گروه بین‌الملل: این روزها بحران آوارگان سوری و عراقی اشک جهانیان را سرازیر کرده است چون آنان برای زنده ماندن سوار کامیون‌های سرد می‌شوند تا بتوانند به صورت غیرقانونی وارد کشورهای اروپایی شوند. از ماه ژانویه تا ژوئیه ورود 340 هزار پناهجو در اروپا ثبت شده و این به معنای 175 درصد افزایش است. تنها در یک هفته 11 هزار نفر پناهجو به جزایر یونان وارد شدند و در همین زمان پنج هزار پناهجو به ایتالیا و بین 6 تا 7 هزار پناهجو از طریق بالکان وارد مجارستان شده‌اند.
بنابرگزارش کمیساریای عالی سازمان ملل، از ژانویه سال جاری تاکنون بیش از 300هزار نفر از راه دریای مدیترانه وارد اروپا شده‌اند و در این میان حدود 2500 پناهجو نیز در میانه این راه جانشان را از دست داده‌اند. در این میان 8/3 میلیون نفر از سوری‌ها که خانه و کاشانه خود را ترک کرده و از کشورشان خارج شده‌اند، 95درصد در 5 کشور ترکیه، لبنان، اردن، عراق و مصر حضور دارند که براساس گزارش کمیساریای آوارگان 6/1 میلیون نفر در ترکیه، 1/1 میلیون نفر در لبنان، 618 هزار نفر در اردن، 225 هزار نفر در عراق و 142 هزار تن نیز در مصر هستند. پارادوکس کنونی این است که کشورهای حاشیه خلیج‌فارس که به برکت فروش نفت و گاز جزو ثروتمندترین کشورهای جهان به حساب می‌آیند و از طریق امپراتوری‌های رسانه‌ای و تلویزیونی خود شعار حمایت از مردم سوریه سر می‌دهند و بر لزوم نجات آنان از نظام بشار اسد تاکید می‌کنند هیچ‌گاه حاضر به پذیرش آوارگان سوری نشده‌اند و حتی از دادن کمک‌های مالی به آوارگان که در اردوگاه‌ها شرایط دشواری دارند، خودداری می‌کنند و مرز‌های خود را روی آنها بسته‌اند. این در حالی است که همین کشورهای شیخ نشین نقش مهمی در دامن زدن به مشکلات سوریه و تبدیل اعتراضات به جنگ داخلی داشتند و با هزینه کردن میلیون‌ها دلار، سوریه را به سرزمین سوخته تبدیل کردند. کشورهای اروپایی به صدها هزار مهاجر غیرقانونی کمک و درهای مدارس و دانشگاه‌های خود را به روی آنان باز کرده‌اند و برای آنان فرصت اشتغال هم فراهم می‌کنند و به آنان تابعیت می‌دهند تا بتوانند با پشتوانه قانون وارد جامعه این کشورها شوند. طبق گزارش رسانه‌های خبری، ایتالیا، آلمان و فرانسه، روز چهارشنبه سندی را امضا کردند تا زمینه را برای آنچه برخورد منصفانه با پدیده اخیر ورود پناهجویان سوری به قاره اروپا خوانده‌اند، فراهم کنند. در مقابل مبلغان در رسانه‌های وابسته به کشورهای حاشیه خلیج‌فارس از گراییدن مهاجران سوری در کشورهای اروپایی به مسیحیت نگران هستند. سوالی که اکنون مطرح می‌شود این است که چرا کشور این مبلغان از باورهای اسلامی این مهاجران حمایت و درهای خود را به روی آوارگان باز نکردند؟ چرا این مفتی‌‌ها از عربستان‌سعودی، قطر، کویت و امارات نخواستند به داد آوارگان سوری برسند؟ آیا این آوارگان مسلمان نیستند؟ و آیا آنان از پیروان مذهب تسنن نیستند؟ نکته قابل توجه این است که بیشتر آوارگان سوری در اروپا از عرب‌های اهل سنت هستند بدین ترتیب این سوال مطرح می‌شود که شیوخی که از این مذهب حمایت می‌کنند کجا هستند؟ اگر نظام حاکم بر سوریه به آوارگان این کشور ظلم کرده است چرا این مفتی‌های عربی برای کمک به آوارگان نمی‌شتابند؟ چرا معارضان سوریه از مواضع حامیان خود در حمایت از آوارگان سوری انتقاد نمی‌کنند؟ ما می‌بینیم کشورهای حوزه خلیج‌فارس نه‌تنها نمی‌خواهند آوارگان سوری وارد خاکشان شوند بلکه برای تخریب سوریه سلاح و کمک‌های مالی هم ارسال و فتنه‌انگیزی می‌کنند تا آمار کشته شدگان و آوارگان بیشتر شود. عربستان‌سعودی که در سال 1991 با آوارگان عراقی بسیار سختگیرانه رفتار کرد و آنان را به مدت 5 سال در بیابان‌ها در شرایط بسیار سخت نگه‌داشت پس با چه توجیهی جنگ خونبار یمن را آغاز کرده و بیشتر خانوارهای این کشور فقرزده را آواره کرده است؟ آیا آوارگان یمنی جایی برای فرار دارند؟