جنگ زرگری

نتانیاهو، نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی به هیچ‌وجه دل خوشی از آمریکایی‌ها ندارد و اساسا نحوه تمایل با آنها را هم بلد نیست. 10 سال پیش به واسطه همین عدم تعامل صحیح با آمریکایی‌ها از اریکه قدرت پایین کشیده شد. در آن مقطع شهرک‌نشینان صهیونیست که از نگاه منفی نتانیاهو به ایالات متحده ناراضی بودند و می‌خواستند آمریکا را به عنوان متحدی استراتژیک و البته قدرتمند در کنار خود داشته باشند، با مخالفت‌های خود شرایط را برای سقوط کابینه نتانیاهو و برگزاری انتخابات زودهنگام فراهم آوردند. واکنش‌های آویگدور لیبرمن، رئیس حزب افراطی اسرائیل خانه ما در نخستین روز ورودش به وزارت خارجه، ناامیدی و واکنش کاخ سفید را به دنبال داشت. لیبرمن مدعی شده بود که اسرائیل تمامی توافقات آناپولیس را نادیده خواهد گرفت و این مسأله برای آمریکایی ‌که تمامی هم و غم خود را صرف کنفرانس سازش آناپولیس کرده بود نوعی بازگشت به نقطه صفر تلقی می‌شد. از این رو شخص اوباما در جریان سفرش در ترکیه از این اظهارنظرهای مقامات صهیونیست انتقاد کرد و اعضای کابینه نتانیاهو نیز در واکنش به انتقادات اوباما، وی را متهم به دخالت در امور داخلی‌شان کردند تا ظهور و بروز اختلافات دو طرف کاملا آشکار شود. اوباما حتی در اتفاقی نادر که از یک رئیس‌جمهور ایالات متحده که خود را حامی سفت و سخت امنیت اسرائیل می‌داند، بعید است، دستور داد پیش‌شرط‌های کنگره برای کمک به فلسطینیان برداشته شود. مطابق پیش‌شرط‌های کنگره، ایالات متحده در شرایطی به فلسطینی‌ها کمک خواهد کرد که اسرائیل را به رسمیت بشناسند و از مقاومت در مقابل آنها دست بردارند، اما اوباما درخواست کرد که این پیش‌شرط‌ها برداشته شوند،‌ هر چند که اوباما بعدا این اقدام را نوعی تغییر تاکتیک خواند اما به نظر می‌رسد این اظهارات وی بیشتر برای کاستن از فشار لابی‌های صهیونیستی بود، بویژه که اجلاس سالانه آیپک نیز قرار است بزودی تشکیل شود و کیست که از قدرت بی‌حد و حصر آیپک به عنوان بزرگ‌ترین لابی صهیونیستی بی‌خبر باشد؟ قدرتی که حتی می‌تواند رئیس‌جمهور ایالات متحده را نیز با چالش‌هایی بسیار مواجه سازد. الان امید نتانیاهو نیز در سفرش به ایالات متحده به آیپک است؛ نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی انتظار دارد فشارهای آیپک به حدی باشد که اوباما را در هنگام مذاکرات دو طرف در کاخ سفید به موضع انفعال بکشاند. از طرف دیگر نتانیاهو سعی می‌کند به خوبی از آب گل‌آلود ماهی بگیرد و اختلاف موجود میان فلسطینی‌ها را عامل ناکامی مذاکرات فلسطین و رژیم‌ صهیونیستی نشان دهد. اسرائیل تلاش می‌کند با توسل به این بهانه از دادن هرگونه امتیاز به طرف فلسطینی امتناع کند. آنها مدعی هستند که در سایه اختلاف میان گروه‌های فلسطینی نمی‌توان به هیچ دستاوردی در مذاکرات رسید چرا که محمود عباس که عامل مذاکره کننده با رژیم صهیونیستی محسوب می‌شود، هیچ اختیاری