این سرنوشت محتوم همه قهرمانان لیگ برتر است؛ هیچ مجموعه‌ای نمی‌تواند فصل بعد، از عنوانش دفاع کند و بدتر آنکه چنان به ورطه سقوط می‌غلتد که گویی روح جنگندگی‌شان به همراه پایان جام، پایان می‌پذیرد. یکی از همکاران فوتبال نویسم در یادداشتی، مثال جالبی درباره سقف آرزوی جامعه فوتبال ما (بویژه مربیان) زد؛ آنها وقتی به کمرکش دامنه می‌رسند به گمان فتح قله، پرچم شادی را برمی‌افرازند و هلهله کنان به سمت کوهپایه باز می‌گردند.
اگر مثال می‌خواهید از علی پروین شروع می‌کنیم. او با جام به آرشیو تاریخ پیوست، فرهاد کاظمی سپاهان را قهرمان کرد اما به سرعت نور ناپدید شد، مجید جلالی از پاس قهرمان به شهید قندی یزد می‌رود و با آنها به لیگ یک. قلعه‌نویی هم در لیگ پنجم به جام رسید اما تیم فصل بعد استقلال که از راه دور توسط او هدایت می‌شد با صمد مرفاوی یک فوتبال ملال‌آور را ارائه داد که به جایگاهی بهتر از چهارم نرسید. علی دایی و افشین قطبی هم آخرین نمونه‌های مربیان قهرمان بودند.
هیچ مربی و هیچ تیمی نتوانستند بعد از قهرمانی، عنوان‌شان را برای فصل بعد تکرار کنند اما در این بین قلعه‌نویی با ربودن جام هشتم ثابت کرد، نسبت به همتایان داخلی خود از قدرت بازگشت‌پذیری بهتری برخوردار است. آیا استقلال برای فصل بعد هم قادر است این مقام را تکرار کند؟ آبی‌ها در صورتی موفق به جا‌گذاشتن ذوب آهن (به لطف تفاضل گل بهتر) شدند که در بدترین فرم خود قرار داشتند. نگاهی به 15 دیدار پایانی آنها در لیگ برتر و لیگ قهرمانان موید این حقیقت تلخ است اما آنها برای درمان این معضل به روش غریبی رو آوردند؛ واعظی آشتیانی که از ابتدای امر با دکترین تغییر کادر فنی، به استقلال آمده بود درست بعد از رسیدن به قهرمانی ادبیاتش را به سمتی برد که هیچ توافقی از واژه‌هایش ترشح نمی‌کرد. او با تفنگ «لمپن‌ها جایی در استقلال ندارند» تیرش را به سمت مدیر‌عامل سابق شلیک کرد اما سیبل دیگری هم مد نظر بود! نه ذهن بیمار اصحاب رسانه (البته به زعم مدیر‌عامل استقلال)، سناریست این واقعه است و نه دیگر سنگری مانده که در سایه آن بتوان واقعیت را پنهان کرد. پروژه خروج امیر قلعه‌نویی از استقلال زمانی به پاراگراف آخرش رسید که آبی‌ها از صعود به مرحله دوم لیگ قهرمانان باز ماندند تا سرمربی‌شان با پیش کشیدن بحث استعفا، قدم آخر را خودش بردارد. درست مثل شطرنج بازی که مقابل دیدگان رقیبش مهره حرکت می‌دهد اما تا این لحظه بازی هیات مدیره و شخص واعظی به پوکر می‌ماند تا شطرنج. نه کسی برگ‌هایشان را می‌بیند و نه مشخص است حرکت بعدی‌شان چیست. قلعه‌نویی زمانی که به انتهای خط رسید همه راز‌های مگوی را گفت و صریحا اعتراف کرد؛ او و واعظی همکاران خوبی نیستند اما بیست و چهار ساعت بعد از این حادثه انصاری عضو هیات مدیره به گونه‌ای با ایسنا مصاحبه کرد که گویی قرار است دور دیگری از مذاکرات آغاز شود :« او هنوز سرمربی تیم است.
هیچ مشکلی در خانواده استقلال نیست اگر هم چیزهایی گفته می‌شود افرادی بیرون از خانواده استقلال برای او خواب می‌بینند! مطمئنم با حضور واعظی آشتیانی که مدیری کاردان است او تدبیری می‌اندیشد که این مشکلات از بین بروند.»
مرور حرف‌های انصاری که یکی از بازوهای اقتصادی باشگاه محسوب می‌شود تنها بر پیچیدگی کلاف وضعیت آتی آبی‌ها می‌افزاید. مدیر‌عامل محق است درباره آینده کادر فنی تصمیم بگیرد همانطور که بعد از قهرمانی رئال در دو فصل قبل توسط دن فابیو، باشگاه عذر او را خواست تا تغییری در فرم بازی قهرمان وقت لالیگا ایجاد کند. آیا خروج قلعه‌نویی از استقلال، بهانه‌ای است برای تغییر فرم آبی‌ها یا درمانی برای شکستن رکورد منفی قهرمان برای فصل بعد؟ آنها را فراموش کنید چرا که مدیریت مدیر محور واعظی همه چیز را تحت لوای خویش می‌خواهد و این با تیمداری مربی محور قلعه‌نویی در تضاد است. شاید اگر نوستر آداموس زنده بود ابرهای سیاه را برای قهرمانی پیش‌بینی می‌کرد که خودش به استقبال توفان رفت. خروج سرمربی قهرمان با کدام برهان؟
یورش به‌سمت توفان
این سرنوشت محتوم همه قهرمانان لیگ برتر است؛ هیچ مجموعه‌ای نمی‌تواند فصل بعد، از عنوانش دفاع کند و بدتر آنکه چنان به ورطه سقوط می‌غلتد که گویی روح جنگندگی‌شان به همراه پایان جام، پایان می‌پذیرد. یکی از همکاران فوتبال نویسم در یادداشتی، مثال جالبی درباره سقف آرزوی جامعه فوتبال ما (بویژه مربیان) زد؛ آنها وقتی به کمرکش دامنه می‌رسند به گمان فتح قله، پرچم شادی را برمی‌افرازند و هلهله کنان به سمت کوهپایه باز می‌گردند.
