مهدی طاهرخانی: اگر بر فرض مثال، اهالی ورزش حق انتخاب داشتند تا خودشان منتقدانشان را انتخاب کنند، محمد مایلی‌کهن نقطه مشترک لیست همه بود. آنچه باعث تفاوت او با سایر منتقدان می‌شود این است که خیلی‌ها انتقاد می‌کنند تا اصلاح کنند اما مایلی‌کهن انتقاد می‌کند تا تخریب کند. از سوی دیگر دایره نقد او آنقدر وسیع و قطور است که تقریبا می‌شود کل جامعه ورزش را در آن جای داد. در هر دوره‌ای او یک دشمن و سرگرمی «شماره یک» داشته که با رجوع به آرشیو رسانه‌ها می‌شود یک کتاب چند جلدی درباره‌اش نوشت؛ از محمد دادگان و علی پروین که خودی‌های پرسپولیس محسوب می‌شدند تا دایی، قلعه‌نویی و حالا کارلوس کی‌روش.
حتی اگر عوض کی‌روش، سرالکس فرگوسن در عالم رویا، سرمربی تیم‌ملی فوتبال ایران می‌شد تردید نکنید که مایلی‌کهن آنقدر بهانه برای تخریب پیرمرد داشت که رسانه‌ها برای نوشتنش جا کم بیاورند. جملاتی از این دست که «هر کسی مربی منچستر بود همین افتخارات را به دست می‌آورد!»
بدون شک کی‌روش کارنامه‌دار‌ترین و معروف‌ترین مربی‌ای بود که پس از انقلاب به فوتبال ما آمد اما به‌زعم مایلی‌کهن او آنقدرها هم بزرگ نیست. بی‌تفاوت از اینکه فرگوسن در کتاب خاطراتش در چند جا صریحا از کی‌روش دفاع کرده و حتی عنوان داشته که او را مناسب‌ترین فرد برای جانشینی خودش می‌دانست اما مایلی‌کهن و سایر منتقدان کی‌روش، عوض لحاظ کردن این موضوع «مهم» که این مربی یک فصل سرمربی رئال مادرید بود، به کارنامه او در مادرید می‌پردازند! موضوعی که می‌شود درباره واندرلی لوکزامبورگو، برند شوستر، مانوئل پیگرینی و خیلی‌های دیگر تعمیمش داد.
اما اینکه آنها این پتانسیل را داشتند که سرمربی پرافتخارترین تیم باشگاهی تاریخ فوتبال باشند، در نگاه امثال مایلی‌کهن، مغفول می‌ماند. درباره کی‌روش بی‌آنکه بخواهیم شروع به قضاوت کنیم و در مورد او و مایلی‌کهن به قضاوت بنشینیم، موضوع اصلی‌مان نوع نگاهی است که مرد همیشه منتقد فوتبال ایران داشته و دارد و نمی‌داند جز خوراک حاشیه‌ای دادن به رسانه‌ها، این انتقاداتش هیچ نفعی برای فوتبال ایران ندارد و نخواهد داشت.
اگر قرار به انتقاد از مایلی‌کهن نسبت به رفتار گذشته‌اش باشد می‌شود خرمن‌ها نمونه پیدا کرد و نوشت. او به اندازه کافی در تیم‌ملی بزرگسالان، امید و تیم‌های باشگاهی فعالیت کرده و شاهین ترازوی عدالت به صورت زننده‌ای کفه سنگینش رو به ناکامی‌هاست اما باز هم موضوع این نوشته، این مورد تکراری و دستمالی شده نیست.
باید از محمد مایلی‌کهن پرسید، اگر به دنبال نفع فوتبال است چرا وقتی قرار به انتخاب گزینه اصلح درباره جانشینی علی کفاشیان می‌شود هیچ حرفی در مورد محمد دادگان نمی‌زند؟ مدیر کارنامه‌دار و امتحان پس داده‌ای که این روزها خیلی از اهالی ورزش او را مناسب‌ترین گزینه برای جانشینی کفاشیان می‌دانند اما مرد دلسوز فوتبال ایران، چون با دادگان مشکل شخصی دارد، هیچ حرفی در موردش نمی‌زند و از آنجایی که می‌داند با توجه به مسائل رخ داده سیاسی، انتخاب و گزینش یکی مثل صفایی فراهانی ناممکن است نام او را می‌آورد.
