مهدی طاهرخانی: بنا به آمار و ارقام، بدون تردید، مهدی طارمی موثرترین مهاجم چند ماه اخیر فوتبال ایران است که با پیراهن پرسپولیس و تیم‌ملی توانسته به بهترین شکل ممکن خودنمایی کند؛ مهاجم جوانی که نخستین تجربه‌اش در لیگ برتر مصادف شد با پوشیدن پیراهن پرسپولیس. درست شبیه قصه‌های عامه‌پسند؛ پسر بی‌پولی و ماخوذ به حیا که ناگهان دل از دختر پادشاه می‌برد و حالا او وارث این همه ثروت و مقام است اما هنوز پرنده نوپا به نقطه اوج نرسیده که در نهایت بهت و ناباوری، در ورزشگاه تختی از خودی‌ها، بد و بیراه می‌شنود. باور کردنی نیست که مهم‌ترین و موثرترین بازیکن تیمت باشی اما به واسطه از دست دادن چند موقعیت، اینگونه سیبل شوی.
در خاتمه نبرد پرسپولیس و نفت تهران آنچه برای مهدی طارمی رخ داد اگر یک سال زودتر حادث می‌شد او حالا سرنوشتی شبیه به محمد عباس‌زاده، پدیده لیگ سیزدهم داشت اما خوشبختانه یا متاسفانه، او امروز حکم وزیر شطرنج برانکو را دارد که حتی هواداران عصبانی هم می‌دانند بدون طارمی، تیم‌شان 50 درصد توان هجومی‌اش را از دست می‌دهد.
اما چرا طارمی آنقدر که توان و عطش دارد نمی‌تواند داشته‌هایش را به نمایش بگذارد؟ به‌سادگی رمز و رموز پنالتی گرفتن را بلد است اما آنطور که باید و شاید نواختنش را نه. پس بهتر است فعلا کار ساده‌تر را به عهده یکی دیگر بگذارد و همان کار سخت، یعنی گرفتنش را خودش انجام دهد.
مهاجم جوان پرسپولیس که خودش می‌داند با از دست دادن آن پنالتی چه پیروزی ارزشمندی را از تیمش گرفت حق را تمام و کمال به طرفداران تیمش داد، نشان به این نشان که هنگام شنیدن بد و بیراه عوض فرار و نشنیدن، به سمت هواداران رفت و برابرشان تعظیم کرد. چند ساعت بعد هم گوشی‌اش را برداشت و شجاعانه در اینستاگرامش چیزی با این مضمون نوشت که هر چه می‌خواهید بد و بیراه بگویید و دست آخر اینکه نیش‌تان نوشم.
آنچه طارمی انجام داد اگر نگوییم نمونه نادر و بی‌تکرار در فوتبال ماست، می‌شود مدعی شد از انگشت شمارانش بود. شاید برای خودش سوال شده باشد چرا باید اینگونه موقعیت‌های مسلم را از دست بدهد؟ پاسخ سوال چندان سخت و دشوار نیست. لازم نیست پای خستگی، استرس و کلا این دست از حرف‌ها را به مساله باز کند. مشکل طارمی نه در پایش است نه در مغزش، تردیدی که در دل دارد موجب شده نتواند همانی باشد که هست، همانی که بود. روز تمدید قراردادش با پرسپولیس را به یاد بیاورد و مقایسه کند با نخستین روزی که وارد ساختمان باشگاه پرسپولیس شد. به عنوان یک بازیکن لیگ یکی، کاملا ناشناس با آژانس به دفتر آمد و یک قرارداد ارزانقیمت امضا کرد و رفت.
روزهایی را به یاد بیاورد که تنها آرزویش تنها یک حضور 90 دقیقه‌ای در ترکیب اصلی تیم دایی بود. به یاد بیاورد که پس از نخستین گل‌هایش تیترهایی در قبالش استفاده می‌شد که در آن با «برنج طارم» بازی ژورنالیستی می‌کردند. یعنی هنوز آنقدر بزرگ نشده بود که کسی مهدی طارمی را به واسطه طارمی بودنش بشناسد.چطور آن روزها خبری از این گل‌نزنی‌ها نبود؟ مگر امکان داشت برای زدن ضربه پنالتی شاخ و شانه بکشد و وقتی سرمربی به درستی ترجیح داد پنالتی را در تبریز، بنتسون بزند، او قهر کند و حتی در شادی گل پیروزی‌بخش تیمش شرکت نکند؟مهدی طارمی با متر خودش، شروع به اندازه‌گیری تفاوت‌ها کند. حقش است؛ نوش جانش. خودش خودش را بالا کشید و حالا آنقدر بالا رفته که کمتر از حضور ثابت در ترکیب تیم‌ملی فوتبال، راضی‌اش نمی‌کند.
