هما نصرتی:
به‌تازگی اتفاق‌های عجیب و غریبی در شهرداری پایتخت رخ می‌دهد؛ اگر روزی بزرگ‌ترین چالش در شهرداری تهران بحث روشن نبودن هزینه برگزاری نشست شهرداران کلانشهرهای آسیایی به خاطر معلوم نبودن هزینه بیمارستان یکی از مدعوین خارجی بود، امروز ورق برگشته است و مدیران شهری سخن گفتن از نشتی سقف برج میلاد، که به سکته مدیر پروژه و طبیعتا اخراجش منجر شد، را حرفی غیرکارشناسی و البته غیرمنطقی! مي‌دانند جالب اینجاست که امروز دیگر سخن گفتن از واقعیت‌ها به نوعی جناح بندی سیاسی بدل شده است و مدیران جایگاه‌هایی را که از مردم به امانت گرفته‌اند، آنچنان حوزه‌های مدیریتی‌شان را جداسازی می‌کنند که کسی پروای پر زدن به حیاط خلوتشان را نداشته باشد و انگار باید کلید شهر را به دستشان سپرد و حتی به قدر یک شهروند هم حق سوال پرسیدن و به چالش کشیدن مدیر کلید به دست شهر را به خود راه نداد. در این میان حکایت نشت آب از برج میلاد يك‌چیزی است و چاله‌های خیابان‌های اصلی شهر چیز دیگر. شهروندان به خوبی آمار تعداد درخت‌های قطع شده خيابان ولی‌عصر(عج) را به خاطر دارند، آن‌ها با چشمان خود، فروریختن آسفالت خیابان شریعتی به علت حفاری‌های نادرست مترو را دیده‌اند و طبیعتا شهرداری نیز با واکنش تندی دستور برخورد با عامل چنین رخدادهایی را صادر کرده است اما دیدن چکه‌های سقف برجی که هنوز هیچکدام از شهروندان دیدار نزدیکی از آن نداشته چگونه ممکن است؟ آیا در چنین مسائلی نباید به دیده‌ها و گزارش‌های روزنامه‌نگاران اعتماد کرد؟ خدارا شکر در این مورد ویژه، عکس‌های زيادي هم گرفته شده و البته مهر تایید بسیاری از کارکنان کم‌حرف برج میلاد هم به پای آن هست، حالا مديران شهري می‌خواهند این موضوع را تایید کنند يا تكذيب. خوشبختانه اهالی رسانه در فاش کردن این چالش کهنه مدیریتی بر فراز برج 400 متری تهران تنها نیستند همان طور که رئیس کمیسیون عمران شورای شهر تهران نیز در بازدید دو روز گذشته خود با تایید چکه کردن سقف برج میلاد به نوعی بر راست بودن این خبر صحه گذاشت.
اما این که چرا مدیران شهری و بویژه شخص قالیباف همچنان بر موضع خود پافشاری می‌کنند جای سوال است؛ آیا شکیب که مدرک دکترای عمرانش اثبات شده هم حرف غیرکارشناسی و غیرمنطقی می‌زند؟ اتفاق دیگری که نشان از اندکی ناهماهنگی در شهرداری تهران دارد به وضعیت نابسامان سازمان تاکسیرانی برمی‌گردد؛ قالیباف در مصاحبه دیروزش تاکید کرده: امروز هم رانندگان تاکسی و هم مجموعه تاکسیرانی و برخی شهروندان از وضعیت موجود ناراضی‌اند. ناگفته پیداست که در این مورد حق با جناب دکتر است، اما سوال اینجاست که مسؤول وضعیت بد موجود کیست و مدیریتش چگونه باید انجام شود.
