علي مرادنژاد: همیشه در واپسین روزهای مانده به انتخابات همه چیز رنگ و بوی سیاسی به خود می‌گیرد. غباری از لباس سیاست‌ورزان و سیاست‌بازان برمی‌خیزد و به دور موضوعات مختلف حلقه می‌زند و ذبح هر چیزی به نفع منفعت‌های شخصی مباح می‌شود. در این میان مسائل حوزه اجتماعی به دلیل آنکه در دسترس عموم مردم است و به اصطلاح مسائل روز جامعه و مردم محسوب می‌شوند بیش از دیگر حوزه‌ها در معرض خطر سیاست‌زدگی قرار دارند. موضوع پرتقال‌های وارداتی نیز یکی از همین مسائل بود که خبرش، اردیبهشت انتخاباتی کشور را به عرصه جولان دادن کارآگاهانی بدل کرد که به دنبال یافتن پرتقال فروش، سطور روزنامه‌ها را سیاه می‌کردند و هرگاه با بلند کردن انگشت اشاره به سوی یکی از مسؤولان، نامی به این فهرست بلند بالا اضافه می‌کردند.
حالا با فروکش کردن موج رسانه‌ای اخبار این پرتقال‌ها شاید بتوان با نگاهی ریزبینانه‌تر و به جای یافتن پرتقال فروش به سراغ کسی یا کسانی رفت که از پشم حضور این پرتقال‌ها در فضای اطلاع‌رسانی کشور، برای خود کلاهی دوختند!
قصه پرتقال‌ها از کجا شروع شد؟
ماجرا از آنجا آغاز شد که مسؤولان رسانه‌ای شهرداری تهران از طریق تماس با خبرنگاران حوزه اجتماعی روزنامه‌ها و با کمک خبرگزاری مهر به انعکاس خبری پرداختند که محتوای آن این چنین بود: ظرف دو روز گذشته در اقدامی مشکوک نوعی پرتقال در برخی میوه فروشی‌های شهر تهران با علامت تجاری (jaffa sweetie israel-po) توزیع شده که با هوشیاری مردم و برخی فروشندگان و حراست شهرداری تهران به سرعت جمع آوری شد. این خبرگزاری همچنین اعلام کرد: این نوع پرتقال از چهارشنبه دوم اردیبهشت ماه و از طریق یکی از واردکنندگان معروف میوه به کشور وارد و در بخش‌هایی از تهران توزیع شده است. خبرگزاری مهر که یکی از رسانه‌هاي هماهنگ با شهرداری پایتخت است تاکید کرده در این موضوع نقش عوامل موثر در واردات و توزیع میوه و وجود سهل‌انگاری در مراحل کنترلی قابل تامل است که از سوی مبادی مسؤول در حال پیگیری است. بنابراین اولین محل کشف این پرتقال‌ها میادین میوه و تره بار شهرداری بود، مکانی که فلسفه وجودی‌اش با حمایت از تولیدکنندگان داخلی گره خورده است و به تازگی با وارد کردن میوه‌های گران‌قیمت خارجی به کلی از فلسفه وجودی‌اش فاصله گرفته است. اما به فاصله یکی، دو روز پس از انتشار این خبر کوتاه و عکس پرتقال‌های محترم(!) از زاویه‌های مختلف، چنین موضوع اجتماعی در یک قاب شیک سیاسی به صفحات رویی روزنامه‌های مخالف دولت راه یافت و ماهی‌گیری از این آب گل آلود آغاز شد.
