بله، به همین سادگی! یک واژه اما با عمری بسیار طولانی و کارکردهای فراوان. هزاران سال است که این واژه زندگی می‌کند. ریشه پهلوی دارد (hanja man) و از قدیم به همان معنی بود که امروز است. محل مشورت چند تن برای موضوعی مشترک. انجمن‌های زیادی را خوانده‌ایم که برخی معروف شدند مثلا «انجمن پلیاد» در فرانسه که شاعران جوان نامگذاری کرده بودند. انجمن دانشجویی، انجمن وحدت اسلامی و انجمن شعر که اگر اشاره‌ای به این ترکیب داشته باشیم، چندان بیراه نرفته‌ایم. اصلا انجمن شعر یعنی چه؟ از کجا پدید آمد؟ چه کار می‌کنند؟ و... . به نظر می‌آید نخستین انجمن‌های شعر پس از سبک هندی یعنی دوره بازگشت پدیدار شد، افرادی مثل مشتاق، شعله، آذر، هاتف، صباحی و... برای رسیدن به یک هدف به صورت هفتگی تشکیل انجمن می‌دادند هرچند در سبک‌های پیشین بوده اما نه به این شاکله! انجمن مشتاق معروف‌ترین بود. روال کاری انجمن‌ها شباهتی به خانقاه‌ها نیز داشت. استاد و راهنمای انجمن معمولا صاحب فضل، هنر، اخلاق، محیط بر شعر و ادبیات بود و در عین حال مقتدر! که تا این اواخر تمامی این مولفه‌ها در انجمن‌های سال‌های پیش خودمان جاری و ساری بود. استاد بهار، حمیدی شیرازی، امیری فیروزکوهی، دکتر مصفا، دکتر شفیعی، مهرداد اوستا و... هم اهل انجمن بودند و هم مورد احترام و دلیل جمع انجمن. مطالعه آثار شعری و تحقیقی برای شاگردان الزامی بود و هر کس را یارای آن نبود که حتی در ذهنش تصور کند که «من شاعرم». متاسفانه با هجوم تفکرات نوپای اروپایی و لجام گسیختگی شکل و شاکله هنری در شعر، فضا برای این جمله‌ها باز شد که «من شاعرم، این کتاب شعر من است، من شعرهای حافظ و نیما و... را قبول ندارم، باید مکتب‌سازی کنم و از این قبیل شعارهای جوگرفتگی!» و ناگهان انجمن‌ها از مسیر خارج و عموم آنها از حضور شخصیت‌های تاثیرگذار وثابت شده تهی شده‌اند! چرا؟
اول: کم‌التفاتی سازمان هنری و فرهنگی کشور ما و عدم اختصاص بودجه کافی جهت جذب شخصیت‌های ادبی و علمی به انجمن‌ها که متاسفانه اغلب این جلسه‌ها با حضور اشخاصی اداره می‌شود که بسیار پایین‌تر از حتی شاگردانند.
دوم: انجمن‌ها پولساز نیستند به همین جهت فرهنگسراها و خانه فرهنگ‌ها برنامه‌های مثلا آشپزی، خیاطی و... را ترجیح می‌دهند بر جلسه شعر.
سوم: نابهنجاری و تهور بسیاری از جوانان در جلسات که در نتیجه مطالعه اثری، فاضل روزگار می‌شوند و هتاک حرمت که باز ریشه در کوتوله بودن مسؤول جلسه دارد.
و نهایتا: کم‌عنایتی پیش قراولان فرهنگی و ادبی کشور که از شعر و ادبیات می‌گریزند.
نامه تهیه‌کننده «به رنگ ارغوان»
به رئیس جمهور
«سیدجمال ساداتیان» طی نامه‌ای به «محمود احمدی‌نژاد» رئیس‌جمهوری اسلامی ایران خواستار رسیدگی به وضعیت اکران عمومی فیلم «به رنگ ارغوان» شد. در آغاز این نامه سرگشاده آمده است: چهار سال است از عدم نمایش فیلم «به رنگ ارغوان» به نویسندگی و کارگردانی آقای ابراهیم حاتمی‌کیا می‌گذرد. او کسی است که افکارش برای همه شناخته شده و به عنوان بهترین کارگردان فیلم‌های جنگی انتخاب شده است. هر چند این اتفاق در اواخر دولت اصلاحات صورت گرفت، ولی انتظار این بود که با استقرار دولت نهم به این امر رسیدگی شود، در چهار سال گذشته هم به کرات پیگیر اکران فیلم بوده‌ام. تهیه‌کننده «به رنگ ارغوان» آورده است: به من اجازه دهید از فرصت باز شدن فضای عمومی برای گفت‌وگو و طرح مطالبات این روزها بهره‌برده و با صراحت بیشتر خواسته خود را مطرح کنم. از جنابعالی که امروز سکاندار امور اجرایی کشور و از سویی هم کاندیدای دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری هستید، تقاضا دارم یک بار این مرقومه را مطالعه کنید، بنده را هدایت فرمایید که در این شرایط جهت تظلم‌خواهی به کجا و چه کسی باید مراجعه کنم. در بخش دیگری از این نامه ساداتیان با اشاره به آنچه در طول این چهار سال بر سر فیلم رفته‌است، می‌نویسد: امروز وزیر محترم سابق وزارت اطلاعات در این باره مسؤولیتی ندارد. چون این فیلم در دولت اصلاحات دچار بحران شده و حتما مشکل از مسؤولان دولت نهم نیست. خوشبختانه 30 سال از حضور مقتدرانه نظام جمهوری اسلامی ایران می‌گذرد. در این مدت نظام اسلامی جنگ تحمیلی را با صلابت پشت‌سر گذاشت و بسیاری از توطئه‌ها را خنثی کرد اما نمی‌دانم چرا ما که امروز به لحاظ ثبات و توانایی قدرت اول منطقه هستیم در مقابل نمایش یک فیلم که قطعا نمایش آن برکات بی‌شماری برای کشور خواهد داشت، اینچنین دچار بلا‌تکلیفی می‌شویم.
