آخرین روز لیگ برتر فوتبال؛ جایی که استقلال برای قهرمانی و پیام برای سقوط نکردن باید به سبک فیلم‌های کوروساوا به جان هم بیفتند! در جایگاه خبرنگاران نشسته‌ایم و ترکیب و سیستم دو تیم را در همین چند دقیقه ابتدای بازی تحلیل می‌کنیم که یک ستوان نیروی انتظامی با کلاهی کشیده تا بالای ابرو می‌نشیند کنارمان و سلام بلندی می‌کند. نگاهش که می‌کنیم چند ثانیه‌ای طول می‌کشد تا متوجه شویم طرف کیست و البته نمی‌توانیم تعجبمان را هم مخفی کنیم. البته قبل‌از آن یک آقای سبیل چخماقی را در جایگاه دیده بودم ولی مطمئن از اینکه امیرشهاب رضویان هر چه باشد اهل فوتبال دیدن آن هم هزار کیلومتر دورتر از خانه‌اش نیست! اصلا به ذهنم هم خطور نکرد که آن سبیل چخماقی همان کارگردان خوش فکر مدنظر است و حالا هم ستوانی در جایگاه خبرنگاران که چقدر شبیه مهران رجبی بود! و اینچنین بود که سینما و فوتبال برای من همزمان شد و متفاوت‌ترین مصاحبه‌ام و البته متفاوت‌ترین گفت‌وگوی مهران رجبی (به قول خود او) طی یک نیمه فوتبال در هوای سرد استادیوم ثامن مشهد و در هیاهوی 30هزار تماشاچی آبی و سبز شکل گرفت.
آقای رجبی! شما کجا، اینجا کجا؟ اگر این لباس تنتان نبود که می‌گفتم حتما اشتباه آمده اید؟!
من هم خودم خیلی متعجبم و فکر نمی‌کردم روزی برسد که در استادیوم و از نزدیک فوتبال تماشا کنم. بین خودمان بماند، که می‌دانم نمی‌ماند! این نخستین باری است که به یک استادیوم فوتبال می‌آیم!
چه جالب! بهتان نمی‌آید اینقدر صفر کیلومتر باشید.
راستش من در ایام کودکی و نوجوانی اهل فوتبال بازی کردن نبودم و الان هم همینطور، ولی تماشای فوتبال را دوست دارم. اما امروز به عنوان نخستین باری که به استادیوم می‌آیم فوق‌العاده هیجان زده‌ام و چنین فضایی بشدت برایم جالب و دیدنی است.
البته می‌شود حدس زد که همین یک بار هم به میل خودتان نیامده اید. (در این مدت یک دوجین آدم و لوازم‌جایگاه را روی سرشان گذاشته‌اند!)
بله، تله فیلمی است که امیرشهاب رضویان کارگردانی می‌کند و من هم نقشی در آن دارم.
داستانش احتمالا فوتبالی است؟
تقریبا، ماجرا از این قرار است که نوجوانی برای مدت کوتاهی به مادربزرگش سپرده می‌شود اما پسر عاشق فوتبال، دزدکی می‌آید استادیوم و مادربزرگ هم برای پیداکردنش راهی ورزشگاه می‌شود. خب ورود خانم‌ها که به استادیوم ممنوع است و از اینجا من وارد قصه می‌شوم و با وساطت، مادربزرگ را راهی جایگاه می‌کنیم و ادامه ماجرا…
(رجبی نام فیلم را از یاد برده بود و قرار شد از خود کارگردان بپرسم که البته جو بازی و هیجان استادیوم به کلی همه چیز را از یادم برد!)
پس باز هم یک نقش مکمل؟
البته آقای رضویان نقش دیگری که رل اصلی فیلم بود را برایم درنظر داشت که من نمی‌توانستم 20روز در مشهد باشم، اما به خاطر تجربه موفق قبلی و ارادتی که به ایشان داشتم روی این نقش فعلی به توافق رسیدیم. درضمن بی تعارف در پذیرفتن نقش‌ها اصلا به کوتاهی، بلندی یا اصلی و مکمل بودنش توجه ندارم و جذابیت شخصیت‌ها اولویت من است.
(در همین لحظه حمله استقلالی‌ها روی دروازه پیام ناکام می‌ماند و احساس می‌کنم مصاحبه شونده من خیلی از این اتفاق خرسند نیست).
فکر می‌کنم شما مشکلی از بابت اعلام تیم محبوبتان نداشته باشید. حالا آبی یا قرمز؟
با احترام به تمام قرمزها، من یک استقلالی هستم.