مجرمی با رنگ نارنجی
جالب اینجاست که این پرتقال‌ها در حالی اسرائیلی خوانده می‌شدند که هم در مارک‌شان تقلب صورت گرفته بود و هم روی جعبه هایشان عنوان ساخت چین حک شده بود و حتی در همان روزهای اول مدیرعامل سازمان میادین میوه و تره بار شهرداری تهران نیز به شکلی درباره آن توضیح داده بود: «این نوع پرتقال تحت پوشش کارتن‌های ساخت کشور چین به یکی از بازارهای میوه ما منتقل شده بود». لاجرم کارناوال به راه افتاد و حالا دیگر هر کسی می‌توانست میدانداری این موج رسانه‌ای را به عهده بگیرد. گاهی با کاریکاتور، گاهی با خرج کردن تیتر یک روزنامه‌ها و انواع و اقسام جوک‌ها و ایمیل‌ها؛ از سوی دیگر مهم‌ترین مقصر این اتفاق عجیب و غریب از سوی ناظران کنار گود، دولت بود چرا که دولت به عنوان نگهدارنده مرزها باید مراقب ورود کالاها به داخل کشور باشد و اگر به گفته مدیرعامل سازمان میوه شهرداری، پرتقال‌های اسرائیلی توسط یکی از واردکنندگان معروف میوه به کشور وارد شده باشد باید وزارت بازرگانی مجوز چنین کاری را صادر کرده باشد که البته با توجه به اسم فامیل این پرتقال‌ها(!) این کار از مسؤولان یک وزارتخانه کشورمان کاملا بعید بود و اصلا نیازی به توضیح ندارد. در این میان سوال استفهامی محمد‌رضا میرتاج الدینی، نماینده مردم تبریز از شایعه‌سازان این حادثه هم جالب است: «آیا واقعا شما احتمال می‌دهید در دولتی که شاخصه اصلی آن در جهان ایستادگی سرسختانه در برابر رژیم صهیونیستی است، فردی پیدا بشود که برای واردات میوه از اسرائیل غاصب، چراغ سبز نشان دهد؟» معاون وزیر بازرگانی نيز در نخستین واکنش خود به واردات پرتقال اسرائیلی اظهار کرد: من از این موضوع هیچ اطلاعی ندارم، ضمن اینکه هیچ گوشه کار به وزارت بازرگانی ارتباط ندارد. محمدصادق مفتح، با بیان آنکه براساس برنامه چهارم توسعه، واردات به مجوز دولت نیاز ندارد، گفت: اگر کسی این ادعا را که پرتقال‌ها توسط وزارت بازرگانی ثبت سفارش شده، ثابت کند، ما به او جایزه می‌دهیم.
قفل بودن سیستم سفارش اسرائیل
اما مفتح با این سخنان هم آرام نشد و به رئیس سازمان حمایت از مصرف‌کنندگان و تولید کنندگان ماموریت بررسی این موضوع را محول کرد تا در نهایت، کیومرث جلیلیان اعلام کند: «این پرتقال‌ها تولید چین بوده و فرد واردکننده هم که از بازرگانان بخش خصوصی بوده پرتقال‌ها را به‌طور مستقیم از چین ثبت سفارش و به ایران حمل کرده است». در ادامه جلیلیان با استناد به شواهد موجود نه تنها واردات از رژیم‌صهیونیستی را با اشاره به اینکه «سیستم ثبت سفارش برای کالاهای صهیونیستی قفل است»، رد کرد که از نحوه شکل‌گیری و آغاز این دسیسه نیز سخن گفت: «در زمان ترخیص و کنترل‌های قرنطینه‌ای، پرتقال‌هایی با «مارک اسرائیلی» مشاهده نشده و برچسب‌های فوق در مراحل بعدی به بخش محدودی از پرتقال‌های مذکور – 70 تا 80 کارتن از 3200 کارتن –
الصاق شده که اینها نیز بلافاصله پس از گزارش‌های مردم متدین جمع‌آوری شدند». تا همین جای گزارش کافی است! می‌توانید باقی نظرات کارشناسی جلیلیان را از نوشته‌های سفید این متن بخوانید. وقتی که پای جعل و دسیسه‌ای اینچنین نامردانه پیش می‌آید دیگر مجالی برای نوشتن و توجیه کردن مخاطبان نیست. مخاطبانی که معمولا اطلاعات فیلتر شده و از صافی سیاسی گذشته را می‌خوانند و از خواندن و دانستن واقعیت‌ها منع می‌شوند! با این اوصاف طبیعی است که با مشخص شدن سرنخ، وظیفه رسانه‌هایی که ادعای بی‌طرفی می‌کنند این باشد که اطلاعات صحیح را به افکار عمومی برسانند اما ظاهرا منافع حزبی، سیاسی و شاید هم مالی اجازه چنین اطلاع‌رسانی‌ای را نمی‌دهد. پس از جلیلیان، رئیس سازمان حفظ نباتات، از «جعل» برچسب‌های صهیونیستی و نصب آنها روی بخشی از محموله مذکور خبر داد. همایون دارابی با اشاره به اینکه برچسب‌های نصب شده دارای زمینه مشکی هستند عنوان کرد: کسانی که در بازار صنایع غذایی فعالند، به راحتی می‌توانند تشخیص دهند این برچسب‌ها جعلی هستند و به‌صورت ناشیانه‌ای جعل شده‌اند. پس از این افشاگری‌ها بود که سکوت جبهه مخالف دولت آغاز شد، جبهه‌ای که وظیفه پر و بال دادن به این موضوع بسیار ساده را بر عهده داشت و بدون در نظر گرفتن جایگاه ملی کشور در بحث اسرائیل باب افراط را روی قلم‌ها گشوده گذاشت و موضوعی داخلی را به تیتر بی.بی.سی و سی.ان.ان بدل کرد! و همچنان سکوت ادامه داشت تا اینکه یکی از کاندیداهای اصلاح‌طلب نیز درباره پرتقال‌های به‌ظاهر اسرائیلی، موضع گرفت و دولت را متهم کرد که واردات بی رویه سرانجامش ورود پرتقال های اسرائیلی است. جالب آنکه در همان روزها برخی سایت های خبری و خبرگزاری‌ها از همکاری جمعی از مدیران شهرداری با همین کاندیدای اصلاح‌طلب و حضور در ستاد عملیات روانی وی خبر می‌دادند.
