آیپک، اهداف و پیامدها
تداوم بازی اوباما و نتانیاهو
در هفته جاری اجلاس آیپک (AIPAC)، کمیته امور عمومی آمریکا - اسرائیل (American Israel Public Affairs Committee) در واشنگتن برگزار شد. آیپک بزرگ‌ترین لابی صهیونیستی در آمریکا محسوب می‌شود که تأثیری شگرف بر سیاست‌های ایالات متحده درباره اسرائیل و حتی کل جهان دارد و غالبا سران بلندپایه کاخ‌سفید نیز در اجلاس سالانه آیپک شرکت می‌کنند و مقامات رژیم صهیونیستی نیز برای شرکت در اجلاس سالانه آیپک راهی واشنگتن می‌شوند، اما در اجلاس اخیر، مقامات چندانی از رژیم صهیونیستی حضور نداشتند و کسانی که به این اجلاس دعوت شده بودند از سران حزب کادیما و از مقامات سابق رژیم صهیونیستی بودند.
در این میان شاید بلندپایه‌ترین مقامی که در اجلاس حضور یافت شیمون پرز، رئیس رژیم‌صهیونیستی بود که برای شرکت در اجلاس سالانه آیپک و همچنین دیدار با مقامات آمریکایی راهی واشنگتن شده بود. سفر پرز به آمریکا درحالی انجام شد که قرار است بنیامین نتانیاهو نیز در آینده‌ای نه چندان دور به ایالات متحده سفر کند. سفر رئیس رژیم صهیونیستی به آمریکا نخستین سفر یک مقام ارشد این رژیم به ایالات متحده پس از ریاست جمهوری باراک اوباما محسوب می‌شود.
به نظر می‌رسد پرز در دیدار با مقامات ایالات متحده، تلاش کرد فرصت بیشتری را برای نتانیاهو طلب کند چرا که کابینه وی به علت مواضعی نظیر نپذیرفتن آناپولیس و همچنین عدم پذیرش رسمی طرح دو دولت به شدت تحت فشار قرار دارد. در شرایطی که کابینه نتانیاهو به دنبال مواضع افراطی‌اش بیش از هر زمان دیگری منزوی شده است، برای خروج از این وضعیت به حمایت صریح و آشکار سران آمریکا نیاز مبرم دارد. بی‌شک آیپک نیز در راستای رسیدن به این هدف از پرز حمایت خواهد کرد.
در مجموع ایپک، در کنفرانس سالانه خود تلاش کرد دیدگاه مقامات ایالات متحده و رژیم صهیونیستی را به یکدیگر نزدیک کند. یکی از مهم‌ترین اهداف آیپک درخواست از مقامات رژیم‌صهیونیستی برای فشار بر طرف فلسطینی بوده است تا طرح صلح مصر را بپذیرد و به آتش بس دائمی یا درازمدت با اسرائیل تن دهد.
مسأله دیگری که در اجلاس سالانه آیپک بشدت دنبال می‌شد، موضوع تشکیل دو دولت مستقل بود. اوباما و تیم سیاست خارجی وی از بدو ورود به کاخ‌سفید بارها بر این موضوع تأکید کرده بودند اما رژیم صهیونیستی و کابینه نتانیاهو از بدو رسیدن به قدرت حداقل به صورت رسمی این موضوع را نپذیرفته‌اند. اختلاف دولت اوباما و کابینه نتانیاهو بر سر این مسأله در مقطعی بشدت بالا گرفت و حتی سران کابینه رژیم صهیونیستی اوباما را متهم به دخالت در امور داخلی اسرائیل کردند. این در حالی است که سران آیپک نیز با موضع اوباما درباره تشکیل دو دولت مستقل موافق هستند و این طرح را تنها طرحی می‌دانند که منجر به ایجاد صلحی پایدار میان اسرائیل و فلسطینیان خواهد شد. از این رو آیپک دست اوباما را برای تشدید فشارها بر کابینه نتانیاهو به منظور پذیرش طرح دو دولت باز می‌گذارد. البته در صورت پذیرش این طرح از جانب نتانیاهو باز هم مشکلات بسیاری باقی می‌ماند. به عنوان نمونه اولمرت، نخست وزیر سابق رژیم صهیونیستی که طرح تشکیل دو دولت مستقل را پذیرفته بود، هیچگاه آن را اجرایی نکرد. از سوی دیگر به نظر می‌رسد دولت مستقل مد نظر نتانیاهو (در صورت پذیرش طرح) مختصات خاص خود را دارد. به عنوان نمونه از داشتن ارتش محروم خواهد بود و امکان امضای توافقنامه‌های خارجی را نخواهد داشت. اینها همگی موانعی هستند که سبب می‌شوند این طرح کماکان عقیم بماند.
