دکتر محمدباقر صدوق: سرکار خانم ابتکار واژه دلواپسان محیط‌زیست را درباره منتقدانی به کار برد که از نظرش سیاسی بودند و اظهارنظرهایشان درباره مسائل محیط‌زیست خوشایند نبود. ایشان حتی در جریان اعتراضات کارکنان، به آنها هشدار داد که بهانه دست دلواپسان ندهند. اصولا از دید طیف حاکم بر پردیسان، محیط‌زیست تبدیل به قلمروی اختصاصی یک عده خاص شده و هرگونه اظهارنظر و نگرانی دیگران درباره آن تعبیر به دلواپسی سیاسی می‌شود. غافل از اینکه رهبر انقلاب فرمودند دلواپسی چیز بدی نیست و مهم‌تر از آن محیط‌زیست را از تعلق به شخص و گروه و جناح مبرا دانستند و باز هم مهم‌تر مردم را به قضاوت درباره عملکرد مسؤولان فراخواندند. مدیریت فعلی محیط‌زیست که مدعی رابطه خوب خود با سمن‌هاست و تعامل با رسانه‌ها را یکی از افتخارات خود عنوان می‌کند، متاسفانه در عمل کمترین دامنه انتقادها را برنمی‌تابد و رسانه‌های منتقد را نیز مورد مواخذه قرار می‌دهد. به نظر می‌رسد طیفی از دلواپسی در جبهه حامیان خانم ابتکار شکل گرفته است که نه دلواپس محیط‌زیست بلکه دلواپس حضور یا عدم حضور ایشان هستند. این طیف در حالی سعی دارد سرنوشت محیط‌زیست کشور را به سرنوشت خانم ابتکار گره بزند که در 2 سال گذشته درباره بحران‌ها و فجایع زیست‌محیطی و سوءمدیریت حاکم بر محیط‌زیست سکوت پیشه کرده و نشان داده‌اند که دغدغه شخصی و جناحی آنها بیشتر است تا نگرانی و دلواپسی محیط‌زیستی.
متاسفانه در 2 سال اخیر سازمان محیط‌زیست نه‌تنها عملکرد قابل دفاعی نداشت بلکه به‌رغم تبلیغات زیاد با چالش‌های جدی مدیریتی در داخل و خارج سازمان روبه‌رو است. نبود برنامه منسجم و فرافکنی مشکلات موجود، سیاسی کردن فضای سازمان، منزوی کردن نیروهای کارآمد، انتصاب افراد مساله‌دار، بی‌توجهی به معیشت کارکنان و محیط‌بانان، استخدام‌های قومی، حزبی و سلیقه‌ای، انتصاب‌های جناحی و حتی فامیلی آن هم از مدیران کم‌تجربه و غیرمرتبط نمونه‌ای از مشکلات درون سازمانی است.
رهاسازی پروژه‌های بدون ارزیابی به حال خود، صدور مجوز فعالیت‌های مخرب محیط زیست از قبیل معادن در زیست‌بوم‌های حساس، واگذاری قرق‌های اختصاصی بدون ضابطه و بدون نظارت سازمان، تلاش برای تقدیم جزیره آشوراده به یاران دیرین، بی‌برنامگی در مواجهه با شکار بی‌سابقه، بی‌تفاوتی نسبت به آتش‌سوزی‌های گسترده در جنگل‌ها و مناطق تحت حفاظت، قلع و قمع حیات‌وحش در خلأ تدبیر مسؤولان سازمان، رها شدن مناطق و تعطیلی گشت‌های حفاظتی به بهانه گرانی بنزین، مخدوش کردن شعاع ١٢٠ کیلومتری تهران با تصویب استثنائات سفارشی، بی‌تدبیری در کنترل طاعون نشخوارکنندگان و اتلاف جمعیت کثیری از حیات‌وحش استان‌های مرکزی و غربی، بی‌ارادگی در مدیریت و کنترل معضلات بزرگ محیط زیستی کشور از جمله آلودگی هوای کلانشهرها، پسماندها، ریزگردها و خشک شدن تالاب‌ها و از دگرسوی ورود به مباحث چالش‌زای خارج از حوزه وظایف سازمان مانند طرح ادعای سرطانزایی بنزین و پارازیت‌ها نیز نمونه‌های بارز ناکارآمدی تیم وارداتی این بانو در 2 سال گذشته است.
دلواپسان خانم ابتکار نگران دوران پسا ابتکار در محیط‌زیست هستند و وی را بهترین و تنها مدیر کارآمد برای این سازمان معرفی می‌کنند، در حالی که واقعیت‌ها عکس این را نشان می‌دهند. عده زیادی از دلواپسان واقعی محیط‌زیست معتقدند تغییر مدیریت سازمان با توجه به عملکرد 2 سال گذشته لازم و اجتناب‌ناپذیر است و دلواپس ادامه وضعیت نابسامان محیط‌زیست در سال‌های بعد هستند.
بدون شک دوران پسا ابتکار در سازمان محیط‌زیست با انتصاب تیم مدیریتی کارآمد و دلسوز و متخصص در حوزه محیط‌زیست با توجه به اتفاقات مهمی چون ابلاغ سیاست‌های کلی محیط زیست دوران مهم و روشنی می‌تواند باشد. امروز پس از گذشت نزدیک به
4 دهه از عمر نظام، نیروهای کارآمد، متخصص، ارزشی و باسابقه در کشور کم نیستند که بتوانند کشتی به گل نشسته محیط‌زیست را از رکود و واماندگی فعلی نجات و به سرمنزل مقصود برسانند؛ نیروهایی که دلواپس واقعی محیط‌زیست باشند نه دلواپس منافع شخصی و جناحی و تریبون تبلیغاتی گروه‌های سیاسی!
قدر مسلم افراد می‌آیند و می‌روند و این آب و خاک است که می‌ماند لذا امید است همه ما دلواپسان محیط‌زیست کشور عزیزمان بوده و دغدغه آن را داشته باشیم نه دلواپس افراد و دغدغه دوران پس از رفتن‌شان را... .