درباره غزه ندارد و تنها می‌تواند تضمین‌هایی درباره کرانه باختری ارائه کند. این در حالی است که در سفر نتانیاهو به واشنگتن احتمالا اوباما بر طرح صلح ملک عبدالله، پادشاه عربستان که مستلزم عقب‌نشینی اسرائیل به مرزهای 1967 است، تاکید می‌کند. حال آنکه نخست‌وزیر افراطی رژیم صهیونیستی حتی نمی‌تواند به این طرح فکر کند. او حتی با نقشه راه نیز بسیار مشکل دارد و اساسا حاضر به مذاکره درباره هر طرحی که دو دولت مستقل را مطرح کرده باشد، نیست، اما هرچند که تنفر تمامی وجود او را فرا گرفته است به هر حال از پشت کردن به ایالات متحده و تکرار سناریوی 10 سال پیش نیز بشدت واهمه دارد. وضعیت نتانیاهو و کابینه ائتلافی وی در داخل نیز بشدت بغرنج است. از طرفی اعضای حزب کار تاکید کرده‌اند که در صورت پایبند نبودن نتانیاهو به طرح صلح، از کابینه ائتلافی کنار کشیده و موجبات سقوط آن را فراهم می‌کنند. حزب کار که رهبری آن را ایهود باراک در اختیار دارد، اخیرا مواضع شیمون پرز، رهبر سابق خود و رئیس فعلی رژیم صهیونیستی را نیز به خود نزدیک کرده است. این گروه حاضرند طرح ملک عبدالله را درباره بازگشت به مرزهای 1967 و تقسیم قدس بپذیرند، اما در طرف دیگر لیبرمن قرار دارد که حتی حاضر نیست نام این طرح را بشنود چرا که در بخش‌هایی از آن صحبت‌هایی درباره حق بازگشت آوارگان فلسطینی به میان آمده است. به هر حال به نظر می‌رسد قدرت افراطیونی نظیر لیبرمن و ایلی یشای، رهبر حزب شاس بیش از باراک و پرز باشد بویژه که مواضع افراطی نتانیاهو نیز با این گروه قرابت بیشتری دارد. به هر حال به نظر می‌رسد نتانیاهو و اوباما حتی با وجود فشار لابی‌های صهیونیست، اختلافات بسیاری با یکدیگر داشته باشند. اوباما در مدت نسبتا کوتاهی که به کاخ سفید آمده است، دست‌کم در ظاهر تلاش کرده تا نشان بدهد به دنبال بازسازی روابط آمریکا با مسلمانان است. به همین خاطر بود که خیلی زود به یک کشور مسلمان سفر کرد تا التزام خود را به این مساله نشان دهد. در همین راستا اوباما حداقل در گفتار می‌خواهد به مسلمانان ثابت کند که اسرائیل دیگر سوگلی ایالات‌متحده نیست و تل‌آویو نمی‌تواند از رهبران کاخ سفید به عنوان عروسک خیمه شب‌بازی استفاده کند بنابراین در مذاکرات با نتانیاهو بحث توقف شهرک‌سازی‌ها و تشکیل دولت مستقل فلسطینی را مطرح خواهد کرد که احتمالا با واکنش شدید نتانیاهو همراه خواهد شد. نتانیاهو از گروه‌های فلسطینی می‌خواهد اسرائیل را به‌عنوان کشوری یهودی به رسمیت بشناسند، وی نیز کشور فلسطین را به رسمیت خواهد شناخت. البته کشور مورد نظر نتانیاهو کشوری است که مختصات خاص خود را دارد؛ فلسطینی‌ها اجازه امضای هیچگونه معاهده و قرارداد خارجی را نداشته و صهیونیست‌ها نیز بر همه معابر آنها نظارت خواهند کرد! طرح نتانیاهو آنقدر مضحک و بچگانه است که حتی یک بچه نیز حاضر نمی‌شود پای آن را امضا کند هرچند که از محمود عباس، سلام فیاض و محمد دحلان هیچ چیز بعید نیست.