اگر تاکسی‌ها تاکسیمتر استفاده نمی‌کنند، اگر برچسب‌های قیمت سال جدید نیامده کنده شده و به دور افتادند، اگر ساماندهی تاکسی‌های گردشی هنوز به نتیجه نرسیده و هزاران اگر دیگر... آقای شهردار! به نظر می‌رسد که باید به عنوان نهاد بالادستی سازمان تاکسیرانی به تمام این اگرها پاسخی قانع کننده بدهید وگرنه انتقاد از وضعیت موجود وظیفه ما رسانه‌هاست و ما نیز به کار خود مشغولیم! البته اتفاقات تازه شهرداری تهران به همین مساله بی‌اهمیت 200 میلیاردی(!) خلاصه نمی‌شود چرا که دیروز شهردار محترم پایتخت اقدام به افتتاح موزه‌ای کرده است که طبق اخبار از سال‌ها پیش موزه بوده و در قالب یک مجموعه بازدیدی فعالیت می‌کرده است. موزه شهید رجایی که به گواه خبر روابط عمومی شهرداری تهران، صبح روز گذشته با حضور محمد باقر قالیباف افتتاح شده از سال‌ها پیش با همین عنوان و در همین مکان قرار داشته و همین مساله پیچیدگی کار را بیشتر می‌کند.
اگر شهرداری مدعی است که این موزه را نوسازی و بازسازی کرده، دیگر احتیاجی نبود که در خبر «افتتاح موزه» عنوان شود و اگر این کار به صورت یک کار نمادین برای آغاز پروسه تبدیل خانه شهدای محله‌های تهران به مراکز فرهنگی انجام شده است، لازم بود روابط عمومی شهرداری فیتیله تبلیغاتی خبرش را اندکی پایین کشیده و از موضع دیگری به انعکاس خبر بپردازد.
وضعیت عجیب و غریب شهرداری تهران در این روزها بیشتر شبیه کارگردان فیلم‌های عروسی سریال «اشک‌ها و لبخندها» شده که در عین کم‌سوادی در حوزه‌های هنری و روشنفکری با ژست‌های نمایشی مدام تاکید می‌کرد: ما به کجا می‌رویم؟ در حاشیه چکه کردن برج میلاد و افتتاح دوباره یک موزه با حضور شهردار تهران
ما به کجا می‌رویم؟
هما نصرتی:
به‌تازگی اتفاق‌های عجیب و غریبی در شهرداری پایتخت رخ می‌دهد؛ اگر روزی بزرگ‌ترین چالش در شهرداری تهران بحث روشن نبودن هزینه برگزاری نشست شهرداران کلانشهرهای آسیایی به خاطر معلوم نبودن هزینه بیمارستان یکی از مدعوین خارجی بود، امروز ورق برگشته است و مدیران شهری سخن گفتن از نشتی سقف برج میلاد، که به سکته مدیر پروژه و طبیعتا اخراجش منجر شد، را حرفی غیرکارشناسی و البته غیرمنطقی! مي‌دانند جالب اینجاست که امروز دیگر سخن گفتن از واقعیت‌ها به نوعی جناح بندی سیاسی بدل شده است و مدیران جایگاه‌هایی را که از مردم به امانت گرفته‌اند، آنچنان حوزه‌های مدیریتی‌شان را جداسازی می‌کنند که کسی پروای پر زدن به حیاط خلوتشان را نداشته باشد و انگار باید کلید شهر را به دستشان سپرد و حتی به قدر یک شهروند هم حق سوال پرسیدن و به چالش کشیدن مدیر کلید به دست شهر را به خود راه نداد. در این میان حکایت نشت آب از برج میلاد يك‌چیزی است و چاله‌های خیابان‌های اصلی شهر چیز دیگر. شهروندان به خوبی آمار تعداد درخت‌های قطع شده خيابان ولی‌عصر(عج) را به خاطر دارند، آن‌ها با چشمان خود، فروریختن آسفالت خیابان شریعتی به علت حفاری‌های نادرست مترو را دیده‌اند و طبیعتا شهرداری نیز با واکنش تندی دستور برخورد با عامل چنین رخدادهایی را صادر کرده است اما دیدن چکه‌های سقف برجی که هنوز هیچکدام از شهروندان دیدار نزدیکی از آن نداشته چگونه ممکن است؟ آیا در چنین مسائلی نباید به دیده‌ها و گزارش‌های روزنامه‌نگاران اعتماد کرد؟ خدارا شکر در این مورد ویژه، عکس‌های زيادي هم گرفته شده و البته مهر تایید بسیاری از کارکنان کم‌حرف برج میلاد هم به پای آن هست، حالا مديران شهري می‌خواهند این موضوع را تایید کنند يا تكذيب. خوشبختانه اهالی رسانه در فاش کردن این چالش کهنه مدیریتی بر فراز برج 400 متری تهران تنها نیستند همان طور که رئیس کمیسیون عمران شورای شهر تهران نیز در بازدید دو روز گذشته خود با تایید چکه کردن سقف برج میلاد به نوعی بر راست بودن این خبر صحه گذاشت.