به نظر شما تیم ملی با این شرایط پیش آمده به جام جهانی می‌رود؟
از اتفاقات اخیر تیم ملی خیلی ناراحتم و بعید هم می‌دانم به جام جهانی صعود کنیم. تیم ما از حریفانش خیلی ترسیده و این ترس مانع ار نتیجه گرفتن می‌شود. البته خدا کند که برویم جام جهانی اما خیلی بعید است.
یعنی افشین قطبی این‌کاره نیست؟
اتفاقا به نظر من قطبی بهترین انتخاب برای سرمربیگری تیم ملی است. حداقل کلاس روابط‌عمومی‌اش از خیلی از همکارانش بیشتر است. به هرحال او کار بسیار دشواری پیش رو دارد.
از بین فوتبالیست‌ها با کدام‌هایشان بیشتر ارتباط دارید؟
خیلی با بروبچه‌های فوتبال صمیمی نیستم اما با محمد نصرتی بیشتر از بقیه دوستم. به هرحال او هم بچه کرج است و حتی ناهار هم مرا خانه‌شان میهمان کرده.
خب فکر می‌کنم بهتر است برویم سراغ سینما و تلویزیون. آخرین کار شما در تلویزیون کار متفاوت و پرطرفدار «قلزم مقرنس» بود که در ایام عید
پخش شد.
بله، این کار برای خودم هم خیلی جالب بود و البته بسیار سخت و نفس گیر. بازی در جایگاه چند شخصیت با آن ادا و اطوارها و شکل‌های خاص و به عنوان نخستین تجربه از این دست اصلا ساده نبود.
اتفاقا یک نکته این کار که برای خودم اوایل سوال ایجاد می‌کرد بازی شما در قالب زن یا دختر و پسر نوجوان بود که شاید به مذاق بعضی‌ها خوش نیامد.
اتفاقا شب اولی که قرارداد این کار را بستم اصلا نخوابیدم. با خودم فکر کردم پذیرفتنش اشتباه بوده و کاش قبول نمی‌کردم. اما از فردایش با خودم گفتم« حالا که تهیه کننده و کارگردان روی ما حساب باز کردن، بذار یه کاریش بکنیم، ببینیم چی می‌شه! دست‌کم خودمونو که می‌سنجیم!...» اتفاقا کار با استقبال هم مواجه شد و الان حرف‌هایی هست تا یک مجموعه 300 قسمتی از آن تولید و پخش شود.
و آخرین کارهای پخش نشده‌تان؟(تمرین دیالوگ‌ها با امیر شهاب رضویان وقفه‌ای در مصاحبه‌مان می‌اندازد و من فرصت می‌کنم حداقل چند دقیقه‌ای هم بازی را ببینم!)
در حال حاضر مشغول بازی در سریالی به نام
«بدون شرح» برای شبکه 5 هستم که اولین تجربه من با مهدی مظلومی است. محمد کاسبی، محمدرضا هدایتی، آناهیتا همتی، زهره حمیدی و جواد عزتی هم هستند. از یکی، دو روز دیگر (8خرداد) در اولین کار سینمایی شاهین باباپور به نام «گلباران» حضور می‌یابم و البته جواد رضویان هم گیر داده که در کار جدیدش بازی کنم!
نمی‌خواهم بگویم کدام یک از کارهایتان رابیشتر دوست دارید اما از ایفای نقش در کدام فیلم سینمایی و کدام سریال تلویزیونی تان بیشتر احساس رضایت را داشته‌اید؟
راستش هنوز هم نقشم را در فیلم «زیر نور ماه» آقای میرکریمی خیلی دوست دارم. علاوه بر اینکه با آن فیلم جهانی شدم، بازی کردن در نقش یک روحانی آن هم با آن ویژگی‌ها که تا آن زمان مشابه نداشت برایم جالب و به یادماندنی بود. در کارهای تلویزیونی هم نقشم در «روزگار قریب» را خیلی دوست دارم.
برویم سراغ اخراجی ها، پیش بینی چنین رکوردی را که نمی‌کردید؟
اتفاقا در طول فیلم به خاطر سابقه خوب اولین اخراجی‌ها و مهم‌تر از آن بازیگران جدیدی که اضافه شده بودند حدس می‌زدیم که با فروش بی‌سابقه‌ای
رو به رو شود. البته نه شاید اینقدر. جالب اینکه برایتان بگویم این اخراجی‌ها پشت صحنه بسیار خنده دارتری داشت که اگر آن را در سینما اکران کنند از 10میلیارد هم بیشتر می‌فروشد! من یکی که در خیلی از صحنه‌ها اصلا نمی‌توانستم جلوی خنده‌ام را بگیرم، بویژه صحنه‌های مشترک با شریفی‌نیا که حتی وقتی وسط ضبط به هم نگاه هم می‌کردیم من خنده‌ام می‌گرفت.