محمد مایلی‌کهن که ضوابط را به‌خوبی می‌شناسد و همیشه دم از قانون‌مداری می‌زند در کجای جهان نمونه‌ای را همسان خودش دیده است؟ او در حالی که زیرمجموعه و حقوق‌بگیر فدراسیون فوتبال به حساب می‌آید اما باز از فدراسیون و شخص رئیس آن انتقاد می‌کند. حقوق 180 میلیون تومانی برای مدیریت فنی تیم امید از همین فدراسیون می‌گیرد اما می‌گوید قیمتش در صورت حضور در یکی از تیم‌های لیگ برتری قطعا چند برابر این است اما نمی‌گوید کدام تیم لیگ برتری حاضر است هدایتش را به او بدهد؟ آخرین باری که یک تیم این اعتماد را کرد کی بود و ثمره‌اش چه بود؟ اگر حبیب کاشانی روی حساب پیشکسوتی و پرسپولیسی بودن با نظر محمد خاکپور، مایلی‌کهن را به‌عنوان مدیر فنی تیم امید انتخاب نمی‌کرد، الان دقیقا کدام تیم او را جذب کرده بود؟
اینها نیمه دوم و در سایه واقعیت‌هایی است که مایلی‌کهن نمی‌گوید و هوشمندانه با زیرکی از کنارش عبور می‌کند. قطعا کی‌روش ایراداتی را در نوع برخورد با فدراسیون فوتبال ایران دارد و می‌شود آن را نقد کرد اما اینکه یکی مثل مایلی‌کهن از بیخ و بن بزرگ بودن او را زیر سوال می‌برد خود حجتی است بر کینه‌ورزانه بودن این انتقادات.
به طعنه و کنایه می‌گوید فیلم تمرینات کی‌روش را ببینیم تا بین 4 تیم، تیم‌مان را پنجم نکنیم اما گذشت زمان از یادش برده چگونه در حساس‌ترین گذرگاه تاریخ، در زمین قطر، وا داد تا با اخراج خودش، فرصت رسیدن آسان و بی‌دردسر به جمع همان 4 تیم (صعود به جام‌جهانی 1998) را از ما بگیرد.ماموریت کی‌روش با توجه به سابقه و پتانسیل فوتبال ایران، صعود به جام‌جهانی و حضور در همان جمع چهار تیم مرحله گروهی بود اما اینکه عملکرد ایران در جام‌جهانی را اینگونه با لودگی و تمسخر زیر سوال ببرد خودش نمونه دیگری از بغضی است که نسبت به سرمربی تیم‌ملی دارد.
محمد مایلی‌کهن هم در تیم‌ملی بزرگسالان فرصت صعود مستقیم به جام‌جهانی را داشت و هم با تیم فوتبال امید مجال حضور در المپیک. در هر دو مرحله با تیم‌هایی که به گواه تاریخ از پرمهره‌ترین تیم‌های همه ادوار ایران بودند، عاجز ماند و حالا از کی‌روش انتظار دارد ایران را از گروه خودش در جام‌جهانی بالا ببرد.
یک روز از فنس امجدیه بالا رفت تا شخصا لیدر هتاک را که به مادر بازیکن حریف اهانت کرده بود، تنبیه کند، روز دیگر در لباس تیم‌ملی به قصد تنبیه داور به او حمله‌ور شد و روزهای پرتعداد دیگری بودند که بدون هیچ کارنامه‌ای سرمربی تیم‌ملی فوتبال شد و به‌رغم استفاده کامل از دسترنج استانکو و آن پرسپولیس تاریخی در نهایت در راه رساندن تیم‌ملی به جام‌جهانی عاجز ماند تا او برود و ما با یک معجزه راهی فرانسه شویم.
و حرف آخر با منتقدی که از فضیلت سکوت بی‌خبر است؛ اینکه یک مربی از اول صبح به نمایشگاه مطبوعات برود تا چندی بعدش سرمربی سایپا شود به مراتب روش مناسب‌تری است تا اینکه با بغض علیه همه ارکان فوتبال ایران موضع بگیرد، مصاحبه کند تا در نهایت به همه بقبولاند، همه بیسواد، ناکارآمد و فاسد هستند جز او.