اما این که چرا مدیران شهری و بویژه شخص قالیباف همچنان بر موضع خود پافشاری می‌کنند جای سوال است؛ آیا شکیب که مدرک دکترای عمرانش اثبات شده هم حرف غیرکارشناسی و غیرمنطقی می‌زند؟ اتفاق دیگری که نشان از اندکی ناهماهنگی در شهرداری تهران دارد به وضعیت نابسامان سازمان تاکسیرانی برمی‌گردد؛ قالیباف در مصاحبه دیروزش تاکید کرده: امروز هم رانندگان تاکسی و هم مجموعه تاکسیرانی و برخی شهروندان از وضعیت موجود ناراضی‌اند. ناگفته پیداست که در این مورد حق با جناب دکتر است، اما سوال اینجاست که مسؤول وضعیت بد موجود کیست و مدیریتش چگونه باید انجام شود.
اگر تاکسی‌ها تاکسیمتر استفاده نمی‌کنند، اگر برچسب‌های قیمت سال جدید نیامده کنده شده و به دور افتادند، اگر ساماندهی تاکسی‌های گردشی هنوز به نتیجه نرسیده و هزاران اگر دیگر... آقای شهردار! به نظر می‌رسد که باید به عنوان نهاد بالادستی سازمان تاکسیرانی به تمام این اگرها پاسخی قانع کننده بدهید وگرنه انتقاد از وضعیت موجود وظیفه ما رسانه‌هاست و ما نیز به کار خود مشغولیم! البته اتفاقات تازه شهرداری تهران به همین مساله بی‌اهمیت 200 میلیاردی(!) خلاصه نمی‌شود چرا که دیروز شهردار محترم پایتخت اقدام به افتتاح موزه‌ای کرده است که طبق اخبار از سال‌ها پیش موزه بوده و در قالب یک مجموعه بازدیدی فعالیت می‌کرده است. موزه شهید رجایی که به گواه خبر روابط عمومی شهرداری تهران، صبح روز گذشته با حضور محمد باقر قالیباف افتتاح شده از سال‌ها پیش با همین عنوان و در همین مکان قرار داشته و همین مساله پیچیدگی کار را بیشتر می‌کند.
اگر شهرداری مدعی است که این موزه را نوسازی و بازسازی کرده، دیگر احتیاجی نبود که در خبر «افتتاح موزه» عنوان شود و اگر این کار به صورت یک کار نمادین برای آغاز پروسه تبدیل خانه شهدای محله‌های تهران به مراکز فرهنگی انجام شده است، لازم بود روابط عمومی شهرداری فیتیله تبلیغاتی خبرش را اندکی پایین کشیده و از موضع دیگری به انعکاس خبر بپردازد.
وضعیت عجیب و غریب شهرداری تهران در این روزها بیشتر شبیه کارگردان فیلم‌های عروسی سریال «اشک‌ها و لبخندها» شده که در عین کم‌سوادی در حوزه‌های هنری و روشنفکری با ژست‌های نمایشی مدام تاکید می‌کرد: ما به کجا می‌رویم؟ ارسال نظر
پربیننده