نیازی به پوآرو نیست
حتما لازم نیست آقای پوآرو یا خانم مارپل باشید تا موضوع را دریابید؛ داستان ساده‌تر از این حرف‌هاست، شیطنتی سیاسی که موضوعی کاملا اجتماعی را وسیله قرار داده و سبب ایجاد فضای شک و گمراهی شده است اکنون سوار بر اسب مراد به سوی صندوق‌های رای می‌رود! خلاصه داستان چنین است؛ ماجرایی بسیار ساده از سوی بعضی از یاران شهردار پایتخت به خبرنگاران تشنه اخبار داغ می‌رسد، کمی بعد موضوع توسط افراد خاصی پر و بال یافته و به دستمایه فشار به دولت تبدیل می‌شود تا در نهایت یک کاندیدای اصلاح‌طلب از آن بهره‌برداری کند و سرانجام فاش می‌شود که از یاران نزدیک شهردار محترم تهران بعضی‌ها تصمیم گرفته‌اند به یاران همین کاندیدا بپیوندند. پرتقال‌فروش اکنون آزاد است یا در بند، اهمیتی ندارد. اصلا پرتقال‌هایی که اکنون وسط میز پذیرایی هستند مهم نیست، اتفاقی که افتاد سوءاستفاده از سود پرتقال‌فروشی بود، سودی که با تهدید آبروی نظام به دست می‌آمد! گزارشي از يك رخداد اجتماعي كه تبديل به عملياتي رواني شد
پرتقال سیاسی!
علي مرادنژاد: همیشه در واپسین روزهای مانده به انتخابات همه چیز رنگ و بوی سیاسی به خود می‌گیرد. غباری از لباس سیاست‌ورزان و سیاست‌بازان برمی‌خیزد و به دور موضوعات مختلف حلقه می‌زند و ذبح هر چیزی به نفع منفعت‌های شخصی مباح می‌شود. در این میان مسائل حوزه اجتماعی به دلیل آنکه در دسترس عموم مردم است و به اصطلاح مسائل روز جامعه و مردم محسوب می‌شوند بیش از دیگر حوزه‌ها در معرض خطر سیاست‌زدگی قرار دارند. موضوع پرتقال‌های وارداتی نیز یکی از همین مسائل بود که خبرش، اردیبهشت انتخاباتی کشور را به عرصه جولان دادن کارآگاهانی بدل کرد که به دنبال یافتن پرتقال فروش، سطور روزنامه‌ها را سیاه می‌کردند و هرگاه با بلند کردن انگشت اشاره به سوی یکی از مسؤولان، نامی به این فهرست بلند بالا اضافه می‌کردند.
حالا با فروکش کردن موج رسانه‌ای اخبار این پرتقال‌ها شاید بتوان با نگاهی ریزبینانه‌تر و به جای یافتن پرتقال فروش به سراغ کسی یا کسانی رفت که از پشم حضور این پرتقال‌ها در فضای اطلاع‌رسانی کشور، برای خود کلاهی دوختند!