وی در ادامه «به رنگ ارغوان» را اثری ارزشمند خوانده و آورده: بدانید بعد از نمایش عمومی فیلم افراد فرهنگی به تولید این فیلم افتخار خواهند کرد. با توجه به شرایط به‌وجود آمده قطعا به‌جز جنابعالی حل این معضل از عهده کسی ساخته نیست.
فرشته
آخرین تکه را از داخل جعبه خارج کرد و در مشتش گرفت. با درخشش خاصی که در چشمانش بود به سمت پیرمرد رفت و آخرین تکه را به او داد. پیرمرد سرش را بلند کرد و دخترک در لابهلای آدم‌ها ناپدید شد. پیرمرد از روی صندلی شکسته‌اش بلند شد و به سمت پسرکی که در گوشه‌ای از خیابان مشغول واکس زدن بود، رفت و آخرین تکه را به او داد. پسرک سرش را بلند کرد و پیرمرد در لابهلای آدم‌ها ناپدید شد. پسرک واکسی پس از تمام شدن کارش آخرین تکه بیسکویت را به دهان برد... و در میان انبوه آدم‌ها ناپدید شد.
سیامک احمدی(دل نمک) «انجمن»
بله، به همین سادگی! یک واژه اما با عمری بسیار طولانی و کارکردهای فراوان. هزاران سال است که این واژه زندگی می‌کند. ریشه پهلوی دارد (hanja man) و از قدیم به همان معنی بود که امروز است. محل مشورت چند تن برای موضوعی مشترک. انجمن‌های زیادی را خوانده‌ایم که برخی معروف شدند مثلا «انجمن پلیاد» در فرانسه که شاعران جوان نامگذاری کرده بودند. انجمن دانشجویی، انجمن وحدت اسلامی و انجمن شعر که اگر اشاره‌ای به این ترکیب داشته باشیم، چندان بیراه نرفته‌ایم. اصلا انجمن شعر یعنی چه؟ از کجا پدید آمد؟ چه کار می‌کنند؟ و... . به نظر می‌آید نخستین انجمن‌های شعر پس از سبک هندی یعنی دوره بازگشت پدیدار شد، افرادی مثل مشتاق، شعله، آذر، هاتف، صباحی و... برای رسیدن به یک هدف به صورت هفتگی تشکیل انجمن می‌دادند هرچند در سبک‌های پیشین بوده اما نه به این شاکله! انجمن مشتاق معروف‌ترین بود. روال کاری انجمن‌ها شباهتی به خانقاه‌ها نیز داشت. استاد و راهنمای انجمن معمولا صاحب فضل، هنر، اخلاق، محیط بر شعر و ادبیات بود و در عین حال مقتدر! که تا این اواخر تمامی این مولفه‌ها در انجمن‌های سال‌های پیش خودمان جاری و ساری بود. استاد بهار، حمیدی شیرازی، امیری فیروزکوهی، دکتر مصفا، دکتر شفیعی، مهرداد اوستا و... هم اهل انجمن بودند و هم مورد احترام و دلیل جمع انجمن. مطالعه آثار شعری و تحقیقی برای شاگردان الزامی بود و هر کس را یارای آن نبود که حتی در ذهنش تصور کند که «من شاعرم». متاسفانه با هجوم تفکرات نوپای اروپایی و لجام گسیختگی شکل و شاکله هنری در شعر، فضا برای این جمله‌ها باز شد که «من شاعرم، این کتاب شعر من است، من شعرهای حافظ و نیما و... را قبول ندارم، باید مکتب‌سازی کنم و از این قبیل شعارهای جوگرفتگی!» و ناگهان انجمن‌ها از مسیر خارج و عموم آنها از حضور شخصیت‌های تاثیرگذار وثابت شده تهی شده‌اند! چرا؟
اول: کم‌التفاتی سازمان هنری و فرهنگی کشور ما و عدم اختصاص بودجه کافی جهت جذب شخصیت‌های ادبی و علمی به انجمن‌ها که متاسفانه اغلب این جلسه‌ها با حضور اشخاصی اداره می‌شود که بسیار پایین‌تر از حتی شاگردانند.
