آرش ميراسماعيلي، سرمربي تيم ملي جودوی بزرگسالان با انتشار بيانيه‌اي، رسما كناره‌گيري خود را از سمت سرمربيگري تيم ملي اعلام كرد. تقریبا شش روز پس از استعفای عبدالجلیل رضوی(رئیس فدراسیون جودو) و در حالی که آرش میراسماعیلی و محمود میران هیچ اظهارنظری در این باره نکرده بودند، سرمربی تیم ملی با انتشار بیانیه‌ای از سمتش استعفا کرد. آرش پس از پایان بازی‌های المپیک بشدت عملکرد کادر فنی سابق را زیر سوال برده بود و همیشه با دیدی منفی به فعالیت‌های آنها نگاه می‌کرد. به همین دلیل هم بود که پس از استعفای رضوی یا باید صحبت‌های گذشته خویش را فراموش می‌کرد و یا استعفایش را می‌نوشت و از فدراسیون بیرون می‌آمد که دومین راه انتخاب میراسماعیلی برای همراه شدن با رضوی است. در بیانیه میراسماعیلی آمده است: آنچه امروز بر ورزش كشور و جامعه مظلوم آن مي‌گذرد، روايت تلخي است كه بازگويي آن براي راوي چون من تلخ‌تر. امروز صحبت از قهرماني و پهلواني و سكوي افتخار نيست، امروز اسباب قهرماني در هزارتوي تمايلات شخصي مفقود شده است. امروز صحبت از تجربه و دانش فردي وگروهي نيست. ظاهرا بنا بر اختراع مجدد چرخ است. امروز صحبت از حفظ اعتبار و شأن ورزشكار و مربي نيست. امروز تصميمات غيركارشناسي و شتابزده مديران، منتج به خانه‌نشين شدن سرمايه‌هاي ارزشمند و آينده‌سازان ورزش كشور شده است. خناسان در لباس مصلحان ورزشي نقشه پروازي تو را ترسيم مي‌كنند و به اصطلاح حامياني به تو ابلاغ، كه با اين تعريف اگر بماني آنچه برايت نخواهد ماند همين مقدار شأن و آبرو است. پس لااقل امروز اين ميزان پاسخ را از فرزندي چون من كه نه گرفتن مدالي رنگين، بلكه چشم پوشي از آن در حمايت از مردم مظلوم فلسطين برايش افتخار است، در اين شرايط كافي بدانيد. با نيم نگاهي به عملكرد فني سكانداران موروثي جودوی كشور درمي‌يابيد، با تخيل كه نه، به عينيت مي‌پنداريد كه در آينده‌اي نزديك چه خواهد شد. سوابق فني اينان، انگيزه‌هاي فردي و گروهي شان و... همه و همه حديث مفصلي است كه بماند براي بعد. متاسفم كه راه براي من و جواناني از نسل من كه عطش آموختن و انتقال تجربه دارند، بسته و وصال حضور در ميداني تازه آن‌هم براي اداي دين به مردم شريف ايران، در بن‌بست سئول مانده است. از مردم شريف و ورزش دوست كشورم عذرحضور خواسته و تمناي دعاي خيرشان را همچون گذشته دارم و چون اسلاف خويش درگوشه‌اي به نظاره خواهم نشست و مي روم تا بمانم، چرا كه آينده از آن ما است. کناره‌گیری ميراسماعيلي از سرمربیگری تیم ملی جودو
مي‌روم تا بمانم !
آرش ميراسماعيلي، سرمربي تيم ملي جودوی بزرگسالان با انتشار بيانيه‌اي، رسما كناره‌گيري خود را از سمت سرمربيگري تيم ملي اعلام كرد. تقریبا شش روز پس از استعفای عبدالجلیل رضوی(رئیس فدراسیون جودو) و در حالی که آرش میراسماعیلی و محمود میران هیچ اظهارنظری در این باره نکرده بودند، سرمربی تیم ملی با انتشار بیانیه‌ای از سمتش استعفا کرد. آرش پس از پایان بازی‌های المپیک بشدت عملکرد کادر فنی سابق را زیر سوال برده بود و همیشه با دیدی منفی به فعالیت‌های آنها نگاه می‌کرد. به همین دلیل هم بود که پس از استعفای رضوی یا باید صحبت‌های گذشته خویش را فراموش می‌کرد و یا استعفایش را می‌نوشت و از فدراسیون بیرون می‌آمد که دومین راه انتخاب میراسماعیلی برای همراه شدن با رضوی است. در بیانیه میراسماعیلی آمده است: آنچه امروز بر ورزش كشور و جامعه مظلوم آن مي‌گذرد، روايت تلخي است كه بازگويي آن براي راوي چون من تلخ‌تر. امروز صحبت از قهرماني و پهلواني و سكوي افتخار نيست، امروز اسباب قهرماني در هزارتوي تمايلات شخصي مفقود شده است. امروز صحبت از تجربه و دانش فردي وگروهي نيست. ظاهرا بنا بر اختراع مجدد چرخ است. امروز صحبت از حفظ اعتبار و شأن ورزشكار و مربي نيست. امروز تصميمات غيركارشناسي و شتابزده مديران، منتج به خانه‌نشين شدن سرمايه‌هاي ارزشمند و آينده‌سازان ورزش كشور شده است. خناسان در لباس مصلحان ورزشي نقشه پروازي تو را ترسيم مي‌كنند و به اصطلاح حامياني به تو ابلاغ، كه با اين تعريف اگر بماني آنچه برايت نخواهد ماند همين مقدار شأن و آبرو است. پس لااقل امروز اين ميزان پاسخ را از فرزندي چون من كه نه گرفتن مدالي رنگين، بلكه چشم پوشي از آن در حمايت از مردم مظلوم فلسطين برايش افتخار است، در اين شرايط كافي بدانيد. با نيم نگاهي به عملكرد فني سكانداران موروثي جودوی كشور درمي‌يابيد، با تخيل كه نه، به عينيت مي‌پنداريد كه در آينده‌اي نزديك چه خواهد شد. سوابق فني اينان، انگيزه‌هاي فردي و گروهي شان و... همه و همه حديث مفصلي است كه بماند براي بعد. متاسفم كه راه براي من و جواناني از نسل من كه عطش آموختن و انتقال تجربه دارند، بسته و وصال حضور در ميداني تازه آن‌هم براي اداي دين به مردم شريف ايران، در بن‌بست سئول مانده است. از مردم شريف و ورزش دوست كشورم عذرحضور خواسته و تمناي دعاي خيرشان را همچون گذشته دارم و چون اسلاف خويش درگوشه‌اي به نظاره خواهم نشست و مي روم تا بمانم، چرا كه آينده از آن ما است. ارسال نظر
پربیننده