پروژه پتروشیمی اردبیل ۹ سال بعد از کلنگ‌زنی نه‌تنها به فرجام نرسیده بلکه هر روز اظهارات جدیدی برای تداوم خود می‌بیند که به عقیده کارشناسان فاقد وجاهت علمی و فنی است. این پروژه از آن دست پروژه‌هایی است که در طول ۹ سال حیات کلنگ‌زنی خود مسؤولان استانی و کشوری بسیاری را به خود دید و گره آن حتی به دندان باز نشده است. کلنگ این پروژه که در سال ۸۵ به‌عنوان محور توسعه استان و ورود صنایع مادر در جاده اردبیل- خلخال به زمین زده شد نه‌تنها به دست همان مدیرانی که در مراسم کلنگ‌زنی حضور یافته بودند به بهره‌برداری نرسید بلکه دولت‌ها تغییر یافتند و استانداران آمدند و رفتند و پتروشیمی پای ثابت تمام جلسات برنامه‌ریزی و امور زیربنایی باقی ماند. با این‌وجود آفت تبلیغ و وعده و وعید خوره جان پتروشیمی شد و این پروژه به گفته نماینده مردم اردبیل، نیر، نمین و سرعین در مجلس شورای اسلامی در حال حاضر فقط ۲۰ درصد پیشرفت فیزیکی دارد؛ پیشرفتی که موجب شد صنعت مادر استان به‌عنوان انبار سیب‌زمینی مورد استفاده قرار گیرد و هنوز که هنوز است گرفتار جواب‌های سربالای مسؤولانی است که بی‌شک اگر به بهره‌برداری می‌رسید در ردیف اول مراسم آن برای توانمندی خود کف می‌زدند. نماینده مردم اردبیل در مجلس که پیش از این بارها بر اشتغالزایی 3 هزار نفری این پروژه تأکید داشته، این روزها معتقد است پتروشیمی گرفتار بخشی‌نگری است. به تعبیر مصطفی افضلی‌فرد، پروژه احداث واحد صنعتی پتروشیمی در اردبیل گرفتار بخشی نگری بوده و همچنان معلق است. افضلی‌فرد در گفت‌وگو با مهر، در پاسخ به اینکه چرا مسؤولان استانی و نمایندگان اردبیل نتوانسته‌اند در راستای تکمیل این پروژه اقدام مؤثری انجام دهند، تصریح کرد: زمانی گفته می‌شد پتروشیمی توجیه ندارد و مقرون‌به‌صرفه نیست اما در حال حاضر استان‌هایی با شرایط به‌مراتب بدتر از اردبیل موفق شده‌اند پتروشیمی خود را دایر کنند و اردبیل هنوز بعد از سال‌ها موفق نبوده است. نماینده مردم اردبیل، نیر، نمین و سرعین در مجلس شورای اسلامی با یادآوری رایزنی با 3 بانک جهت تأمین مالی این پروژه اضافه کرد: اعتبار لازم از صندوق توسعه اختصاص یافت و 3 بانک عقد قرارداد کردند اما عملاً مانع‌تراشی شد و در مرحله آخر پولی پرداخت نشد. وی بخش عمده‌ای از ناکامی در تکمیل این پروژه را کم‌کاری بخش دولتی دانست و تأکید کرد: متأسفانه اقدام قابل‌توجهی صورت نمی‌گیرد و این پروژه همچنان بلاتکلیف است. وی افزود: برخی کاندیداهای مجلس در حال حاضر از این پروژه به‌عنوان نقدی بر عملکرد نمایندگان اردبیل نام می‌برند اما انتظار داریم آنچه بر پروژه گذشته را بررسی کرده و منصفانه قضاوت کنند. بنا به این گزارش، پتروشیمی اردبیل به هر سمتی که رفته امروز به‌عنوان یک پروژه سرمایه‌گریز مطرح می‌شود. هرچند احداث آن منطبق با نظریه پایه توسعه استان است و هرچند گفته می‌شود برای استان اردبیل یک ضرورت است اما در حال حاضر به نظر می‌رسد متولی واحدی برای پیگیری امور خود ندارد به طوری که برای چندمین بار استاندار اردبیل در پاسخ به دغدغه مردم استان نسبت به تکمیل این پروژه تصریح کرد: بنده درباره پروژه‌هایی که وضعیت روشنی ندارند صحبت نمی‌کنم و در برخی مواقع حرف‌هایی زده می‌شود که قابل عمل نیست یا اقدام کلان نیاز است. وی افزود: از جمله این پروژه‌ها پتروشیمی است که بعد از کلنگ‌زنی چندین استاندار و وزیر هنوز مشکل آن حل‌نشده است. اینکه این سکوت یک درایت مسؤولانه است یا نه البته از زبان شهروندان شنیدنی است. یکی از شهروندان اردبیلی در این باره گفت: مردم از کلنگ‌زنی این پروژه پشیمان هستند، چراکه نه‌تنها به سرانجام نرسیده بلکه به جوان‌ها وعده اشتغال بی‌فرجام داده است. علی خرمی، فوق‌لیسانس شیمی است و امروز از مسؤولان و مدیران متولی می‌پرسد اگر آنها مسؤول این پروژه نیستند، پس چه کسی مسؤول است و آیا غیر از این است که مدیران باید نسبت به تحقق وعده‌های خود اقدام کنند؟ پروژه پتروشیمی با ظرفیت تولید ۱۰۰ هزار تن اوره و ۶۰۰ هزار تن آمونیاک آن هم در فاز اول در ۵۳ هکتار مساحت قرار بود طبق وعده نمایندگان تا 3 سال بعد از کلنگ‌زنی به بهره‌برداری برسد. این پروژه که در مقطعی به بهانه نداشتن توجیه اقتصادی گرفتار کاغذبازی کاذب شد، هنوز از زیر بار این اظهارات خلاصی نیافته و دوباره ایده‌های جدیدی به خود می‌بیند به طوری که یکی دیگر از نمایندگان مردم اردبیل در مجلس شورای اسلامی از تغییر خط تولید این پروژه آن‌هم با هدف اینکه دو وزارت صنعت و نفت عزمی برای تکمیل آن از خود نشان دهند، سخن می‌گوید. منصور حقیقت‌پور در این باره تصریح کرد: در مقطعی شرکت پتروشیمی شازند اراک برای اجرا انگیزه نداشت و حتی بانک‌ها نیز راغب به تخصیص وام نبودند. اما پس از مدتی مشکلات به‌تدریج حل شد. وی افزود: طی جلساتی که با وزیر نفت داشتم، وزیر نفت درخواستی مطرح کرد مبنی بر اینکه خط تولید از اوره و آمونیاک به پروپیلن تغییر یابد و ما بررسی کردیم که آیا تولید این محصول محاسنی برای استان دارد یا نه؟