محمدحسین عباسی: تا قبل از پیروزی درخشان پرسپولیس مقابل فولاد در اهواز و صعود چند پله‌ای این تیم در جدول رده‌بندی، تیم برانکو، فقط یک امتیاز از 4 شکست پیاپی در ابتدای فصل جلوتر بود و سخت می‌شود حواشی سنجاق شده به تقدیر روزهای آینده تیم را پیش‌بینی نکرد. با این وجود برانکو، در آخرین رده مقصرهای این نتایج قرار دارد و هواداران پرسپولیس که بعد از سال‌ها از نوع بازی تیم‌شان راضی شده‌اند، حاضرند همه دنیا را قبل از مرد کروات مورد سرزنش قرار بدهند. آنچه این روزها برای برانکو اتفاق افتاده، روایت آشنایی به نظر می‌رسد، روایتی که پیش‌تر برای آخرین پرسپولیس واقعا چشم‌نوازی که دیده بودیم، رقم خورده بود. پرسپولیس برانکو از چند جهت، یادآور پرسپولیس دنیزلی در لیگ ششم است. در هر دوی این تیم‌ها، مشکلات دروازه‌بانی وجود داشت، هر دوی آنها دفاع چپ تخصصی نداشتند و هر دوی‌شان، تیم‌های هیجان‌انگیزی برای هوادارها به شمار می‌رفتند. عجله برای رسیدن به گل، در هر 2 تیم مشهود به نظر می‌رسد و به همین اندازه، بی‌دقتی هم عنصر مشترک هر 2 تیم است. اگر در لیگ ششم مهرزاد معدنچی بارها و بارها با فرارهای انفجاری‌اش موقعیت می‌ساخت و خراب می‌کرد، حالا مهدی طارمی حتی از گلر حریف رد می‌شود اما توپ را به بیرون می‌زند. اگر علیرضا نیکبخت واحدی بعد از چند حرکت درخشان توپ را خراب می‌کرد، حالا امید عالیشاه از 2 قدمی دروازه توپ را به پای دروازه‌بان می‌کوبد تا بیشتر و بیشتر به شباهت تیم‌های برانکو و دنیزلی پی ببریم؛ تیم‌های جذاب کم‌دقت. نه تیم دنیزلی و نه تیم برانکو، مشکلی در خلق موقعیت گلزنی و به ثمر رساندن گل اول مسابقه نداشتند. مشکل کلیدی آنها در به ثمر رساندن گل دوم و دو برابر کردن اختلاف با تیم حریف بود. به نظر هم پرسپولیس لیگ ششم و هم پرسپولیس لیگ پانزدهم در این هفته‌ها، بخشی از باور و تمرکزشان را از دست داده بودند و نمی‌دانستند که قابلیت انجام چه کارهای بزرگی را دارند. همه آن بازی‌های زیبا، به آشفتگی در استفاده از موقعیت‌ها رسیدند تا اسکوربورد، نتواند همه حقیقت مسابقه‌ها را روایت کند. تیم دنیزلی عاقبت خودش را در لیگ ششم پیدا کرد. آنها 6 بازی آخر فصل را بردند و فصل را بالاتر از استقلال تمام کردند تا مرفاوی دیگر در کنفرانس‌های خبری اختلاف امتیازی زیاد با تیم رقیب را به رخ این تیم نکشد. آنها فاصله زیادی با صعود به فینال جام حذفی نداشتند اما تصمیم بحث‌برانگیز محسن قهرمانی در نبرد خانگی با سپاهان، همه چیز را از آنها گرفت و کار دنیزلی را در تهران تمام کرد. در نیمه‌نهایی جام حذفی لیگ ششم، وقتی پرسپولیس با یک گل از حریف جلو افتاده بود، حملات این تیم همچنان ادامه داشت و معدنچی چند بار در آستانه گلزنی قرار گرفت. آن موقعیت‌ها و آن سبک بازی متهورانه، سکوها را به شعارهای، «پرسپولیس زلزله» رساند؛ درست شبیه اتفاقی که در بازی با ذوب‌آهن، بعد از گلزنی عالیشاه و موقعیت خراب کردن او در روند هجومی پرسپولیس بعد از گل رقم خورد. در هر
2 مورد اما زلزله، سر ساکنان سکوهای آزادی خراب شد. این پرسپولیس، حالا تماما یادآور آن پرسپولیس است. تیم‌هایی که محبوب تماشاگران بودند و محبوب داورها نه!