مهدی طاهرخانی: موضوع اصلی و نگران‌کننده این روزهای تیم‌ملی فوتبال ایران نه قرارداد رومیزی و زیرمیزی 100 هزار دلاری آل‌اشپورت با کی‌روش است و نه جنگ رسانه‌ای سرمربی تیم‌ملی با علیرضا اسدی و کمیته اخلاق فدراسیون فوتبال؛ اینک ما مشکلی داریم به بزرگی گلری که در تیم‌ملی در هر حالتی ثابت است و در باشگاهش عوض نیمکت جدیدا به روی سکو تبعید شده است. گلی که در بازی با ژاپن خوردیم همان زنگ‌خطری است که اتفاقا خوب زمانی به صدا در آمد.
یک ماه به آغاز جام‌جهانی 2014 برزیل باقی مانده بود و تیم تبلیغاتی که قرار بود برای همراه اول یک نقش از ترکیب اصلی تیم‌ملی فوتبال کشورمان بزند بر سر انتخاب مرد شماره یک مردد بود. آنها پس از مشورت با اهالی فوتبال و بچه‌های رسانه تصمیم گرفتند از بین رحمان احمدی و دانیال داوری یکی را به‌عنوان مرد شماره یک انتخاب کنند که قرعه به اسم دانیال خورد. بنرها آماده و در سطح کشور در آستانه به دیده عام در آمد. تازه یک ساعت به بازی نخست ما مقابل نیجریه مانده بود که کی‌روش همه را شوکه کرد؛ علیرضا حقیقی گوی رقابت را در آخرین دور از رقبایش ربود تا با پیراهن مشکی بشود پنجمین دروازه‌بان ایرانی که در جام‌جهانی فوتبال بازی کرده است. شوک بزرگ‌تر ماند برای پایان همان بازی. مرحوم ناصر حجازی، نیما نکیسا، احمدرضا عابدزاده و ابراهیم میرزاپور بدون استثنا از یک کار عاجز ماندند؛ بسته نگه داشتن دروازه ایران در طول 90 دقیقه یک بازی جام‌جهانی. کاری که علیرضا حقیقی انجامش داد تا لقب نخستین کلین‌شیت تاریخ فوتیال ایران را در بزرگ‌ترین آوردگاه جهانی فوتبال از آن خود کند. این نقطه، آغاز پرواز پسری بود که در یک سال قبلش بدترین عملکرد موجود را بین رقبایش داشت. نیمکت‌نشینی در کازان. بازگشت به پرسپولیس و باز هم نظاره‌گر بازی یک گلر دیگر در ترکیب اصلی. اگرچه در ظاهر با نیلسون خوب بود اما سرانجام دایی اخراجش کرد تا برود به یک تیم ته‌جدولی پرتغال. در آن مقطع وقتی علیرضا حقیقی به تیم‌ملی دعوت شد خیلی‌ها از کی‌روش انتقاد کردند اما قمار مرد پرتغالی جواب داد و علیرضا در عین ناباوری تا دقیقه 90 بازی با آرژانتین هم هیچ گلی نخورد. شاید اگر آن شوت قوس‌دار و ویرانگر مسی در واپسین لحظات نبود او رکورد دومین کلین شیت را هم به اسم خودش ثبت می‌کرد؛ رکوردی که شکستنش قطعا سال‌های سال زمان می‌برد. جام‌جهانی به پایان رسید و همه تصور کردند با توجه به این عملکرد خوب و کاملا ایده‌آل، حقیقی سرانجام به یک تیم بزرگ می‌رود و مرد شماره یک آنها می‌شود اما این تصور هم اشتباه بود. اگرچه در لیگ پرتغال در تیم سرشناسی عضویت نداشت اما دست‌کم در آنجا بازی می‌کرد. بازگشت به کازان به خاطر قراردادی که محمد رویانیان چند سال قبل برای او بسته بود دقیقا به مثابه زندانی کردن مرد شماره یک تیم‌ملی بود. در جام ملت‌های آسیا باز هم حقیقی انتخاب شماره یک کی‌روش بود. همانند بازی‌های تیم‌ملی در کمپ اروپایی‌اش در ابتدای سال. حالا قرار است تیم‌ملی برای دومین بار متوالی به جام‌جهانی صعود کند و نقطه حیر‌ت‌آور داستان آنجاست که دروازه‌بان این تیم نه‌تنها نیمکت‌نشین نیست که حالا در کازان در بعضی نبردها به روی سکو تبعید می‌شود. دکترین کی‌روش درباره انتخاب بازیکن در این 5 سال مشخص شده است. به لیگ برتر نگاه می‌اندازد و از دل آن امثال ترابی و طارمی جوان را گلچین می‌کند. سراغ دفاع ناشناس راه‌آهن می‌رود و به رامین رضائیان بها می‌دهد تا او تازه پس از ملی‌پوش شدن چشم پرسپولیس را بگیرد اما از سوی دیگر وقتی قرار باشد به یک نفر اعتماد کند دیگر برایش هیچ اهمیتی ندارد آن فرد کجا، چگونه و چقدر بازی می‌کند.