اما بر خلاف طرح دو دولت که شرکت‌کنندگان غالبا جانب اوباما را گرفتند، در رابطه با مسأله هسته‌ای ایران از نتانیاهو حمایت کردند. سخنرانی‌هایی که علیه برنامه هسته‌ای ایران در این اجلاس انجام شد، نشان داد که آیپک تمامی تلاش خود را بر این موضوع متمرکز کرده است که دولت ایالات متحده را برای تشدید فشارها بر تهران اقناع کند. این در حالی است که اوباما پس از ورود به کاخ سفید، مرتب از مذاکره با ایران دم زده است. تا جایی که برخی معتقدند مسأله برخورد نظامی با جمهوری اسلامی، دیگر روی میز سران دیپلماسی ایالات متحده قرار ندارد، اما بنیامین نتانیاهو از بدو دستیابی به سمت نخست‌وزیری رژیم صهیونیستی بر طبل حمله نظامی به جمهوری اسلامی به منظور متوقف کردن برنامه صلح آمیز هسته‌ای کشورمان کوبیده است. حتی در مقطعی شیمون پرز نیز ادعای حمله نظامی اسرائیل به ایران را طرح کرد که از همان ابتدا مشخص بود سخنانی بدون پشتوانه است و دست آخر هم رئیس رژیم صهیونیستی ناچار شد از این موضع خود
عقب نشینی کند.
به واقع در شرایطی که جمهوری اسلامی بارها هدف خود را از دستیابی به تکنولوژی هسته‌ای کاملا صلح‌جویانه و تولید انرژی اعلام کرده و آژانس بین‌المللی انرژی اتمی نیز تأکید کرده است که هیچ انحرافی در برنامه هسته‌ای ایران دیده نشده است، سران رژیم صهیونیستی ادعا می‌کنند نظامی بودن برنامه هسته‌ای ایران قطعی است. به هر حال پذیرش این مسأله که سران رژیم صهیونیستی حاضر باشند ریسک حمله نظامی به جمهوری اسلامی را بپذیرند، دشوار است. در مجموع ایپک در جریان اجلاس سالانه خود تلاش کرد واشنگتن و تل‌آویو را به یکدیگر نزدیک کند و برای نیل به این هدف از نتانیاهو می‌خواست که به طرح دو دولت اوباما نزدیک شود و در مقابل از اوباما می‌خواست به طرح نتانیاهو علیه برنامه هسته‌ای جمهوری اسلامی بپیوندد. نگاه
آیپک، اهداف و پیامدها
تداوم بازی اوباما و نتانیاهو
در هفته جاری اجلاس آیپک (AIPAC)، کمیته امور عمومی آمریکا - اسرائیل (American Israel Public Affairs Committee) در واشنگتن برگزار شد. آیپک بزرگ‌ترین لابی صهیونیستی در آمریکا محسوب می‌شود که تأثیری شگرف بر سیاست‌های ایالات متحده درباره اسرائیل و حتی کل جهان دارد و غالبا سران بلندپایه کاخ‌سفید نیز در اجلاس سالانه آیپک شرکت می‌کنند و مقامات رژیم صهیونیستی نیز برای شرکت در اجلاس سالانه آیپک راهی واشنگتن می‌شوند، اما در اجلاس اخیر، مقامات چندانی از رژیم صهیونیستی حضور نداشتند و کسانی که به این اجلاس دعوت شده بودند از سران حزب کادیما و از مقامات سابق رژیم صهیونیستی بودند.
در این میان شاید بلندپایه‌ترین مقامی که در اجلاس حضور یافت شیمون پرز، رئیس رژیم‌صهیونیستی بود که برای شرکت در اجلاس سالانه آیپک و همچنین دیدار با مقامات آمریکایی راهی واشنگتن شده بود. سفر پرز به آمریکا درحالی انجام شد که قرار است بنیامین نتانیاهو نیز در آینده‌ای نه چندان دور به ایالات متحده سفر کند. سفر رئیس رژیم صهیونیستی به آمریکا نخستین سفر یک مقام ارشد این رژیم به ایالات متحده پس از ریاست جمهوری باراک اوباما محسوب می‌شود.
به نظر می‌رسد پرز در دیدار با مقامات ایالات متحده، تلاش کرد فرصت بیشتری را برای نتانیاهو طلب کند چرا که کابینه وی به علت مواضعی نظیر نپذیرفتن آناپولیس و همچنین عدم پذیرش رسمی طرح دو دولت به شدت تحت فشار قرار دارد. در شرایطی که کابینه نتانیاهو به دنبال مواضع افراطی‌اش بیش از هر زمان دیگری منزوی شده است، برای خروج از این وضعیت به حمایت صریح و آشکار سران آمریکا نیاز مبرم دارد. بی‌شک آیپک نیز در راستای رسیدن به این هدف از پرز حمایت خواهد کرد.