صحبت آقای شریفی نیا شد. چقدر به مافیای سینما و وجود باندهایی اینچنین در سینمای ایران اعتقاد دارید؟
مگر سینمای ما چه تحفه‌ای هست که بخواهد مافیا و باند در آن وجود داشته باشد؟! اینها همه‌اش حرف است. طبیعی است که بعضی‌ها که باهم مچ‌تر و رفیق‌ترند بیشتر باهم کار می‌کنند و همدیگر را ساپورت می‌کنند اما جور دیگرش را حداقل من خبر ندارم (در این لحظه جان واریو برای استقلالی‌ها گل می‌زند ونیمی از استادیوم منفجر می‌شود. مهران رجبی هم با غلظتی کمتر، یکی از همان مردان خوشحال ورزشگاه است).
خب حالا که تیمتان گل زد برمی‌گردیم به فوتبال و این حرف و حدیث‌ها مبنی بر تبانی در لیگ را قبول دارید؟
متاسفانه بله، فکر می‌کنم فوتبال ما بد فوتبالی شده، فوتبالی که در آن مربیانش حرمت یکدیگر را نگه نمی‌دارند و دیالوگ‌هایی اینچنین بچگانه که شنیدنش باعث تاسف است نثار هم می‌کنند، اصلا بعید نیست تبانی و بده‌بستان در آن باشد.
بین باشگاه‌های جهان طرفدار چه تیمی هستید؟
چلسی، چون هم آبی می‌پوشد و هم از اسمش خیلی خوشم می‌آید!
با پایان نیمه اول، گفت‌وگوی ما هم به اجبار پایان می‌پذیرد و او جلوی دوربین می‌رود و البته تا وسط‌های نیمه دوم کار مهران رجبی و بقیه گروه هم پایان می‌یابد. گذشته از حرف‌هایی که او «گفت» و گفت ننویسم و حرف‌هایی که «گفت» و نگفت ننویسم و خودم به برخی مصلحت‌ها ننوشتم، تجربه دیدن یک نیمه فوتبال بین آن همه سروصدا و هیجان آن هم با کسی که نخستین بار به استادیوم آمده و اسمش هم مهران رجبی است، مزه‌ای دارد که بعید است تا مدت‌ها فراموشش کنید. یک نیمه با مهران رجبی در استادیوم فوتبال
پشت صحنه اخراجی‌ها خنده دارتر است
آخرین روز لیگ برتر فوتبال؛ جایی که استقلال برای قهرمانی و پیام برای سقوط نکردن باید به سبک فیلم‌های کوروساوا به جان هم بیفتند! در جایگاه خبرنگاران نشسته‌ایم و ترکیب و سیستم دو تیم را در همین چند دقیقه ابتدای بازی تحلیل می‌کنیم که یک ستوان نیروی انتظامی با کلاهی کشیده تا بالای ابرو می‌نشیند کنارمان و سلام بلندی می‌کند. نگاهش که می‌کنیم چند ثانیه‌ای طول می‌کشد تا متوجه شویم طرف کیست و البته نمی‌توانیم تعجبمان را هم مخفی کنیم. البته قبل‌از آن یک آقای سبیل چخماقی را در جایگاه دیده بودم ولی مطمئن از اینکه امیرشهاب رضویان هر چه باشد اهل فوتبال دیدن آن هم هزار کیلومتر دورتر از خانه‌اش نیست! اصلا به ذهنم هم خطور نکرد که آن سبیل چخماقی همان کارگردان خوش فکر مدنظر است و حالا هم ستوانی در جایگاه خبرنگاران که چقدر شبیه مهران رجبی بود! و اینچنین بود که سینما و فوتبال برای من همزمان شد و متفاوت‌ترین مصاحبه‌ام و البته متفاوت‌ترین گفت‌وگوی مهران رجبی (به قول خود او) طی یک نیمه فوتبال در هوای سرد استادیوم ثامن مشهد و در هیاهوی 30هزار تماشاچی آبی و سبز شکل گرفت.
آقای رجبی! شما کجا، اینجا کجا؟ اگر این لباس تنتان نبود که می‌گفتم حتما اشتباه آمده اید؟!