قصه پرتقال‌ها از کجا شروع شد؟
ماجرا از آنجا آغاز شد که مسؤولان رسانه‌ای شهرداری تهران از طریق تماس با خبرنگاران حوزه اجتماعی روزنامه‌ها و با کمک خبرگزاری مهر به انعکاس خبری پرداختند که محتوای آن این چنین بود: ظرف دو روز گذشته در اقدامی مشکوک نوعی پرتقال در برخی میوه فروشی‌های شهر تهران با علامت تجاری (jaffa sweetie israel-po) توزیع شده که با هوشیاری مردم و برخی فروشندگان و حراست شهرداری تهران به سرعت جمع آوری شد. این خبرگزاری همچنین اعلام کرد: این نوع پرتقال از چهارشنبه دوم اردیبهشت ماه و از طریق یکی از واردکنندگان معروف میوه به کشور وارد و در بخش‌هایی از تهران توزیع شده است. خبرگزاری مهر که یکی از رسانه‌هاي هماهنگ با شهرداری پایتخت است تاکید کرده در این موضوع نقش عوامل موثر در واردات و توزیع میوه و وجود سهل‌انگاری در مراحل کنترلی قابل تامل است که از سوی مبادی مسؤول در حال پیگیری است. بنابراین اولین محل کشف این پرتقال‌ها میادین میوه و تره بار شهرداری بود، مکانی که فلسفه وجودی‌اش با حمایت از تولیدکنندگان داخلی گره خورده است و به تازگی با وارد کردن میوه‌های گران‌قیمت خارجی به کلی از فلسفه وجودی‌اش فاصله گرفته است. اما به فاصله یکی، دو روز پس از انتشار این خبر کوتاه و عکس پرتقال‌های محترم(!) از زاویه‌های مختلف، چنین موضوع اجتماعی در یک قاب شیک سیاسی به صفحات رویی روزنامه‌های مخالف دولت راه یافت و ماهی‌گیری از این آب گل آلود آغاز شد.
مجرمی با رنگ نارنجی
جالب اینجاست که این پرتقال‌ها در حالی اسرائیلی خوانده می‌شدند که هم در مارک‌شان تقلب صورت گرفته بود و هم روی جعبه هایشان عنوان ساخت چین حک شده بود و حتی در همان روزهای اول مدیرعامل سازمان میادین میوه و تره بار شهرداری تهران نیز به شکلی درباره آن توضیح داده بود: «این نوع پرتقال تحت پوشش کارتن‌های ساخت کشور چین به یکی از بازارهای میوه ما منتقل شده بود». لاجرم کارناوال به راه افتاد و حالا دیگر هر کسی می‌توانست میدانداری این موج رسانه‌ای را به عهده بگیرد. گاهی با کاریکاتور، گاهی با خرج کردن تیتر یک روزنامه‌ها و انواع و اقسام جوک‌ها و ایمیل‌ها؛ از سوی دیگر مهم‌ترین مقصر این اتفاق عجیب و غریب از سوی ناظران کنار گود، دولت بود چرا که دولت به عنوان نگهدارنده مرزها باید مراقب ورود کالاها به داخل کشور باشد و اگر به گفته مدیرعامل سازمان میوه شهرداری، پرتقال‌های اسرائیلی توسط یکی از واردکنندگان معروف میوه به کشور وارد شده باشد باید وزارت بازرگانی مجوز چنین کاری را صادر کرده باشد که البته با توجه به اسم فامیل این پرتقال‌ها(!) این کار از مسؤولان یک وزارتخانه کشورمان کاملا بعید بود و اصلا نیازی به توضیح ندارد. در این میان سوال استفهامی محمد‌رضا میرتاج الدینی، نماینده مردم تبریز از شایعه‌سازان این حادثه هم جالب است: «آیا واقعا شما احتمال می‌دهید در دولتی که شاخصه اصلی آن در جهان ایستادگی سرسختانه در برابر رژیم صهیونیستی است، فردی پیدا بشود که برای واردات میوه از اسرائیل غاصب، چراغ سبز نشان دهد؟» معاون وزیر بازرگانی نيز در نخستین واکنش خود به واردات پرتقال اسرائیلی اظهار کرد: من از این موضوع هیچ اطلاعی ندارم، ضمن اینکه هیچ گوشه کار به وزارت بازرگانی ارتباط ندارد. محمدصادق مفتح، با بیان آنکه براساس برنامه چهارم توسعه، واردات به مجوز دولت نیاز ندارد، گفت: اگر کسی این ادعا را که پرتقال‌ها توسط وزارت بازرگانی ثبت سفارش شده، ثابت کند، ما به او جایزه می‌دهیم.
