با امیر کربلایی‌زاده بازیگر«پشت کلانتری...»
داور اصلی تماشاگران هستند
جمشيد جلالي: امیر کربلایی‌زاده در سال 1358 در تهران متولد شد. آشنایی او با هنر تئاتر از سال 1368 در دوران تحصیل در دبستان آغاز شد و در همين سال‌ها نخستین جایزه رسمی خود را که بازیگری اول در مسابقات سراسری دانش‌آموزی کشور بود، کسب کرد. وی در دانشگاه در رشته مهندسی طراحی سازه‌های چوبی ادامه تحصیل داد اما به خاطر علاقه فراوان به بازیگری و تئاتر از طریق کلاس‌های تئاتر دانشگاهی به طور جدی وارد این عرصه شد. کربلایی‌زاده علاوه بر بازیگری در زمینه‌های نویسندگی، کارگردانی و مربیگری تئاتر نیز فعالیت داشته و سوابق ارزشمندی در این رشته‌ها دارد. او در جشنواره سراسری «تئاتر ماه» 1387 کاندیدای جایزه بازیگر برتر شد و در همان سال دیپلم افتخار بازیگری اول جشنواره سراسری تئاتر رضوی را کسب کرد. با وی به بهانه بازی در نمایش «پشت کلانتری، کوچه اول، تیر چراغ برق» به گفت‌وگو نشستیم.
در نمایش «پشت کلانتری، کوچه اول، تیر چراغ برق» چه نقشی را برعهده دارید؟
در این نمایش نقش احد بایرام‌زاده اعزامی از مغان را دارم که سربازی صمیمی، ساده و با عشق از روستای بالابیگ‌لو است و در یک کلانتری مشغول انجام وظیفه است. او درگیر و دار خدمت وظیفه تنبیه شده و به دستور فرمانده‌اش باید پشت کوچه‌ای در کنار یک تیر چراغ برق نگهبانی بدهد. او با آدم‌های مختلفی که از این کوچه رد می‌شوند آشنا می‌شود و از هر کدام یک انگاره کوچک به مانند درس زندگی در ذهن او نقش می‌بندد و علاوه بر این از هر کدام‌شان بر حسب اتفاق یک سین می‌گیرد و در آخر این سین‌ها را روی سفره کوچک خودش در وسط محل در لحظه سال تحویل قرار می‌دهد که البته هفتمین سین سفره، سرباز (خود او) است.
به چه علت بازی در این نقش را پذیرفتید؟
این نقش از طرف آقای منظوفی‌نیا به من پیشنهاد شد و بعد از خواندن نمایشنامه دیدم که نقش را دوست دارم و نقش خوبی است و با استفاده از خلاقیت‌های خودم و کمک دوستان با نقش ارتباط برقرار کردم و کمی هم درباره آن تحقیق کرده و در کنار بازیگران فوق‌العاده خوب این نمایش کارم را شروع کردم.
فکر می‌کنید چه عواملی باعث شد تا کاندیدای جایزه بازیگر برتر جشنواره تئاتر ماه شوید؟
در وهله اول من همیشه احساس می‌کنم که نقش را نباید بازی کرد بلکه باید زندگی کرد و احساس می‌کنم که احد بایرام‌زاده روی صحنه زندگی شد و به خاطر همین زندگی کردن و ارتباط با مخاطب توانست کاندیدای جایزه بازیگری شود.
درباره مطابقت با سلیقه مخاطب
انسان عنصر اصلی هنر تئاتر
انسان برای اداره پیرامون خود و نظارت بر آن تلاش بسیار می‌کند تا یک تمدن را در سراسر محیط خویش گسترش دهد. انسان در این مسیر فعالیت‌‌های متفاوتی را انجام داده تا همواره بر این تمدن نظارت کند. یکی از اساسی‌ترین فعالیت‌ها هنر است که به‌طور آگاهانه به وسیله بعضی نشانه‌های خارجی، احساسات، شناخت و دریافتی را که انسان در زندگی داشته است به دیگران منتقل می‌کند، چنانکه دیگران از آن متأثر شوند و آن را تجربه کنند. در این میان هنر تئاتر نمایانگر قدرت نمادسازی و نمایه‌‌سازی انسان است. از میان هنرها، هنر تئاتر تنها هنری است که عنصر مادی و اصلی آن انسان است؛ ماده‌ای که توانایی ارائه تمام آنچه در بروز خلاقیت هنری لازم است را دارد. بزرگ‌ترین ویژگی هنر تئاتر، نوع و فرم ارتباط آن با تماشاچی و مخاطب است. در جست‌وجوی هنر تئاتر، بی‌گمان نیازمند شناخت چگونگی این ارتباط هستیم که از کنکاش و جست‌وجو برای یافتن تمام وسایل و امکانات ارتباطی خود برای ترغیب و اشتراک با مخاطب بهره می‌گیرد. مخاطبان تئاتر نماهای بسیار متفاوت و گوناگونی را براساس