دوم: انجمن‌ها پولساز نیستند به همین جهت فرهنگسراها و خانه فرهنگ‌ها برنامه‌های مثلا آشپزی، خیاطی و... را ترجیح می‌دهند بر جلسه شعر.
سوم: نابهنجاری و تهور بسیاری از جوانان در جلسات که در نتیجه مطالعه اثری، فاضل روزگار می‌شوند و هتاک حرمت که باز ریشه در کوتوله بودن مسؤول جلسه دارد.
و نهایتا: کم‌عنایتی پیش قراولان فرهنگی و ادبی کشور که از شعر و ادبیات می‌گریزند.
نامه تهیه‌کننده «به رنگ ارغوان»
به رئیس جمهور
«سیدجمال ساداتیان» طی نامه‌ای به «محمود احمدی‌نژاد» رئیس‌جمهوری اسلامی ایران خواستار رسیدگی به وضعیت اکران عمومی فیلم «به رنگ ارغوان» شد. در آغاز این نامه سرگشاده آمده است: چهار سال است از عدم نمایش فیلم «به رنگ ارغوان» به نویسندگی و کارگردانی آقای ابراهیم حاتمی‌کیا می‌گذرد. او کسی است که افکارش برای همه شناخته شده و به عنوان بهترین کارگردان فیلم‌های جنگی انتخاب شده است. هر چند این اتفاق در اواخر دولت اصلاحات صورت گرفت، ولی انتظار این بود که با استقرار دولت نهم به این امر رسیدگی شود، در چهار سال گذشته هم به کرات پیگیر اکران فیلم بوده‌ام. تهیه‌کننده «به رنگ ارغوان» آورده است: به من اجازه دهید از فرصت باز شدن فضای عمومی برای گفت‌وگو و طرح مطالبات این روزها بهره‌برده و با صراحت بیشتر خواسته خود را مطرح کنم. از جنابعالی که امروز سکاندار امور اجرایی کشور و از سویی هم کاندیدای دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری هستید، تقاضا دارم یک بار این مرقومه را مطالعه کنید، بنده را هدایت فرمایید که در این شرایط جهت تظلم‌خواهی به کجا و چه کسی باید مراجعه کنم. در بخش دیگری از این نامه ساداتیان با اشاره به آنچه در طول این چهار سال بر سر فیلم رفته‌است، می‌نویسد: امروز وزیر محترم سابق وزارت اطلاعات در این باره مسؤولیتی ندارد. چون این فیلم در دولت اصلاحات دچار بحران شده و حتما مشکل از مسؤولان دولت نهم نیست. خوشبختانه 30 سال از حضور مقتدرانه نظام جمهوری اسلامی ایران می‌گذرد. در این مدت نظام اسلامی جنگ تحمیلی را با صلابت پشت‌سر گذاشت و بسیاری از توطئه‌ها را خنثی کرد اما نمی‌دانم چرا ما که امروز به لحاظ ثبات و توانایی قدرت اول منطقه هستیم در مقابل نمایش یک فیلم که قطعا نمایش آن برکات بی‌شماری برای کشور خواهد داشت، اینچنین دچار بلا‌تکلیفی می‌شویم.
وی در ادامه «به رنگ ارغوان» را اثری ارزشمند خوانده و آورده: بدانید بعد از نمایش عمومی فیلم افراد فرهنگی به تولید این فیلم افتخار خواهند کرد. با توجه به شرایط به‌وجود آمده قطعا به‌جز جنابعالی حل این معضل از عهده کسی ساخته نیست.
فرشته
آخرین تکه را از داخل جعبه خارج کرد و در مشتش گرفت. با درخشش خاصی که در چشمانش بود به سمت پیرمرد رفت و آخرین تکه را به او داد. پیرمرد سرش را بلند کرد و دخترک در لابهلای آدم‌ها ناپدید شد. پیرمرد از روی صندلی شکسته‌اش بلند شد و به سمت پسرکی که در گوشه‌ای از خیابان مشغول واکس زدن بود، رفت و آخرین تکه را به او داد. پسرک سرش را بلند کرد و پیرمرد در لابهلای آدم‌ها ناپدید شد. پسرک واکسی پس از تمام شدن کارش آخرین تکه بیسکویت را به دهان برد... و در میان انبوه آدم‌ها ناپدید شد.
سیامک احمدی(دل نمک) ارسال نظر
پربیننده