تصورش را بکنید که مهم‌ترین روزنامه مملکت ما در آستانه دیدار یک تیم ایرانی (که به فرض خیلی دفاعی و خشن هم بازی می‌کند) با یک تیم جذاب خارجی (به فرض از کشورهای حاشیه خلیج فارس و با فوتبالی جذاب) در یادداشت اصلی صفحه ورزشی خود آرزو کند فوتبال خشن خودی به نفع فوتبال زیبای بیگانه کنار برود.
شور وطن‌پرستی، هرگز اجازه چنین کاری را نمی‌دهد و قطعاً انگلیسی‌ها آنقدرها هم بی‌غیرت نیستند که «پاتریک بارکلی» گزارشگر اصلی بخش فوتبال مهم‌ترین روزنامه کشورشان «تایمز لندن» آرزویی را که در تیتر مطلب منعکس شده به لب می آورد اما فوتبال چلسی در دیدار رفت مرحله نیمه‌نهایی در نوکمپ چنان تصویر کریه و زشتی از این تیم انگلیسی ارائه داد که حالا می‌توان این پرسش را که «بارکلی» مطرح می‌کند یعنی اینکه «آیا آرزوی پیروزی بارسا در لیگ قهرمانان برای یک انگلیسی ممنوع است یا خیر؟» زبان حال بسیاری از هواداران فوتبال جزیره دانست. پس بی‌جا نیست اگر بگوییم که شکست بارسا در دیدار امشب به معنای شکست فوتبال خواهد بود و حتی اگر بر معادلات صهیونیستی و مافیایی پشت پرده استمفوردبریج هم چشم ببندیم، شکست فوتبال رویایی بارسا ممکن است به قیمت رنگ باختن رویای فوتبال این شب‌های ما و صدها میلیون عاشق فوتبال در سراسر گیتی تمام شود، رویایی که با نمایش بی‌مانند شنبه‌شب و جشنواره گل بارسا در برنابئو به پرواز درآمده. با هم بخشی از مقاله روزنامه تایمز را می‌خوانیم: امید که وحشی‌گری در استمفوردبریج پیروز نشود! آنها که آنقدرخوشبخت بودند تا در شب فتح برنابئو توسط بارسا با نتیجه 2-6 پای تلویزیون باشند و بدون از دست دادن حتی یک لحظه ناب آن فوتبال غرق در لذت شوند، حتماً معترف هستند که برای لذت بردن از فوتبال زیبایی که تیم گواردیولا نمایش می‌دهد الزاماً نباید دشمن رئال مادرید بود، همانطور که مشاهده آنکه امشب همه موقتاً ضدچلسی شوند چندان تعجب‌برانگیز نیست. فوتبالی مثل آنچه بارسلونا در این فصل بازی می‌کند یا رئال مادرید با زین‌الدین زیدان (که حالا مسی جای او را در قلب‌های ما اشغال کرده) بازی می‌کرد، جماعت انگلیسی را به یاد لحظاتی نادر می‌اندازد که هواداران کریکت وقتی تیم‌شان توسط حریف به خاک سیاه می‌نشیند، می‌ایستند و برای میهمان دست می‌زنند. اگر تصور می‌کنید که این اغراق‌آمیز است، شبی در شش سال پیش را به یاد شما می‌آورم که هواداران منچستریونایتد به افتخار هت‌تریک رونالدوی برزیلی در اولدترافورد که به حذف یونایتد انجامید ایستادند و او را تشویق کردند. آرزوی پیروزی بارسا برای انگلیسی ها ممنوع نیست
تصورش را بکنید که مهم‌ترین روزنامه مملکت ما در آستانه دیدار یک تیم ایرانی (که به فرض خیلی دفاعی و خشن هم بازی می‌کند) با یک تیم جذاب خارجی (به فرض از کشورهای حاشیه خلیج فارس و با فوتبالی جذاب) در یادداشت اصلی صفحه ورزشی خود آرزو کند فوتبال خشن خودی به نفع فوتبال زیبای بیگانه کنار برود.
شور وطن‌پرستی، هرگز اجازه چنین کاری را نمی‌دهد و قطعاً انگلیسی‌ها آنقدرها هم بی‌غیرت نیستند که «پاتریک بارکلی» گزارشگر اصلی بخش فوتبال مهم‌ترین روزنامه کشورشان «تایمز لندن» آرزویی را که در تیتر مطلب منعکس شده به لب می آورد اما فوتبال چلسی در دیدار رفت مرحله نیمه‌نهایی در نوکمپ چنان تصویر کریه و زشتی از این تیم انگلیسی ارائه داد که حالا می‌توان این پرسش را که «بارکلی» مطرح می‌کند یعنی اینکه «آیا آرزوی پیروزی بارسا در لیگ قهرمانان برای یک انگلیسی ممنوع است یا خیر؟» زبان حال بسیاری از هواداران فوتبال جزیره دانست. پس بی‌جا نیست اگر بگوییم که شکست بارسا در دیدار امشب به معنای شکست فوتبال خواهد بود و حتی اگر بر معادلات صهیونیستی و مافیایی پشت پرده استمفوردبریج هم چشم ببندیم، شکست فوتبال رویایی بارسا ممکن است به قیمت رنگ باختن رویای فوتبال این شب‌های ما و صدها میلیون عاشق فوتبال در سراسر گیتی تمام شود، رویایی که با نمایش بی‌مانند شنبه‌شب و جشنواره گل بارسا در برنابئو به پرواز درآمده. با هم بخشی از مقاله روزنامه تایمز را می‌خوانیم: امید که وحشی‌گری در استمفوردبریج پیروز نشود! آنها که آنقدرخوشبخت بودند تا در شب فتح برنابئو توسط بارسا با نتیجه 2-6 پای تلویزیون باشند و بدون از دست دادن حتی یک لحظه ناب آن فوتبال غرق در لذت شوند، حتماً معترف هستند که برای لذت بردن از فوتبال زیبایی که تیم گواردیولا نمایش می‌دهد الزاماً نباید دشمن رئال مادرید بود، همانطور که مشاهده آنکه امشب همه موقتاً ضدچلسی شوند چندان تعجب‌برانگیز نیست. فوتبالی مثل آنچه بارسلونا در این فصل بازی می‌کند یا رئال مادرید با زین‌الدین زیدان (که حالا مسی جای او را در قلب‌های ما اشغال کرده) بازی می‌کرد، جماعت انگلیسی را به یاد لحظاتی نادر می‌اندازد که هواداران کریکت وقتی تیم‌شان توسط حریف به خاک سیاه می‌نشیند، می‌ایستند و برای میهمان دست می‌زنند. اگر تصور می‌کنید که این اغراق‌آمیز است، شبی در شش سال پیش را به یاد شما می‌آورم که هواداران منچستریونایتد به افتخار هت‌تریک رونالدوی برزیلی در اولدترافورد که به حذف یونایتد انجامید ایستادند و او را تشویق کردند. ارسال نظر
پربیننده