گستره احساس، تخیل و هوش خود بازسازی می‌کنند و کارگردان یک تئاتر بهتر از تماشاگران می‌داند که برای تئاتر خود، به چه میزان دقت و تلاش صورت گرفته است. با وجود این، آنها نمی‌دانند تماشاگران تا چه حد این تئاتر را دوست دارند. آنها در عمل نمی‌‌توانند از کیفیت آرمانی تئاتر خود مطمئن باشند، حتی اگر بیشترین تلاش ممکن به کار رفته باشد. تئاتر تجربه زیباشناختی و هستی‌شناسی مخاطبان خویش را در خدمت گسترش بخشیدن به تجربه حیات انسانی در می‌آورد. در هنر تئاتر این نوع ارتباط، یک کنش متقابل و همزمان است زیرا توفیق هنر تئاتر با حضور تماشاگر حاصل می‌شود. شناخت کافی از فرهنگ، خواسته‌‌ها، آرمان‌ها و نیازهای مخاطب، همچنین شناخت کافی از سبک‌‌ها، مکاتب و تجربه اجرایی موجب ارتباط کامل بین مخاطب و اثر هنری می‌شود. آنگاه که تئاتر به هماهنگ کردن سیستماتیک اجزای خود می‌‌اندیشد کلیدی‌‌ترین نقش را در این هماهنگ‌سازی، مخاطب به عهده دارد. آنگاه که برای داشتن تئاتر بهتر تلاش می‌شود، شناخت عمیق مخاطب محور اصلی تمام این تلاش‌هاست. برای داشتن تئاتر خوب باید مخاطب را خوب شناخت. اگر تماشاگر در خلاقیت هنر تئاتر سهم دارد شناخت سهم مخاطب دو سؤال را به همراه دارد، اول اینکه مخاطب چه سهمی در هنر تئاتر دارد؟ و دیگر اینکه هنرمند تئاتر سهم مخاطب را چگونه می‌پردازد؟ درباره تئاتر باید پذیرفت که کیفیت یک اثر، ماهیتا دارای جنبه‌‌‌های قوی ذهنی است و باید بتوان برای ارزیابی آن از روش‌های بکر استفاده کرد. به عبارت دیگر، اساس استقبال از یک تئاتر را نه کارگردان می‌داند و نه تماشاگر، بنابراین وقتی که کیفیت آن بر اساس معیارهای ذهنی ارزیابی می‌شود، اطلاعات دو طرف ناقص خواهد بود. عدم اطمینان درباره میزان مطابقت واقعی یک تئاتر با سلیقه تماشاگر برطرف نخواهد شد، مگر آنکه آنها آن تئاتر را تجربه کرده باشند. داور اصلی تماشاگران هستند
با امیر کربلایی‌زاده بازیگر«پشت کلانتری...»
داور اصلی تماشاگران هستند
جمشيد جلالي: امیر کربلایی‌زاده در سال 1358 در تهران متولد شد. آشنایی او با هنر تئاتر از سال 1368 در دوران تحصیل در دبستان آغاز شد و در همين سال‌ها نخستین جایزه رسمی خود را که بازیگری اول در مسابقات سراسری دانش‌آموزی کشور بود، کسب کرد. وی در دانشگاه در رشته مهندسی طراحی سازه‌های چوبی ادامه تحصیل داد اما به خاطر علاقه فراوان به بازیگری و تئاتر از طریق کلاس‌های تئاتر دانشگاهی به طور جدی وارد این عرصه شد. کربلایی‌زاده علاوه بر بازیگری در زمینه‌های نویسندگی، کارگردانی و مربیگری تئاتر نیز فعالیت داشته و سوابق ارزشمندی در این رشته‌ها دارد. او در جشنواره سراسری «تئاتر ماه» 1387 کاندیدای جایزه بازیگر برتر شد و در همان سال دیپلم افتخار بازیگری اول جشنواره سراسری تئاتر رضوی را کسب کرد. با وی به بهانه بازی در نمایش «پشت کلانتری، کوچه اول، تیر چراغ برق» به گفت‌وگو نشستیم.
در نمایش «پشت کلانتری، کوچه اول، تیر چراغ برق» چه نقشی را برعهده دارید؟
در این نمایش نقش احد بایرام‌زاده اعزامی از مغان را دارم که سربازی صمیمی، ساده و با عشق از روستای بالابیگ‌لو است و در یک کلانتری مشغول انجام وظیفه است. او درگیر و دار خدمت وظیفه تنبیه شده و به دستور فرمانده‌اش باید پشت کوچه‌ای در کنار یک تیر چراغ برق نگهبانی بدهد. او با آدم‌های مختلفی که از این کوچه رد می‌شوند آشنا می‌شود و از هر کدام یک انگاره کوچک به مانند درس زندگی در ذهن او نقش می‌بندد و علاوه بر این از هر کدام‌شان بر حسب اتفاق یک سین می‌گیرد و در آخر این سین‌ها را روی سفره کوچک خودش در وسط محل در لحظه سال تحویل قرار می‌دهد که البته هفتمین سین سفره، سرباز (خود او) است.