قفل بودن سیستم سفارش اسرائیل
اما مفتح با این سخنان هم آرام نشد و به رئیس سازمان حمایت از مصرف‌کنندگان و تولید کنندگان ماموریت بررسی این موضوع را محول کرد تا در نهایت، کیومرث جلیلیان اعلام کند: «این پرتقال‌ها تولید چین بوده و فرد واردکننده هم که از بازرگانان بخش خصوصی بوده پرتقال‌ها را به‌طور مستقیم از چین ثبت سفارش و به ایران حمل کرده است». در ادامه جلیلیان با استناد به شواهد موجود نه تنها واردات از رژیم‌صهیونیستی را با اشاره به اینکه «سیستم ثبت سفارش برای کالاهای صهیونیستی قفل است»، رد کرد که از نحوه شکل‌گیری و آغاز این دسیسه نیز سخن گفت: «در زمان ترخیص و کنترل‌های قرنطینه‌ای، پرتقال‌هایی با «مارک اسرائیلی» مشاهده نشده و برچسب‌های فوق در مراحل بعدی به بخش محدودی از پرتقال‌های مذکور – 70 تا 80 کارتن از 3200 کارتن –
الصاق شده که اینها نیز بلافاصله پس از گزارش‌های مردم متدین جمع‌آوری شدند». تا همین جای گزارش کافی است! می‌توانید باقی نظرات کارشناسی جلیلیان را از نوشته‌های سفید این متن بخوانید. وقتی که پای جعل و دسیسه‌ای اینچنین نامردانه پیش می‌آید دیگر مجالی برای نوشتن و توجیه کردن مخاطبان نیست. مخاطبانی که معمولا اطلاعات فیلتر شده و از صافی سیاسی گذشته را می‌خوانند و از خواندن و دانستن واقعیت‌ها منع می‌شوند! با این اوصاف طبیعی است که با مشخص شدن سرنخ، وظیفه رسانه‌هایی که ادعای بی‌طرفی می‌کنند این باشد که اطلاعات صحیح را به افکار عمومی برسانند اما ظاهرا منافع حزبی، سیاسی و شاید هم مالی اجازه چنین اطلاع‌رسانی‌ای را نمی‌دهد. پس از جلیلیان، رئیس سازمان حفظ نباتات، از «جعل» برچسب‌های صهیونیستی و نصب آنها روی بخشی از محموله مذکور خبر داد. همایون دارابی با اشاره به اینکه برچسب‌های نصب شده دارای زمینه مشکی هستند عنوان کرد: کسانی که در بازار صنایع غذایی فعالند، به راحتی می‌توانند تشخیص دهند این برچسب‌ها جعلی هستند و به‌صورت ناشیانه‌ای جعل شده‌اند. پس از این افشاگری‌ها بود که سکوت جبهه مخالف دولت آغاز شد، جبهه‌ای که وظیفه پر و بال دادن به این موضوع بسیار ساده را بر عهده داشت و بدون در نظر گرفتن جایگاه ملی کشور در بحث اسرائیل باب افراط را روی قلم‌ها گشوده گذاشت و موضوعی داخلی را به تیتر بی.بی.سی و سی.ان.ان بدل کرد! و همچنان سکوت ادامه داشت تا اینکه یکی از کاندیداهای اصلاح‌طلب نیز درباره پرتقال‌های به‌ظاهر اسرائیلی، موضع گرفت و دولت را متهم کرد که واردات بی رویه سرانجامش ورود پرتقال های اسرائیلی است. جالب آنکه در همان روزها برخی سایت های خبری و خبرگزاری‌ها از همکاری جمعی از مدیران شهرداری با همین کاندیدای اصلاح‌طلب و حضور در ستاد عملیات روانی وی خبر می‌دادند.
نیازی به پوآرو نیست
حتما لازم نیست آقای پوآرو یا خانم مارپل باشید تا موضوع را دریابید؛ داستان ساده‌تر از این حرف‌هاست، شیطنتی سیاسی که موضوعی کاملا اجتماعی را وسیله قرار داده و سبب ایجاد فضای شک و گمراهی شده است اکنون سوار بر اسب مراد به سوی صندوق‌های رای می‌رود! خلاصه داستان چنین است؛ ماجرایی بسیار ساده از سوی بعضی از یاران شهردار پایتخت به خبرنگاران تشنه اخبار داغ می‌رسد، کمی بعد موضوع توسط افراد خاصی پر و بال یافته و به دستمایه فشار به دولت تبدیل می‌شود تا در نهایت یک کاندیدای اصلاح‌طلب از آن بهره‌برداری کند و سرانجام فاش می‌شود که از یاران نزدیک شهردار محترم تهران بعضی‌ها تصمیم گرفته‌اند به یاران همین کاندیدا بپیوندند. پرتقال‌فروش اکنون آزاد است یا در بند، اهمیتی ندارد. اصلا پرتقال‌هایی که اکنون وسط میز پذیرایی هستند مهم نیست، اتفاقی که افتاد سوءاستفاده از سود پرتقال‌فروشی بود، سودی که با تهدید آبروی نظام به دست می‌آمد! ارسال نظر
پربیننده