در مجموع ایپک، در کنفرانس سالانه خود تلاش کرد دیدگاه مقامات ایالات متحده و رژیم صهیونیستی را به یکدیگر نزدیک کند. یکی از مهم‌ترین اهداف آیپک درخواست از مقامات رژیم‌صهیونیستی برای فشار بر طرف فلسطینی بوده است تا طرح صلح مصر را بپذیرد و به آتش بس دائمی یا درازمدت با اسرائیل تن دهد.
مسأله دیگری که در اجلاس سالانه آیپک بشدت دنبال می‌شد، موضوع تشکیل دو دولت مستقل بود. اوباما و تیم سیاست خارجی وی از بدو ورود به کاخ‌سفید بارها بر این موضوع تأکید کرده بودند اما رژیم صهیونیستی و کابینه نتانیاهو از بدو رسیدن به قدرت حداقل به صورت رسمی این موضوع را نپذیرفته‌اند. اختلاف دولت اوباما و کابینه نتانیاهو بر سر این مسأله در مقطعی بشدت بالا گرفت و حتی سران کابینه رژیم صهیونیستی اوباما را متهم به دخالت در امور داخلی اسرائیل کردند. این در حالی است که سران آیپک نیز با موضع اوباما درباره تشکیل دو دولت مستقل موافق هستند و این طرح را تنها طرحی می‌دانند که منجر به ایجاد صلحی پایدار میان اسرائیل و فلسطینیان خواهد شد. از این رو آیپک دست اوباما را برای تشدید فشارها بر کابینه نتانیاهو به منظور پذیرش طرح دو دولت باز می‌گذارد. البته در صورت پذیرش این طرح از جانب نتانیاهو باز هم مشکلات بسیاری باقی می‌ماند. به عنوان نمونه اولمرت، نخست وزیر سابق رژیم صهیونیستی که طرح تشکیل دو دولت مستقل را پذیرفته بود، هیچگاه آن را اجرایی نکرد. از سوی دیگر به نظر می‌رسد دولت مستقل مد نظر نتانیاهو (در صورت پذیرش طرح) مختصات خاص خود را دارد. به عنوان نمونه از داشتن ارتش محروم خواهد بود و امکان امضای توافقنامه‌های خارجی را نخواهد داشت. اینها همگی موانعی هستند که سبب می‌شوند این طرح کماکان عقیم بماند.
اما بر خلاف طرح دو دولت که شرکت‌کنندگان غالبا جانب اوباما را گرفتند، در رابطه با مسأله هسته‌ای ایران از نتانیاهو حمایت کردند. سخنرانی‌هایی که علیه برنامه هسته‌ای ایران در این اجلاس انجام شد، نشان داد که آیپک تمامی تلاش خود را بر این موضوع متمرکز کرده است که دولت ایالات متحده را برای تشدید فشارها بر تهران اقناع کند. این در حالی است که اوباما پس از ورود به کاخ سفید، مرتب از مذاکره با ایران دم زده است. تا جایی که برخی معتقدند مسأله برخورد نظامی با جمهوری اسلامی، دیگر روی میز سران دیپلماسی ایالات متحده قرار ندارد، اما بنیامین نتانیاهو از بدو دستیابی به سمت نخست‌وزیری رژیم صهیونیستی بر طبل حمله نظامی به جمهوری اسلامی به منظور متوقف کردن برنامه صلح آمیز هسته‌ای کشورمان کوبیده است. حتی در مقطعی شیمون پرز نیز ادعای حمله نظامی اسرائیل به ایران را طرح کرد که از همان ابتدا مشخص بود سخنانی بدون پشتوانه است و دست آخر هم رئیس رژیم صهیونیستی ناچار شد از این موضع خود
عقب نشینی کند.
به واقع در شرایطی که جمهوری اسلامی بارها هدف خود را از دستیابی به تکنولوژی هسته‌ای کاملا صلح‌جویانه و تولید انرژی اعلام کرده و آژانس بین‌المللی انرژی اتمی نیز تأکید کرده است که هیچ انحرافی در برنامه هسته‌ای ایران دیده نشده است، سران رژیم صهیونیستی ادعا می‌کنند نظامی بودن برنامه هسته‌ای ایران قطعی است. به هر حال پذیرش این مسأله که سران رژیم صهیونیستی حاضر باشند ریسک حمله نظامی به جمهوری اسلامی را بپذیرند، دشوار است. در مجموع ایپک در جریان اجلاس سالانه خود تلاش کرد واشنگتن و تل‌آویو را به یکدیگر نزدیک کند و برای نیل به این هدف از نتانیاهو می‌خواست که به طرح دو دولت اوباما نزدیک شود و در مقابل از اوباما می‌خواست به طرح نتانیاهو علیه برنامه هسته‌ای جمهوری اسلامی بپیوندد. ارسال نظر
پربیننده