سوال اصلی حالا این است؛ علیرضا حقیقی تا کی باید مرد شماره یک تیم‌ملی باشد؟ در خوب بودن او در اینکه استانداردهای لازم برای مبدل شدن به یک دروازه‌بان بسیار بزرگ را دارد جای هیچ شک و شبهه‌ای نیست اما مساله این است که او در باشگاهش عملا هیچ بازی‌ای انجام نمیدهد.
فریب پیکار یکطرفه با گوام را نخورید، بدون تردید در تمام بازی‌های نیمه‌حساس و حساس ایران این حقیقی است که انتخاب شماره یک تیم‌ملی است. در مصاف با ژاپن اتفاقی افتاد که اگر چشم‌های کی‌روش آن را ندیده باشد باید نسبت به آن احساس خطر کرد. نبردی که به‌راحتی می‌توانست به یک برد خانگی دیگر برای ما منجر شود تنها به خاطر اشتباه عجیب حقیقی به تساوی انجامید اما در همین نبرد باز هم همین حقیقی بود که اجازه نداد تساوی را با باخت تاخت بزنیم. سربلندی او در آن مصاف تک به تک با بازیکن ژاپن نشان از جوهر وجودش می‌داد اما در کجای جهان یک گلر بدون صفر بازی باشگاهی می‌تواند در دو جام‌جهانی متوالی دروازه‌بان ثابت یک کشور باشد؟
استانداردهای جهانی همان جایی که کی‌روش همیشه رفرنس‌هایش را از آنجا می‌آورد موجب شد در تیم‌ملی اسپانیا، کاسیاس جایگاه دست نیافتنی‌اش را متزلزل ببیند و یکی مثل ویکتور والدس دقیقا به خاطر تکرار اشتباه حقیقی در انتخاب، رفت که رفت. دکترین کی‌روش مشخص است؛ او هم لیگ را می‌بیند هم نمی‌بیند. اینکه سوشا و بیرانوند در لیگ پانزدهم هرکاری کنند هرگز نمی‌توانند به جایگاه حقیقی برسند دیگر به یک اصل، تبدیل شده و شاید آنها تنها مترصد مصدومیت گلر شماره یک تیم‌ملی هستند که با توجه به بازی نکردنش در کازان، بعید است این اتفاق برای او رخ دهد.
در اینجا شاید این رسانه‌ها هستند که علاوه بر صید کلیک و مخاطب می‌بایست کمی ملی گرایانه حرکت کنند؛ انتقاد بی‌غرض و کاملا دلسوزانه از این تفکر خطرناک کی‌روش. اینکه حقیقی در روبین‌کازان سکونشین است دست او نیست اما اگر کی‌روش به خاطر این مساله همچنان چشم بسته از او حمایت نکند شاید موجب شود حقیقی قید پول و قراردادش را بزند تا سرانجام کازان راضی شود او را در پنجره انتقالات زمستانی به تیم دیگری بفروشد. حتی بازی در لیگ ایران می‌تواند نجات‌دهنده حقیقی و تیم‌ملی باشد. در نبرد با ژاپن قطعا دوری از میدان روی آن اشتباه بی‌تاثیر نبود. پس از صعود از این گروه تازه کار اصلی تیم‌ملی شروع می‌شود و شاید تکرار همین اشتباهات ساده منجر به از دست دادن رویای حضور در دومین جام‌جهانی متوالی شود.
مقصر علیرضا حقیقی نیست، او خیالش جمع است در صورت نیمکت‌نشینی در کازان هم قراردادش را تا قران آخر می‌گیرد و هم جایگاهش در تیم‌ملی دست نخورده برای او باقی می‌ماند. پس بهتر است عوض انتقادات بی‌جهت و غرض‌ورزانه از کی‌روش که او را در مقام حق قرار می‌دهد، در این مورد سرمربی تیم‌ملی را سوال پیچ کرد و از او توضیح خواست برای بیرون آوردن علیرضا از این رخوت و وضعیت خطرناک راهکارش چیست؟ سوال این است در صورت ادامه این روند و بازی نکردن حقیقی در کازان، تیم‌ملی چقدر باید ریسک کند و اصولا انجام این ریسک لزومی دارد یا نه؟ این مهم‌ترین رسالت رسانه‌هاست تا ضمن حمایت از کی‌روش و حقیقی از آنها برای عدم تکرار گل دریافتی با ژاپن، تحرکی تازه خواست. ایمان داشته باشید کاسیاس هم که باشد در صورت بازی نکردن در باشگاهش، کم‌کم چسب‌های دستکشش وا می‌رود و این آغاز پایان است.