اما یک جای کار بد جور لنگ می‌زند. برخلاف آن روز که با آژانس آمده بود و هنگام رفتن به ساختمان باشگاه، با هیجان آمیخته به غرور برای راننده تعریف می‌کرد که می‌خواهد با پرسپولیس قرارداد ببندد و لابد راننده هم پیش خودش گفته بود: طرف ما را گرفته که اینچنین ادعا دارد، اول فصل پس از تمدید یک ساله با پرسپولیس حتی دل و دماغ نداشت تا پاسخ خبرنگاران را بدهد. در این بین تنها پاسخ یک تلفن خاص را به واسطه رودربایستی داد و به طرف گفت: حیف شد، دلم می‌خواست به خارج بروم و کمی پول پس‌انداز کنم، اما پیشنهاد کویت پرید و مجبور شدن بمانم ایران و معلوم نیست از این قرارداد آخر فصل چقدر دستم را می‌گیرد.
مهدی طارمی 23 ساله، زاده 27 تیر 71، عجله دارد. در بوشهر به او آنقدر دادند که تنها خرج یومیه‌اش را بدهد. با همان جیب خالی بی‌خیال فوتبال شد و 2 سال مفت مفت به سربازی رفت. برگشت ایرانجوان و درخشید اما نه آنقدر که پیشنهاد لیگ برتری داشته باشد. نه آنقدر که یکراست، محبوب‌ترین تیم ایران او را جذب کند. سه‌شنبه 30 اردیبهشت سال 93 را به یاد بیاورد که به چه هوایی قرارداد 2 ساله مشروط با پرسپولیس امضا کرد و سپس چهارشنبه 10 تیر 94 را مرور کند. در آن سه‌شنبه آنقدر خوشحال بود که دوست داشت با همه خبرنگاران حاضر در باشگاه صحبت کند و از آرزوهایش بگوید اما هیچکس در باشگاه او را نمی‌شناخت و همه با هم پچ پچ می‌کردند: دایی اینها را از کجا پیدا می‌کند؟ اما یک سال بعد و در آن چهارشنبه پس از تمدید قرارداد به مدت یک سال دیگر، فقط کلافه بود و دوست نداشت با کسی حرف بزند تا مبادا راز مگویش فاش شود.
دل طارمی برای سال دوم با پرسپولیس نبود. نه اینکه عاشق تیمش نباشد، تنها عجله داشت تا یک قرارداد چرب و نرم ببندد. حتی حاضر بود به لیگ بازیکن‌سوز کویت برود. اما به‌رغم میل باطنی ماند و حالا چنان اوجی گرفته که بعضی‌ها عجولانه از شکستن رکورد 109 گل ملی دایی
توسط او می‌گویند.
خودش هر چه می‌گوید در این‌باره مهم نیست، مهم روزهایی بود که در اردوی تیم‌ملی حضور داشت و به هر مدیربرنامه‌ای رو می‌انداخت تا یک تیم خوب خارجی برایش پیدا کنند. او همچنان در 23 سالگی، عطش رفتن دارد. اینچنین است که وقتی می‌خواهد در مصاف تک به تک دروازه حریف را باز کند ذهنش صد درصد آماده شادی گل نیست. هنوز به آینده‌اش فکر می‌کند. به پیشنهاداتی که قرار است بیاید. به خانه‌ای که می‌خواهد در تهران و بوشهر بخرد. به ماشین چند صد میلیونی که می‌خواهد بعدا تصاحبش کند. به هزاران آرزوی کوچک و بزرگ که آن بالا بالاها جاخوش کرد‌ه‌اند.
اما مهدی طارمی، پول‌پرست نیست که اگر بود در اوج نیاز، ماشین هدیه‌اش را نگرفته به مجتبی محرمی هدیه نمی‌داد. او نگران آینده‌اش است و می‌خواهد خیلی سریع آن روزهایی که مفت در بوشهر به توپ لگد زد و 2 سال تمام در پادگان پست داد را تلافی کند.
از یک سو حق دارد اما از سوی دیگر نه.مسیر پیش روی او روشن و درخشان است آنقدر هم فرصت دارد تا دست‌کم 6 یا 7 قرارداد آینده‌دار آنچنانی با تیم‌های مختلف تا پایان فوتبالش امضا کند اما به شرطی که ذهنش را ریست کند. تردیدها را پاک کند و همه حواسش را به امروزش معطوف. موقعیت‌ها همیشه اینچنین ساده به دست نمی‌آید که او سخاوتمندانه آنها را از دست می‌دهد.پس بهتر است عوض سپر کردن سینه برابر فحش‌ها، با خودش حساب بی‌حساب کند.
درست شبیه همان سه‌شنبه‌ای شود که تازه آمده بود. دیر یا زود پیشنهاد خوب خارجی می‌رسد، او باید نگران امروزش باشد که در عین گلزنی، لقب گل‌نزن مفت مفت به نامش چسبیده و هر بازی این انگاره قوی‌تر می‌شود که این بچه دهه هفتادی، شکم‌سیرانه فوتبال می‌کند. تا دوباره گرسنه نشود، خبری از آن آینده درخشان نیست که پیش از این امثال دایی، مهدوی‌کیا و کریمی با همین پیراهن پرسپولیس به چنگ آوردنش. یک دوست، یک دلسوز، یک خودی، لطف کند بچه عجول بوشهری را از حال و هوای آن «چهارشنبه تردید» به «سه‌شنبه پر امید» بازگرداند.