رویدادها

روبرتو پرپینانی، تدوینگر «محمد رسول‌الله(ص)» از روح متعالی اثر می‌گوید
تحت تأثیر روح معنوی فیلم قرار گرفتم
یکی از مشهورترین عوامل حاضر در فیلم محمد رسول‌الله(ص)، تدوینگر آن، روبرتو پرپینانی است. به گزارش سایت رسمی فیلم  «محمد رسول‌الله(ص)»، پرپینانی می‌گوید: «برایم جالب بود که سینمای ایران از فرهنگی قابل درک برای همه الهام می‌گیرد و این قابلیت خلاقانه را دارد که پس از مشاهده واقعیت‌ها، آنها را با نگاهی شاعرانه تصویر کند. آنچه می‌توانستم از وجود خودم به فیلم «محمد رسول‌الله(ص)» ارزانی کنم، علاقه عمیقی بود که به وجوه متعالی و عرفانی نهفته در روح بشر داشتم. وقتی به حرف‌های مجیدی گوش می‌دادم و موادی را که در اختیار داشتم تماشا می‌کردم، می‌دیدم که او در توصیف باورهای خود از ابزار روایی ناب و جذابی بهره می‌برد و احساس می‌کردم که هر چه از آن پس انجام می‌دهم، به طور طبیعی تحت تأثیر توانایی او در انگیزه دادن به من بود؛ گویی به طریقی، واسطه یا ابزار او شده بودم. از همان لحظه اول به نظرم آمد که فیلم «محمد رسول‌الله (ص)»، سبکی غنی، فراخ، مقتدرانه، اشباع‌کننده و سخت متمرکز بر ارزش‌های تاثیرگذار ناشی از شأن داستانی که روایت می‌کرد را می‌طلبد؛ یا به عبارتی، متاثر از اجرای طرحی روایتی بود که نیتش تأویل مقامی متعالی بود. من به عنوان تدوینگر قطعا تحت تاثیر روح و انرژی‌ای قرار گرفتم که احساس می‌کردم در لابه‌لای تصاویر فیلم پرسه می‌زند و از من می‌خواست خودم را به تاثیر و تاثرات بسپارم. منظورم پیام‌های نهفته در داستان و در تصاویر است. به این ترتیب، من با تکیه بر شالوده‌ بصری فیلم و عروج معنوی آن به جست‌وجوی سبکی کلاسیک رفتم که روح داستان را اثربخش می‌کرد. در تدوین این فیلم، همیشه این مساله برایم مطرح بود که کاری نکنم ساختار تدوین توی چشم بزند، یعنی بین هر تصویر و تصویری که پس از آن می‌آید، فقط تداوم زمانی، کنشی و داستانی در میان نباشد، بلکه حس و هیجان هم در این پیوستگی نقش داشته باشد. شخصیت‌های داستان در اغلب موارد به واسطه ناگفته‌ها با هم پیوند می‌خورند. در این فیلم، هم داستان و هم شخصیت‌ها وظیفه دارند ما را وارد ماجرایی کنند که نه‌تنها وظیفه‌ جذب مکانیکی‌مان را به خط داستانی دارد، بلکه ما را به درک راستین و ژرف پیام آن نیز دعوت می‌کند و چنین فرآیندی، رسالت رساندن ما به مرتبه‌ای متعالی – که همان هدف اصلی و نهایی فیلم است – را نیز به خود می‌بیند. جا دارد به نقش بازیگران نیز اشاره‌ای ویژه کنم؛ معمولا در سینما، هر موضوعی که مطرح می‌شود، باید قالبی واقعی پیدا کند؛ اما در اینجا آنچه ما را در طول کار هدایت می‌کرد، صرفا واقع‌نمایی موضوع نبود، بلکه «باورپذیری» اثرگذار مضمونی والا و عرفانی بود که به واسطه‌ شخصیت‌ها و تصاویری پرداخت شده در نهایت دقت، تجسم پیدا می‌کرد. شک ندارم که نقشم در این پروژه، ارزش قابل‌توجهی در کارنامه حرفه‌ای من خواهد داشت. این را از آن جهت می‌گویم که به نظرم این فیلم عزم خود را جزم کرده تا در جایگاهی بالاتر از عرف نمایشی سینما قرار بگیرد و با استفاده از تصاویر، جلوه‌های بصری، صدا و موسیقی شگفت‌انگیز خود می‌کوشد باشکوه باشد و خلاصه همه چیز دست در دست هم می‌دهد تا مقام متعالی پیامبر اسلام را در تاثیرگذارترین حالت خود نشان دهد. اما در نهایت، آنچه بیشتر اهمیت پیدا می‌کند، آن رسالت معنوی‌ای است که در پس فیلم، محکم و قدرتمند، جلوه می‌کند که به مدد قابلیت‌های فراموش‌نشدنی نهفته در دل آن محقق شده است.

احسان معجونی، کارگردان نمایش «آقای هیچ‌کس»:
تماشاگر را از تئاتر دل‌زده نکنیم
کارگردان نمایش «آقای هیچ‌کس» گفت: باید استانداردها در اجرای نمایش‌ها رعایت شود تا با اجراهای بی‌کیفیت در سطحی پایین، تماشاگر از دیدن تئاتر دلزده و اعتمادش سلب نشود.  به گزارش ایسنا، احسان  معجونی با اشاره به اینکه اجرای نمایش «آقای هیچ‌کس» به 2 بخش تقسیم می‌شود، توضیح داد: قسمت اول فضایی با حال و هوای خوب و خوش است و در قسمت دوم لحظه‌های خاصی از قسمت اول را تکرار می‌کنیم اما دیگر به آن اندازه خوشایند نیست و به صورتی است که انگار مخاطب قبلاً این اتفاق را دیده است اما این بار حالتی تراژیک دارد. او درباره‌ متن این نمایشنامه نیز گفت: نمایشنامه را خودم نوشته‌ام و پایه اصلی آن روی نامه‌های بچه‌ها به خداست. متن را برای این اجرا نوشته‌ام و حدود 2 ماه حین تمرین‌ و در صحنه روی آن کار کردیم و چیزهایی به آن اضافه کردیم تا به این شکل به اجرا رسید.