شاید لازم باشد در حاشیه دیدار برگشت چلسی – بارسا صداوسیما این حقیقت تلخ را به گونه‌ای تفصیلی‌تر با حضور آقای صدر و کارشناسان بین‌المللی فوتبال بشکافد که چگونه بیرق صهیونیسم آن هم با شمایلی کریه که همگی در جریان ضدفوتبال وحشیانه چلسی در نوکمپ شاهد بودیم در سطح اول فوتبال جهان به اهتزاز درمی‌آید تا گردانندگان چلسی را به هدف غایی‌شان یعنی نتیجه‌گیری و پیروزی به هر قیمت ممکن که از جلادان تل‌آویو سراغ داریم، برساند.
شاید مقایسه چلسی با اسرائیل حتی با وجود اشاره‌های متعدد متفکران فوتبال مثل بهمن فروتن، مجید جلالی و حمیدرضا صدر در نظر اول صرفاً جانبداری از رقیب چلسی یعنی بارسلونا جلوه کند اما وقتی می‌بینیم حتی صدای رسانه‌های انگلیسی که ظاهراً باید از کامیابی تیم کشورشان شادمان باشند نسبت به فوتبال کثیف آبی‌های لندن بلند می‌شود، دیگر نمی‌توانیم چشم بر این حقایق ببندیم.
دیروز فرانک پاورمن، نویسنده ورزشی آزاد انگلیسی در یادداشتی در روزنامه تایمز با عنوان «آیا چلسی، قهرمانان شجاع بودند یا ویرانگرهای وحشی؟» مستقیما به تفکرات تخریبی که حتی مربی بزرگی مثل گاس هیدینک را تا مرز کشتن فوتبال پیش برد حمله کرد که خود به قدر کافی گویای اتفاقی است که در نوکمپ افتاده و تازه این جدای از داوری بحث‌برانگیز داور آلمانی است که به سادگی چشم بر اصل فیفا مبنی بر حمایت از زیبایی‌های فوتبال بست و عملا ارکستر خطاهای مکرر و گاه وحشیانه بازیکنان چلسی را مقابل چشم مردم جهان رهبری کرد. البته با سابقه‌ای که از ارتباط تاریخی فوتبال آلمان و ناداوری در دست داریم و نمونه‌های متعددی که بویژه از زمان تسلط آلمان‌ها و ژرمن‌زبان‌ها بر فیفا و یوفا دیده شده یا رسوایی‌های اخیر داوران آلمانی در رابطه با شرط‌بندی و تبانی، آنچه در دیدار بارسا ـ چلسی شاهد بودیم، اصلا غیر‌منتظره نبود.
به قول نویسنده انگلیسی «فرانک پاورمن» روشی که گاس هیدینک با سابقه‌ای طول و دراز در فوتبال زیبا، هجومی و توسعه یافته با هدف «خنثی سازی مسی و یارانش» برگزید هیچ ربطی به فوتبال دفاعی یا حتی فوتبال فیزیکی نداشت بلکه روشی وحشیانه بود با این پیش‌فرض که قاضی میدان چشم بر خطاهای ما خواهد بست و حتی گاهی بازیکنان مورد خطا واقع شده حریف را جریمه خواهد کرد. این روش حتی از تعبیر تونی کاسکارینو اسطوره فوتبال ایرلند و کارشناس فوتبال روزنامه تایمز که مدعی شده بود «چلسی یک اتوبوس می‌آورد و جلوی دروازه خود پارک می‌کند»، هم فراتر رفت. در واقع می‌توان با کنایه از «نسل کشی» روش بازی زشت چلسی در نوکمپ را به «فوتبال‌کشی» تعبیر کرد.
پنجشنبه 10 اردیبهشت
جام یوفا- نیمه‌نهایی، بازی رفت
دیناموکی‌يف- شاختار............................................. 21:00
وردربرمن- هامبورگ................................................ 23:15
جمعه 11 اردیبهشت
بوندس‌لیگای آلمان- هفته سی‌ام
بوخوم- هانوفر............................................................. 23:00 ارسال نظر
پربیننده