1- هنوز هم اسکناس های نفتی آبراموویچ چرب است که اگر غیر از این بود به فاصله یک سال دو حادثه مشابه هم رخ نمی داد؛ آبی‌های لندن تا کسب نخستین قهرمانی اروپا، تنها یک پنالتی فاصله داشتند اما پای جان تری در لوژنیکی مسکو لیز خورد تا منچستر سرود قهرمانی را سر دهد و اینک بعد از گذشت یک سال در ثانیه‌های واپسین، مایکل اسین که در دقایق ابتدایی شوت برق‌آسایی را به گل مبدل کرده بود، حتی نتواست توپ اتوئو را چند سانتی‌متر دور کند تا همان توپ لغزنده، تیری شود در قلب تیم بی‌فلسفه‌ای که جام را به هر قیمتی تمنا می‌کرد. باری هنوز هم اسکناس‌های میلیاردر روس چرب است و لغزنده که اگر اینچنین نبود، فوتبال رویایی شماره 2 باید زیر چرخ‌های این لکوموتیو گرانقیمت جان می‌داد.
2- اینک «تام هنینگ» متهم شماره یک هواداران تیم بی‌فلسفه‌ای است که تنها یک دقیقه تا رم فاصله داشتند اما رویای‌شان در استمفوردبریج دفن شد. داور نروژی این مصاف چند اشتباه بزرگ داشت که مهم‌ترین آن به خطای هند پیکه مربوط می‌شد اما گویی خدا هم در آن لحظه رای به بقای روح فوتبال داد تا بارسا زنده بماند. در چند صحنه مشکوک دیگر بیشتر از آنکه داور مقصر باشد، شاید تقصیر کار ژوزه مورینیو است که تمارض را بهتر از هر فن دیگری به دیدیه دروگبا و دیگر شاگردانش آموخت!
3- تاکتیک اصلی چلسی، تشکیل دفاع چند لایه بود و این همان پاشنه آشیل فوتبال رویایی 2 به حساب می‌آمد که نه هافبک شوت زن داشت و نه مدافعان سانترکش که این توده انسانی گرانبها را بشکافند. ماشین حساب را بردارید تا متوجه شوید بارسا در استمفوردبریج اسیر چه مردان گرانقیمتی بود. اینجاست که خطر انباشته شدن اسکانس در تیم بی‌فلسفه تجلی پیدا می‌کند؛ آنها زود به گل رسیدند و حتی مقابل هواداران خودی هم دست از دفاع همه جانبه برنداشتند. البته باید اعتراف کرد اسکانس، 99 درصد مسیر را به خوبی هموار کرده بود؛ فوجی از بهترین مدافعان جهان در یک سوم دفاعی زمین خودی جمع شده بودند و تفکرات بکر گاس هیدینک، سس کمیابی بود براین ساندویچ چند لایه و هضم ناشدنی.
4- بارسا سه تن از بهترین‌هایش را نداشت، بارسا محکوم بود تا به فوتبال رویایی‌اش مومن بماند و هرگز برای شکافتن این خط دفاعی رو به توپ‌های مستقیم نیاورد، بارسا که یک بر صفر عقب بود چاره‌ای نداشت جز هجوم و گرفتن توپ و زمین در استمفوردبریج. حتی 10 نفره شدن هم نتوانست در فلسفه فوتبال آنها خللی وارد کند اما حسن اخراج آبیدال این بود که سرانجام روی هجومی فوتبال چلسی هم نمایان شد. اما این‌بار نجات‌دهنده روح فوتبال، مردی بود از جنس اشتباهات. بله پیکه مرتکب پنالتی شد همانطور که بوسینگوا در دیدار رفت روی آنری چنین کرد.
چه اشکالی دارد آیا همیشه باید اشتباهات به نفع مجموعه ای باشد که با کارت سبز داوران برای قلع و قمع کردن فانتزیست‌های حریف، مجوز دارند؟!