اگر مثال می‌خواهید از علی پروین شروع می‌کنیم. او با جام به آرشیو تاریخ پیوست، فرهاد کاظمی سپاهان را قهرمان کرد اما به سرعت نور ناپدید شد، مجید جلالی از پاس قهرمان به شهید قندی یزد می‌رود و با آنها به لیگ یک. قلعه‌نویی هم در لیگ پنجم به جام رسید اما تیم فصل بعد استقلال که از راه دور توسط او هدایت می‌شد با صمد مرفاوی یک فوتبال ملال‌آور را ارائه داد که به جایگاهی بهتر از چهارم نرسید. علی دایی و افشین قطبی هم آخرین نمونه‌های مربیان قهرمان بودند.
هیچ مربی و هیچ تیمی نتوانستند بعد از قهرمانی، عنوان‌شان را برای فصل بعد تکرار کنند اما در این بین قلعه‌نویی با ربودن جام هشتم ثابت کرد، نسبت به همتایان داخلی خود از قدرت بازگشت‌پذیری بهتری برخوردار است. آیا استقلال برای فصل بعد هم قادر است این مقام را تکرار کند؟ آبی‌ها در صورتی موفق به جا‌گذاشتن ذوب آهن (به لطف تفاضل گل بهتر) شدند که در بدترین فرم خود قرار داشتند. نگاهی به 15 دیدار پایانی آنها در لیگ برتر و لیگ قهرمانان موید این حقیقت تلخ است اما آنها برای درمان این معضل به روش غریبی رو آوردند؛ واعظی آشتیانی که از ابتدای امر با دکترین تغییر کادر فنی، به استقلال آمده بود درست بعد از رسیدن به قهرمانی ادبیاتش را به سمتی برد که هیچ توافقی از واژه‌هایش ترشح نمی‌کرد. او با تفنگ «لمپن‌ها جایی در استقلال ندارند» تیرش را به سمت مدیر‌عامل سابق شلیک کرد اما سیبل دیگری هم مد نظر بود! نه ذهن بیمار اصحاب رسانه (البته به زعم مدیر‌عامل استقلال)، سناریست این واقعه است و نه دیگر سنگری مانده که در سایه آن بتوان واقعیت را پنهان کرد. پروژه خروج امیر قلعه‌نویی از استقلال زمانی به پاراگراف آخرش رسید که آبی‌ها از صعود به مرحله دوم لیگ قهرمانان باز ماندند تا سرمربی‌شان با پیش کشیدن بحث استعفا، قدم آخر را خودش بردارد. درست مثل شطرنج بازی که مقابل دیدگان رقیبش مهره حرکت می‌دهد اما تا این لحظه بازی هیات مدیره و شخص واعظی به پوکر می‌ماند تا شطرنج. نه کسی برگ‌هایشان را می‌بیند و نه مشخص است حرکت بعدی‌شان چیست. قلعه‌نویی زمانی که به انتهای خط رسید همه راز‌های مگوی را گفت و صریحا اعتراف کرد؛ او و واعظی همکاران خوبی نیستند اما بیست و چهار ساعت بعد از این حادثه انصاری عضو هیات مدیره به گونه‌ای با ایسنا مصاحبه کرد که گویی قرار است دور دیگری از مذاکرات آغاز شود :« او هنوز سرمربی تیم است.
هیچ مشکلی در خانواده استقلال نیست اگر هم چیزهایی گفته می‌شود افرادی بیرون از خانواده استقلال برای او خواب می‌بینند! مطمئنم با حضور واعظی آشتیانی که مدیری کاردان است او تدبیری می‌اندیشد که این مشکلات از بین بروند.»
مرور حرف‌های انصاری که یکی از بازوهای اقتصادی باشگاه محسوب می‌شود تنها بر پیچیدگی کلاف وضعیت آتی آبی‌ها می‌افزاید. مدیر‌عامل محق است درباره آینده کادر فنی تصمیم بگیرد همانطور که بعد از قهرمانی رئال در دو فصل قبل توسط دن فابیو، باشگاه عذر او را خواست تا تغییری در فرم بازی قهرمان وقت لالیگا ایجاد کند. آیا خروج قلعه‌نویی از استقلال، بهانه‌ای است برای تغییر فرم آبی‌ها یا درمانی برای شکستن رکورد منفی قهرمان برای فصل بعد؟ آنها را فراموش کنید چرا که مدیریت مدیر محور واعظی همه چیز را تحت لوای خویش می‌خواهد و این با تیمداری مربی محور قلعه‌نویی در تضاد است. شاید اگر نوستر آداموس زنده بود ابرهای سیاه را برای قهرمانی پیش‌بینی می‌کرد که خودش به استقبال توفان رفت. ارسال نظر
پربیننده