مهدی طاهرخانی: وقتی مدیرکل ورزش و جوانان استان تهران در نشست خبری چند وقت قبلش درباره چرایی برگزاری المپیاد ورزشی امیدهای استان تهران شروع به صحبت کرد و ادله‌اش را کنار هم چید، خبرنگاران مدعو هر چه به دنبال حرف تازه و دلیل قانع‌کننده‌ای گشتند، چیزی یافت نکردند. به زعم حمیدرضا گرشاسبی باید این المپیاد ورزشی برگزار می‌شد تا جوانان مستعد پایتخت شناسایی شوند و ورزش تهران از وضعیت فعلی‌اش که به گفته او ایده‌آل نیست، خارج شود. اما آیا همه واقعیت این است؟ قبل از رسیدن به پاسخ این سوال باید به یک موضوع مرتبط دیگر بپردازیم. اصولا برگزاری از این دست بازی‌ها که در قالب المپیاد برگزار می‌شود چه نفعی برای ورزش دارد و سود اصلی آن به جیب چه افرادی می‌رود؟ شاید خیلی از خبرنگاران به مثابه مردم عادی خبر چندان زیادی از برگزاری و انجام این تورنمنت نداشته باشند. اما مدیرکل ورزش و جوانان استان تهران که از افراد نزدیک به وزیر ورزش و جوانان به حساب می‌آید یک طرح ویژه را پیاده کرد. گرشاسبی می‌گوید طی بررسی‌های صورت پذیرفته در استان تهران، متوجه شدیم با توجه به امکانات موجود و کثرت جمعیت، امتیاز به دست آمده راضی‌کننده نبود و نیست. از این رو برای برون رفت از این کسالت، یکی از معاونانش یک طرح خاص ارائه داد؛ برگزاری یک دوره بازی برای جوانان در چارچوب یک المپیاد ورزشی.
با شنیدن کلمه المپیاد ورزشی بلافاصله همه به یاد برگزاری این بازی‌ها در چند سال قبل می‌افتند. در دوره معاون رئیس‌جمهور سابق ایران و رئیس وقت سازمان تربیت بدنی. نکته جالب و قابل توجه این دو المپیاد این است که مجری هر دو یک فرد بود. اگرچه دولت عوض شد و کلا سازمان تربیت بدنی مبدل به وزارتخانه شد و سپس تغییر وزیر را داشتیم اما حسن میرزاآقابیگ ظاهرا صندلی محکمی داشت و دارد؛ او که پیشنهاد برگزاری نخستین المپیاد ورزشی را در زمان دولت قبلی ارائه داده بود و حالا طرحش را به گرشاسبی داده و مورد موافقت قرار گرفته است. به عقیده آقا‌بیگ برگزاری چنین المپیادهایی کمک شایانی به ارتقای ورزش و همچنین شناخته شدن استعدادها می‌کند.
قبل از فروپاشی بلوک شرق و در زمان جنگ سرد،چپ‌ها که تمام ورزش‌شان دربست همانند دیگر امور به دست دولت بود علاقه عجیبی به این دست از المپیادها داشتند. اما بعدا روش دیگری که آن یکی بیشتر مورد نظر سرمایه‌دارها بود اجرا شد؛ سپردن ورزش به بخش خصوصی و خودکفا کردن آنها. البته در هر صورتی دولت‌ها نقش حامی اصلی را دارند و در صورت لزوم برای حل مشکل پا پیش می‌گذارند اما نه آنگونه که قبلا مالک بودند و روش خود را لزوما بهترین متد می‌دانستند.
اما بازگردیم به المپیاد ورزشی امیدهای تهران. شاید بهترین فرد همین حسن میرزاآقابیگ باشد تا به صورت کاملا شفاف بگوید هزینه برگزاری المپیاد ورزشی قبل در زمان گذشته چه مقدار بود و دقیق‌ترش چه خروجی‌‌ای برای ورزش ایران داشت. اگر از اهالی رسانه سوال کنید بعید است به پاسخ روشن و شفافی برسید. حقیقتش این بود؛ یک المپیاد ورزشی به هزینه دولت برگزار شد و بدون آنکه به چیز خاصی برسیم هم به پایان رسید. اگر روش فوق پاسخ می‌داد چرا دیگر شاهد تکرارش نبودیم؟ همه چیز به دست فراموشی سپرده شد تا مجددا حسن میرزاآقابیگ بتواند ایده‌اش را پیاده کند. این بار نوبت ورزش پایتخت بود تا با برگزاری المپیاد ورزشی به زعم حمیدرضا گرشاسبی روح تازه‌ای بر جان ورزش پایتخت دمیده شود.
اما مطمئن باشید بعد از این همه ریخت و پاش و هزینه نه علی دایی و کریمی‌ای برای فوتبالش پدیدار می‌شود و نه رضازاده و حمیدرضا سوریان و حامد حدادی‌ای کشف می‌شوند.
این المپیادها در بهترین حالت به درد آمار انتهای سال می‌خورند تا جناب مدیرکل ورزش پایتخت به آن اشاره کند و بگوید ما تلاش‌مان را برای زنده نگه داشتن ورزش کلانشهر انجام دادیم. اما اگر به راستی به فکر ارتقای ورزش تهران هستند بهترین روش که بسیار هم شفاف و کم خرج‌تر است رسیدگی واقعی به معضلات تیم‌هایی است که پسوند تهران را یدک می‌کشند. مدیرکل ورزش تهران باید نگران تیم‌های فوتبالی باشد که روزگاری در تهران بودند و حالا دیگر حتی اسم‌شان هم وجود خارجی ندارد. تهران و حومه دست کم جمعیت 10 میلیون نفری را در دل خود جای داده‌اند اما بر خلاف 20 سال قبل تعداد تیم‌های فوتبالش کمتر شده است. جفا در حق ورزش پایتخت زمانی است که تیم‌هایش به راحتی به شهرهای دیگر هدیه داده می‌شوند. اگر قرار به دمیدن نفس تازه‌ای است باید تفکر پیشین را طرد و عوض برگزاری المپیاد، هزینه‌اش را خرج احیای باشگاه‌هایی کرد که به معنای واقعی کلمه باشگاه بودند. یعنی توامان هم تیم فوتبال داشتند و هم والیبال، بسکتبال و کشتی و... باشگاهایی که کارخانه تولید بودند. از کشف استعداد تا به
منصه ظهور رساندن آن در جامعه.
اگر تفکرات دستکاری شده چند دهه قبل بلوک شرق، دوای درد بود قطعا امروز لیگ چین، روسیه و اوکراین به دست تاجران متمول نمی‌افتاد. آنها هم فهمیده‌اند در عصر خصوصی‌سازی دولت باید نقشش را تغییر دهد. پیراهن هنرپیشه نقش اول را از تن در بیاورد و برود آن پشت و هنرمندانه کارگردانی کند. زمان خودنمایی با برگزاری المپیاد و طرح استعدادیابی اینچنینی به سر آمده است؛ شما باشگاه را احداث یا احیا کن، زمین رایگان یا با سود کم را در اختیار ورزشکار قرار بده، حمایت لازم را داشته باش مطمئن باشید استعدادهای ورزش تهران به خودی خود نمایان می‌شوند. دم مسیحایی پیشکش، شما فقط پایتان را از لوله اکسیژن بردارید.