من هم خودم خیلی متعجبم و فکر نمی‌کردم روزی برسد که در استادیوم و از نزدیک فوتبال تماشا کنم. بین خودمان بماند، که می‌دانم نمی‌ماند! این نخستین باری است که به یک استادیوم فوتبال می‌آیم!
چه جالب! بهتان نمی‌آید اینقدر صفر کیلومتر باشید.
راستش من در ایام کودکی و نوجوانی اهل فوتبال بازی کردن نبودم و الان هم همینطور، ولی تماشای فوتبال را دوست دارم. اما امروز به عنوان نخستین باری که به استادیوم می‌آیم فوق‌العاده هیجان زده‌ام و چنین فضایی بشدت برایم جالب و دیدنی است.
البته می‌شود حدس زد که همین یک بار هم به میل خودتان نیامده اید. (در این مدت یک دوجین آدم و لوازم‌جایگاه را روی سرشان گذاشته‌اند!)
بله، تله فیلمی است که امیرشهاب رضویان کارگردانی می‌کند و من هم نقشی در آن دارم.
داستانش احتمالا فوتبالی است؟
تقریبا، ماجرا از این قرار است که نوجوانی برای مدت کوتاهی به مادربزرگش سپرده می‌شود اما پسر عاشق فوتبال، دزدکی می‌آید استادیوم و مادربزرگ هم برای پیداکردنش راهی ورزشگاه می‌شود. خب ورود خانم‌ها که به استادیوم ممنوع است و از اینجا من وارد قصه می‌شوم و با وساطت، مادربزرگ را راهی جایگاه می‌کنیم و ادامه ماجرا…
(رجبی نام فیلم را از یاد برده بود و قرار شد از خود کارگردان بپرسم که البته جو بازی و هیجان استادیوم به کلی همه چیز را از یادم برد!)
پس باز هم یک نقش مکمل؟
البته آقای رضویان نقش دیگری که رل اصلی فیلم بود را برایم درنظر داشت که من نمی‌توانستم 20روز در مشهد باشم، اما به خاطر تجربه موفق قبلی و ارادتی که به ایشان داشتم روی این نقش فعلی به توافق رسیدیم. درضمن بی تعارف در پذیرفتن نقش‌ها اصلا به کوتاهی، بلندی یا اصلی و مکمل بودنش توجه ندارم و جذابیت شخصیت‌ها اولویت من است.
(در همین لحظه حمله استقلالی‌ها روی دروازه پیام ناکام می‌ماند و احساس می‌کنم مصاحبه شونده من خیلی از این اتفاق خرسند نیست).
فکر می‌کنم شما مشکلی از بابت اعلام تیم محبوبتان نداشته باشید. حالا آبی یا قرمز؟
با احترام به تمام قرمزها، من یک استقلالی هستم.
به نظر شما تیم ملی با این شرایط پیش آمده به جام جهانی می‌رود؟
از اتفاقات اخیر تیم ملی خیلی ناراحتم و بعید هم می‌دانم به جام جهانی صعود کنیم. تیم ما از حریفانش خیلی ترسیده و این ترس مانع ار نتیجه گرفتن می‌شود. البته خدا کند که برویم جام جهانی اما خیلی بعید است.
یعنی افشین قطبی این‌کاره نیست؟
اتفاقا به نظر من قطبی بهترین انتخاب برای سرمربیگری تیم ملی است. حداقل کلاس روابط‌عمومی‌اش از خیلی از همکارانش بیشتر است. به هرحال او کار بسیار دشواری پیش رو دارد.
از بین فوتبالیست‌ها با کدام‌هایشان بیشتر ارتباط دارید؟
خیلی با بروبچه‌های فوتبال صمیمی نیستم اما با محمد نصرتی بیشتر از بقیه دوستم. به هرحال او هم بچه کرج است و حتی ناهار هم مرا خانه‌شان میهمان کرده.
خب فکر می‌کنم بهتر است برویم سراغ سینما و تلویزیون. آخرین کار شما در تلویزیون کار متفاوت و پرطرفدار «قلزم مقرنس» بود که در ایام عید
پخش شد.
بله، این کار برای خودم هم خیلی جالب بود و البته بسیار سخت و نفس گیر. بازی در جایگاه چند شخصیت با آن ادا و اطوارها و شکل‌های خاص و به عنوان نخستین تجربه از این دست اصلا ساده نبود.
