عبدالباری عطوان: پس از فروپاشی سازمام موسوم به «دوستان سوریه» که متشکل از کشورهای مخالف نظام دمشق بود و همچنین با فروپاشی گروه‌های تحت حمایت آن مانند تشکل مخالفان سوری موسوم به «ائتلاف ملی سوریه» که 2 سال پیش برخی کشورها این تشکل را تنها نماینده قانونی مردم سوریه به‌حساب می‌آوردند و رئیس این تشکل در نشست سران عرب در دوحه بر کرسی سوریه تکیه می‌داد، ائتلاف 60 کشوری که آمریکا یک سال پیش برای مبارزه با داعش تشکیل داد، شروع به فروپاشی کرده است و همانند سازمان‌ها و ائتلاف‌های مشابه پیش از آن، ممکن است به شکل کنونی‌اش چندان دوامی نیاورد. طی 2 روز گذشته،
3 مقام عالیرتبه از کشورهای اروپایی به مخالفت با سیاست‌های آمریکا درباره چگونگی برخورد با بشار اسد، رئیس‌جمهوری سوریه و همچنین چگونگی مبارزه با داعش پرداختند؛ خوزه مانوئل گارسیا، وزیر خارجه اسپانیا در جریان دیدار خود از تهران خواستار مذاکره با بشار اسد برای تحقق آتش‌بس در سوریه شد. از سوی دیگر وزیر خارجه اتریش پا را از این فراتر گذاشت و روز سه‌شنبه گفت کشورهای غربی باید رئیس‌جمهوری سوریه را در جنگ ضدداعش شرکت دهند و این دقیقا همان پیشنهاد و خواسته‌ای بود که ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهوری روسیه اخیرا مطرح کرده است. ماتئو رنزی، نخست‌وزیر ایتالیا نیز در سخنانی متفاوت‌تر از همه مقام‌های اروپایی گفت: ایتالیا همانند فرانسه و انگلیس در حملات هوایی در چارچوب ائتلاف آمریکایی در سوریه شرکت نمی‌کند، زیرا برخی کارها و اقدام‌ها نتایج عکس می‌دهد. بیان چنین دیدگاه‌هایی از سوی مقام‌های عالیرتبه اروپایی آن هم در یک روز واحد، تأمل برانگیز است و به نظر ما این اقدام، انقلابی علیه سیاست‌های آمریکا در منطقه خاورمیانه و جنگ‌های ناشی از این سیاست‌هاست، زیرا می‌بینیم این سیاست‌ها کم‌کم نتیجه معکوس برای امنیت و ثبات اروپا در پی دارد؛ صد‌ها هزار یا میلیون‌ها مهاجر شروع به مهاجرت به کشورهای اروپایی کرده‌اند و آنگونه که احزاب تندرو در این کشورها می‌گویند، پناهجوها حتی هویت مسیحی این کشورها را تهدید می‌کنند و علاوه بر آن بحث‌های مطرح شده درباره افزایش اعمال خشونت‌آمیز در این کشورها و خطر تروریسم برای آنها بویژه تروریسم داعشی و هواداران این گروهک بویژه اینکه برخی از این تندروها در قالب پناهجو سعی می‌کنند خود را به کشورهای اروپایی برسانند. تقریبا از 5 سال پیش تاکنون آمریکا پرونده سوریه را در انحصار خود گرفته و از منطقه خاورمیانه به عنوان محلی برای آزمایش سیاست‌های خود استفاده می‌کند که این امر نتایج فاجعه‌باری برای اروپا رقم زده است؛ بشار اسد روز به روز با حمایت‌های روسیه و ایران قدرتمندتر می‌شود از سوی دیگر داعش نیز در حال افزایش قدرت است و دامنه فعالیت‌های خود را در سوریه و عراق گسترش می‌دهد و شاخ‌‌های خود را در کشورهای منطقه تاسیس می‌کند و خدا می‌داند این گروهک در آینده نزدیک قصد دارد کدام شهر را به امپراتوری خود بیفزاید. این اروپایی‌ها هستند که بهای سیاست‌های آشفته آمریکا را در منطقه پرداخت می‌کنند زیرا آنها به نسبت به خود آمریکا به منطقه نزدیک‌ترند. بیشتر پناهجویان سوری که از طریق دریا سعی می‌کنند خود را به کشورهای اروپایی برسانند، از مناطق خارج کنترل نظام سوریه به اروپا فرار کرده‌اند، این آمارها نشان می‌دهد ساکنان دمشق طی 5 سال اخیر افزایش یافته است. اروپایی‌ها گویی با این آمارها می‌خواهند بگویند که پناهندگان از مناطق تحت کنترل نظام سوریه به اروپا نمی‌آیند بلکه از مناطق تحت کنترل معارضان فرار می‌کنند، به همین دلیل باید با سوریه برای حل این مشکلات مذاکره کنند. این روزها یکسره کردن کار بحران سوریه از طریق نظامی غیر ممکن است و از طرف دیگر نتیجه دادن راه‌حل سیاسی برای این بحران نیز در این شرایط بعید به نظر می‌رسد. آمریکا می‌خواهد با ایجاد یک بحران جدید با روسیه، بر شکست سیاست‌های خود سرپوش بگذارد و به متحدان جدید خود در اروپا مانند یونان و بلغارستان می‌گوید به هواپیماهای روس اجازه استفاده از حریم هوایی خود را ندهند تا تجهیزات به سوریه نرسانند اما ظاهرا آمریکایی‌ها فراموش کرده‌اند که راه‌های زمینی، هوایی و دریایی جایگزین دیگری برای این کار وجود دارد و آنها با سیاست‌های خود منطقه را به پرتگاه جنگ جهانی دیگری می‌کشانند. این روزها پناهجویان سوری، چه زنده‌ها و چه مرد‌ه‌ها همه معادلات را بر هم زده‌اند، آنها دیدگان اروپایی‌ها را به روی حقایق گشوده‌اند و آنان را متوجه فاجعه‌هایی کرده‌اند که در حال پیشروی به سوی آنهاست. آری این بهای تبدیل شدن این کشورها به گله‌ای است که آمریکا چوپان آن است.