5- نظریه‌ای می‌گوید برآیند شانس در یک بازه مشخص، صفر است و گویی لندن محل صفر کردن شانس‌هایی بود که آبی‌ها در نوکمپ به حساب‌شان واریز شد. وقتی رقیب فلسفه ندارد و برای رسیدن به جام، راضی به تمسک به هر روشی است، آنگاه باید کمی به آسمان نگاه کرد و از خدا چیزی را خواست؛ عملی که پپ گوآردیولا آن را انجام داد و هدیه ویژه از آنجا رسید؛ تنها ضربه‌ای که در چارچوب پیتر چک می‌توانست جا بگیرد به درون دروازه رفت تا خدا هم نشان دهد فوتبال رویایی را دوست دارد؛ ولو با اشتباهات عجیب تام هنینگ داور مسابقه... برآیند اقبال صفر شد
1- هنوز هم اسکناس های نفتی آبراموویچ چرب است که اگر غیر از این بود به فاصله یک سال دو حادثه مشابه هم رخ نمی داد؛ آبی‌های لندن تا کسب نخستین قهرمانی اروپا، تنها یک پنالتی فاصله داشتند اما پای جان تری در لوژنیکی مسکو لیز خورد تا منچستر سرود قهرمانی را سر دهد و اینک بعد از گذشت یک سال در ثانیه‌های واپسین، مایکل اسین که در دقایق ابتدایی شوت برق‌آسایی را به گل مبدل کرده بود، حتی نتواست توپ اتوئو را چند سانتی‌متر دور کند تا همان توپ لغزنده، تیری شود در قلب تیم بی‌فلسفه‌ای که جام را به هر قیمتی تمنا می‌کرد. باری هنوز هم اسکناس‌های میلیاردر روس چرب است و لغزنده که اگر اینچنین نبود، فوتبال رویایی شماره 2 باید زیر چرخ‌های این لکوموتیو گرانقیمت جان می‌داد.
2- اینک «تام هنینگ» متهم شماره یک هواداران تیم بی‌فلسفه‌ای است که تنها یک دقیقه تا رم فاصله داشتند اما رویای‌شان در استمفوردبریج دفن شد. داور نروژی این مصاف چند اشتباه بزرگ داشت که مهم‌ترین آن به خطای هند پیکه مربوط می‌شد اما گویی خدا هم در آن لحظه رای به بقای روح فوتبال داد تا بارسا زنده بماند. در چند صحنه مشکوک دیگر بیشتر از آنکه داور مقصر باشد، شاید تقصیر کار ژوزه مورینیو است که تمارض را بهتر از هر فن دیگری به دیدیه دروگبا و دیگر شاگردانش آموخت!
3- تاکتیک اصلی چلسی، تشکیل دفاع چند لایه بود و این همان پاشنه آشیل فوتبال رویایی 2 به حساب می‌آمد که نه هافبک شوت زن داشت و نه مدافعان سانترکش که این توده انسانی گرانبها را بشکافند. ماشین حساب را بردارید تا متوجه شوید بارسا در استمفوردبریج اسیر چه مردان گرانقیمتی بود. اینجاست که خطر انباشته شدن اسکانس در تیم بی‌فلسفه تجلی پیدا می‌کند؛ آنها زود به گل رسیدند و حتی مقابل هواداران خودی هم دست از دفاع همه جانبه برنداشتند. البته باید اعتراف کرد اسکانس، 99 درصد مسیر را به خوبی هموار کرده بود؛ فوجی از بهترین مدافعان جهان در یک سوم دفاعی زمین خودی جمع شده بودند و تفکرات بکر گاس هیدینک، سس کمیابی بود براین ساندویچ چند لایه و هضم ناشدنی.
4- بارسا سه تن از بهترین‌هایش را نداشت، بارسا محکوم بود تا به فوتبال رویایی‌اش مومن بماند و هرگز برای شکافتن این خط دفاعی رو به توپ‌های مستقیم نیاورد، بارسا که یک بر صفر عقب بود چاره‌ای نداشت جز هجوم و گرفتن توپ و زمین در استمفوردبریج. حتی 10 نفره شدن هم نتوانست در فلسفه فوتبال آنها خللی وارد کند اما حسن اخراج آبیدال این بود که سرانجام روی هجومی فوتبال چلسی هم نمایان شد. اما این‌بار نجات‌دهنده روح فوتبال، مردی بود از جنس اشتباهات. بله پیکه مرتکب پنالتی شد همانطور که بوسینگوا در دیدار رفت روی آنری چنین کرد.
چه اشکالی دارد آیا همیشه باید اشتباهات به نفع مجموعه ای باشد که با کارت سبز داوران برای قلع و قمع کردن فانتزیست‌های حریف، مجوز دارند؟!
5- نظریه‌ای می‌گوید برآیند شانس در یک بازه مشخص، صفر است و گویی لندن محل صفر کردن شانس‌هایی بود که آبی‌ها در نوکمپ به حساب‌شان واریز شد. وقتی رقیب فلسفه ندارد و برای رسیدن به جام، راضی به تمسک به هر روشی است، آنگاه باید کمی به آسمان نگاه کرد و از خدا چیزی را خواست؛ عملی که پپ گوآردیولا آن را انجام داد و هدیه ویژه از آنجا رسید؛ تنها ضربه‌ای که در چارچوب پیتر چک می‌توانست جا بگیرد به درون دروازه رفت تا خدا هم نشان دهد فوتبال رویایی را دوست دارد؛ ولو با اشتباهات عجیب تام هنینگ داور مسابقه... ارسال نظر
پربیننده