به چه علت بازی در این نقش را پذیرفتید؟
این نقش از طرف آقای منظوفی‌نیا به من پیشنهاد شد و بعد از خواندن نمایشنامه دیدم که نقش را دوست دارم و نقش خوبی است و با استفاده از خلاقیت‌های خودم و کمک دوستان با نقش ارتباط برقرار کردم و کمی هم درباره آن تحقیق کرده و در کنار بازیگران فوق‌العاده خوب این نمایش کارم را شروع کردم.
فکر می‌کنید چه عواملی باعث شد تا کاندیدای جایزه بازیگر برتر جشنواره تئاتر ماه شوید؟
در وهله اول من همیشه احساس می‌کنم که نقش را نباید بازی کرد بلکه باید زندگی کرد و احساس می‌کنم که احد بایرام‌زاده روی صحنه زندگی شد و به خاطر همین زندگی کردن و ارتباط با مخاطب توانست کاندیدای جایزه بازیگری شود.
درباره مطابقت با سلیقه مخاطب
انسان عنصر اصلی هنر تئاتر
انسان برای اداره پیرامون خود و نظارت بر آن تلاش بسیار می‌کند تا یک تمدن را در سراسر محیط خویش گسترش دهد. انسان در این مسیر فعالیت‌‌های متفاوتی را انجام داده تا همواره بر این تمدن نظارت کند. یکی از اساسی‌ترین فعالیت‌ها هنر است که به‌طور آگاهانه به وسیله بعضی نشانه‌های خارجی، احساسات، شناخت و دریافتی را که انسان در زندگی داشته است به دیگران منتقل می‌کند، چنانکه دیگران از آن متأثر شوند و آن را تجربه کنند. در این میان هنر تئاتر نمایانگر قدرت نمادسازی و نمایه‌‌سازی انسان است. از میان هنرها، هنر تئاتر تنها هنری است که عنصر مادی و اصلی آن انسان است؛ ماده‌ای که توانایی ارائه تمام آنچه در بروز خلاقیت هنری لازم است را دارد. بزرگ‌ترین ویژگی هنر تئاتر، نوع و فرم ارتباط آن با تماشاچی و مخاطب است. در جست‌وجوی هنر تئاتر، بی‌گمان نیازمند شناخت چگونگی این ارتباط هستیم که از کنکاش و جست‌وجو برای یافتن تمام وسایل و امکانات ارتباطی خود برای ترغیب و اشتراک با مخاطب بهره می‌گیرد. مخاطبان تئاتر نماهای بسیار متفاوت و گوناگونی را براساس گستره احساس، تخیل و هوش خود بازسازی می‌کنند و کارگردان یک تئاتر بهتر از تماشاگران می‌داند که برای تئاتر خود، به چه میزان دقت و تلاش صورت گرفته است. با وجود این، آنها نمی‌دانند تماشاگران تا چه حد این تئاتر را دوست دارند. آنها در عمل نمی‌‌توانند از کیفیت آرمانی تئاتر خود مطمئن باشند، حتی اگر بیشترین تلاش ممکن به کار رفته باشد. تئاتر تجربه زیباشناختی و هستی‌شناسی مخاطبان خویش را در خدمت گسترش بخشیدن به تجربه حیات انسانی در می‌آورد. در هنر تئاتر این نوع ارتباط، یک کنش متقابل و همزمان است زیرا توفیق هنر تئاتر با حضور تماشاگر حاصل می‌شود. شناخت کافی از فرهنگ، خواسته‌‌ها، آرمان‌ها و نیازهای مخاطب، همچنین شناخت کافی از سبک‌‌ها، مکاتب و تجربه اجرایی موجب ارتباط کامل بین مخاطب و اثر هنری می‌شود. آنگاه که تئاتر به هماهنگ کردن سیستماتیک اجزای خود می‌‌اندیشد کلیدی‌‌ترین نقش را در این هماهنگ‌سازی، مخاطب به عهده دارد. آنگاه که برای داشتن تئاتر بهتر تلاش می‌شود، شناخت عمیق مخاطب محور اصلی تمام این تلاش‌هاست. برای داشتن تئاتر خوب باید مخاطب را خوب شناخت. اگر تماشاگر در خلاقیت هنر تئاتر سهم دارد شناخت سهم مخاطب دو سؤال را به همراه دارد، اول اینکه مخاطب چه سهمی در هنر تئاتر دارد؟ و دیگر اینکه هنرمند تئاتر سهم مخاطب را چگونه می‌پردازد؟ درباره تئاتر باید پذیرفت که کیفیت یک اثر، ماهیتا دارای جنبه‌‌‌های قوی ذهنی است و باید بتوان برای ارزیابی آن از روش‌های بکر استفاده کرد. به عبارت دیگر، اساس استقبال از یک تئاتر را نه کارگردان می‌داند و نه تماشاگر، بنابراین وقتی که کیفیت آن بر اساس معیارهای ذهنی ارزیابی می‌شود، اطلاعات دو طرف ناقص خواهد بود. عدم اطمینان درباره میزان مطابقت واقعی یک تئاتر با سلیقه تماشاگر برطرف نخواهد شد، مگر آنکه آنها آن تئاتر را تجربه کرده باشند. ارسال نظر
پربیننده