پروانه حسین‌زاده: جمیل رستمی، متولد 1350 در سنندج است و در رشته شیمی از دانشگاه صنعتی‌شریف فارغ‌التحصیل شده است. او فعالیت سینمایی‌اش را سال 1366 آغاز کرد و در حال حاضر نیز عضو شورای مرکزی کانون برنامه‌ریزان و دستیاران کارگردان سینمای ایران است. رستمی تا به حال فیلم‌های «ژانی گه‌ل»، «مرثیه برف» و... را کارگردانی و به واسطه آنها در جشنواره‌های مختلفی شرکت کرده است. او با «ژانی گه‌ل» نماینده عراق در اسکار شد.
چطور وارد عرصه سینما و فیلمسازی شدید؟
از سنین نوجوانی علاقه بسیاری به سینما و کارگردانی داشتم و بعدها به‌طور تجربی و بدون اینکه در این رشته تحصیل کنم وارد سینما شدم و در سال 72 نخستین کارم را با عنوان «سایه به سایه» کارگردانی کردم.
معمولاً سوژه فیلم‌هایتان از چه مایه‌ای گرفته می‌شود؟
قصه نخستین فیلمم در یک سفر به سمت کردستان و به صورت اتفاقی و در حین خواندن کتابی با عنوان «تذکره‌الاولیا» در ذهنم جرقه زد اما به‌طور کل به دنبال سوژه خاصی در یک حیطه خاص نیستم و موضوعاتی را دوست دارم که مخاطب را با خود درگیر کند و برایش جذاب باشد. بر همین اساس هم سوژه‌هایم را انتخاب می‌کنم.
با توجه به حضور مستمر در جشنواره‌های خارجی، استقبال از فیلم‌های ایرانی را چگونه می‌بینید؟
به نظرم سینمای ایران جایگاه خوبی در خارج از کشور دارد، اما نبود مدیریت موجب ایجاد آشفتگی در این‌باره شده است. به‌طور مثال جمیل رستمی زمانی که تصمیم می‌گیرد فیلمی را کارگردانی کند، با استفاده از واسطه‌هایی که می‌شناسد مسیر خود را طی می‌کند و متاسفانه سینمای ما در خارج از کشور آنطور که باید معرفی نمی‌شود. به هر حال تا به حال فیلم‌های خوبی از ایران به نمایش درآمده‌اند که موجب شده سینمای ایران جایگاه خوبی پیدا کند.
آیا سلیقه داوران جشنواره‌های خارجی، دارای ویژگی‌های خاصی است؟
معمولا آنها به دنبال انگیزه و پتانسیل موجود در قصه هستند. تکنیک اهمیت زیادی ندارد. آنچه بیشتر مورد توجه آنان است، سادگی و نوع قصه است و گاهی هم شخص و محل وقوع قصه فیلم اهمیت بیشتری دارد.
زمانی که فیلم خود را تماشا می‌کنید، به چه نکاتی توجه دارید؟
خود را نقد می‌کنم تا ایرادهایم را در کارهای بعدی‌ام برطرف کنم اما اگر در محیطی قرار گیرم که نقد بشوم، دفاع تحلیلی می‌کنم و فقط نقد را بررسی می‌کنم. با جمیل رستمی، کارگردان سینما
سینمای ایران‌آنطور که باید معرفی نمی‌شود
پروانه حسین‌زاده: جمیل رستمی، متولد 1350 در سنندج است و در رشته شیمی از دانشگاه صنعتی‌شریف فارغ‌التحصیل شده است. او فعالیت سینمایی‌اش را سال 1366 آغاز کرد و در حال حاضر نیز عضو شورای مرکزی کانون برنامه‌ریزان و دستیاران کارگردان سینمای ایران است. رستمی تا به حال فیلم‌های «ژانی گه‌ل»، «مرثیه برف» و... را کارگردانی و به واسطه آنها در جشنواره‌های مختلفی شرکت کرده است. او با «ژانی گه‌ل» نماینده عراق در اسکار شد.
چطور وارد عرصه سینما و فیلمسازی شدید؟
از سنین نوجوانی علاقه بسیاری به سینما و کارگردانی داشتم و بعدها به‌طور تجربی و بدون اینکه در این رشته تحصیل کنم وارد سینما شدم و در سال 72 نخستین کارم را با عنوان «سایه به سایه» کارگردانی کردم.
معمولاً سوژه فیلم‌هایتان از چه مایه‌ای گرفته می‌شود؟
قصه نخستین فیلمم در یک سفر به سمت کردستان و به صورت اتفاقی و در حین خواندن کتابی با عنوان «تذکره‌الاولیا» در ذهنم جرقه زد اما به‌طور کل به دنبال سوژه خاصی در یک حیطه خاص نیستم و موضوعاتی را دوست دارم که مخاطب را با خود درگیر کند و برایش جذاب باشد. بر همین اساس هم سوژه‌هایم را انتخاب می‌کنم.
با توجه به حضور مستمر در جشنواره‌های خارجی، استقبال از فیلم‌های ایرانی را چگونه می‌بینید؟
به نظرم سینمای ایران جایگاه خوبی در خارج از کشور دارد، اما نبود مدیریت موجب ایجاد آشفتگی در این‌باره شده است. به‌طور مثال جمیل رستمی زمانی که تصمیم می‌گیرد فیلمی را کارگردانی کند، با استفاده از واسطه‌هایی که می‌شناسد مسیر خود را طی می‌کند و متاسفانه سینمای ما در خارج از کشور آنطور که باید معرفی نمی‌شود. به هر حال تا به حال فیلم‌های خوبی از ایران به نمایش درآمده‌اند که موجب شده سینمای ایران جایگاه خوبی پیدا کند.
آیا سلیقه داوران جشنواره‌های خارجی، دارای ویژگی‌های خاصی است؟
معمولا آنها به دنبال انگیزه و پتانسیل موجود در قصه هستند. تکنیک اهمیت زیادی ندارد. آنچه بیشتر مورد توجه آنان است، سادگی و نوع قصه است و گاهی هم شخص و محل وقوع قصه فیلم اهمیت بیشتری دارد.
زمانی که فیلم خود را تماشا می‌کنید، به چه نکاتی توجه دارید؟
خود را نقد می‌کنم تا ایرادهایم را در کارهای بعدی‌ام برطرف کنم اما اگر در محیطی قرار گیرم که نقد بشوم، دفاع تحلیلی می‌کنم و فقط نقد را بررسی می‌کنم. ارسال نظر
پربیننده