مستند «A157» ساخته بهروز نورانی‌پور، روایتگر زندگی 3 دختر سوری است که پس از کشته شدن پدر و مادرشان در جنگ با تروریست‌های داعشی، مجبور به زندگی در اردوگاهی در نزدیکی مرز ترکیه شده‌اند. این مستند در روزهای اخیر بازتاب‌های گسترده رسانه‌ای داشته و در این میان بهناز ضرابی‌زاده، نویسنده کتاب تحسین شده دختر شینا یادداشتی برای آن نوشت. در این یادداشت آمده است: «تحمل دیدن این فیلم را جز همان چند دقیقه آغازین نداشتم! همان چند دقیقه کافی بود تا تمام وجودم پر از نفرت شود. نفرت و انزجار نسبت به کسانی که نمی‌شود آنها را انسان نامید. در تصور من حتی حیوانات نیز قادر به انجام چنین خشونت‌های وحشیانه‌ای نیستند. این فجایع شرم‌آور که نمونه‌ای از آن در این مستند به تصویر کشیده شده شده شاید در همه جنگ‌های جهان نیز رخ داده باشد، اما به نظر می‌رسد اوج قساوت و شقاوت و پلیدی در دستان سیاه داعش است که در جنگی نابرابر و وحشیانه یا به تعبیری دیوانه‌وار و شیطانی به مظلوم‌ترین و بی‌پناه‌ترین انسان‌ها یعنی دختران خردسال حمله‌ور شده‌اند و حیوانی‌ترین تعرض‌ها را نسبت به آنها انجام داده‌اند. واقعا بعد از دیدن لحظات کوتاهی از این فیلم، تکلیف خودم را در این دنیای بزرگ نمی‌دانستم! من در مقابل این درنده‌خویی چه وظیفه‌ای به عهده دارم و چگونه با این ددمنشی می‌توانم مبارزه کنم؟ در برابر آن دخترکان زیباروی مظلوم که به فجیع‌ترین شکل آزار و اذیت جنسی شده‌اند، چه وظیفه‌ای دارم و چگونه می‌توانم به یاری‌شان بشتابم؟! اصولا چه کسی می‌تواند ضایعات جبران‌ناپذیر این خشونت‌ها را که تا پایان عمر در ذهن و روح این دخترکان بی‌پناه باقی خواهد ماند بزداید! آیا اصلا این امر محال شدنی است؟! طفلانی بی‌پناه که غول‌های سیاهی به نام داعش بی‌رحمانه آنها را به زایشی دردبار و دهشتناک محکوم نمودند تا برای فارغ شدن از این درد و ننگ لحظات برای‌شان به اندازه سال‌ها طولانی شود. شرح ماجرای دردناک این 3 دختر سوری کردزبان 11، 13 و 15 ساله را که مورد تعرض تجاوزگران زشت‌روی حیوان‌صفت داعشی قرار گرفتند را دیدم و چند روز از زندگی‌ام با اضطراب و افسردگی گذشت و مدام زیر لب می‌گفتم: خدایا! جوانان سرزمینم را حفظ کن. مردان با غیرت کشورم را حفظ کن که لبریز از روحی الهی و اندیشه‌ای آسمانی‌اند و برای جنگ با این گرگ‌های خون‌آشام ترک وطن کرده و از عزیزترین نعمت دنیوی یعنی جان شیرین و زندگی و خانواده و همسر و کودکان شیرین زبان گذشته‌اند تا اشکی در چشم دخترکی مظلوم فرو نلغزد و تن او آماج تیر و نگاه‌های حرامیان قرار نگیرد. خدایا! این مردان پاک، این مدافعان حقوق بشریت، این انسان‌های بهشتی را در پناه خود حفظ گردان و ما را ببخش که هیچگاه قدر داشته‌های خود را ندانستیم و هیچگاه نتوانستیم آن‌طور که شایسته است از قهرمان‌های مهربان و متعهد سرزمین‌مان قدردانی نماییم. مردانی آسمانی که تنها به امنیت چهارگوشه کشور خود نمی‌اندیشند آنهایی که به امنیت و آسایش مسلمانان جهان فکر می‌کنند. خدایا! ما را ببخش که به‌جای سپاس و حمد و ثنای این امنیت بی‌بدیل که نتیجه ایثار و از خودگذشتگی انسان‌های پاک سرشت کشور پهناور اسلامی‌ام است همیشه دهان‌مان را به اعتراض و انتقاد و شکوه گشوده‌ایم».