اتفاقا یک نکته این کار که برای خودم اوایل سوال ایجاد می‌کرد بازی شما در قالب زن یا دختر و پسر نوجوان بود که شاید به مذاق بعضی‌ها خوش نیامد.
اتفاقا شب اولی که قرارداد این کار را بستم اصلا نخوابیدم. با خودم فکر کردم پذیرفتنش اشتباه بوده و کاش قبول نمی‌کردم. اما از فردایش با خودم گفتم« حالا که تهیه کننده و کارگردان روی ما حساب باز کردن، بذار یه کاریش بکنیم، ببینیم چی می‌شه! دست‌کم خودمونو که می‌سنجیم!...» اتفاقا کار با استقبال هم مواجه شد و الان حرف‌هایی هست تا یک مجموعه 300 قسمتی از آن تولید و پخش شود.
و آخرین کارهای پخش نشده‌تان؟(تمرین دیالوگ‌ها با امیر شهاب رضویان وقفه‌ای در مصاحبه‌مان می‌اندازد و من فرصت می‌کنم حداقل چند دقیقه‌ای هم بازی را ببینم!)
در حال حاضر مشغول بازی در سریالی به نام
«بدون شرح» برای شبکه 5 هستم که اولین تجربه من با مهدی مظلومی است. محمد کاسبی، محمدرضا هدایتی، آناهیتا همتی، زهره حمیدی و جواد عزتی هم هستند. از یکی، دو روز دیگر (8خرداد) در اولین کار سینمایی شاهین باباپور به نام «گلباران» حضور می‌یابم و البته جواد رضویان هم گیر داده که در کار جدیدش بازی کنم!
نمی‌خواهم بگویم کدام یک از کارهایتان رابیشتر دوست دارید اما از ایفای نقش در کدام فیلم سینمایی و کدام سریال تلویزیونی تان بیشتر احساس رضایت را داشته‌اید؟
راستش هنوز هم نقشم را در فیلم «زیر نور ماه» آقای میرکریمی خیلی دوست دارم. علاوه بر اینکه با آن فیلم جهانی شدم، بازی کردن در نقش یک روحانی آن هم با آن ویژگی‌ها که تا آن زمان مشابه نداشت برایم جالب و به یادماندنی بود. در کارهای تلویزیونی هم نقشم در «روزگار قریب» را خیلی دوست دارم.
برویم سراغ اخراجی ها، پیش بینی چنین رکوردی را که نمی‌کردید؟
اتفاقا در طول فیلم به خاطر سابقه خوب اولین اخراجی‌ها و مهم‌تر از آن بازیگران جدیدی که اضافه شده بودند حدس می‌زدیم که با فروش بی‌سابقه‌ای
رو به رو شود. البته نه شاید اینقدر. جالب اینکه برایتان بگویم این اخراجی‌ها پشت صحنه بسیار خنده دارتری داشت که اگر آن را در سینما اکران کنند از 10میلیارد هم بیشتر می‌فروشد! من یکی که در خیلی از صحنه‌ها اصلا نمی‌توانستم جلوی خنده‌ام را بگیرم، بویژه صحنه‌های مشترک با شریفی‌نیا که حتی وقتی وسط ضبط به هم نگاه هم می‌کردیم من خنده‌ام می‌گرفت.
صحبت آقای شریفی نیا شد. چقدر به مافیای سینما و وجود باندهایی اینچنین در سینمای ایران اعتقاد دارید؟
مگر سینمای ما چه تحفه‌ای هست که بخواهد مافیا و باند در آن وجود داشته باشد؟! اینها همه‌اش حرف است. طبیعی است که بعضی‌ها که باهم مچ‌تر و رفیق‌ترند بیشتر باهم کار می‌کنند و همدیگر را ساپورت می‌کنند اما جور دیگرش را حداقل من خبر ندارم (در این لحظه جان واریو برای استقلالی‌ها گل می‌زند ونیمی از استادیوم منفجر می‌شود. مهران رجبی هم با غلظتی کمتر، یکی از همان مردان خوشحال ورزشگاه است).
خب حالا که تیمتان گل زد برمی‌گردیم به فوتبال و این حرف و حدیث‌ها مبنی بر تبانی در لیگ را قبول دارید؟
متاسفانه بله، فکر می‌کنم فوتبال ما بد فوتبالی شده، فوتبالی که در آن مربیانش حرمت یکدیگر را نگه نمی‌دارند و دیالوگ‌هایی اینچنین بچگانه که شنیدنش باعث تاسف است نثار هم می‌کنند، اصلا بعید نیست تبانی و بده‌بستان در آن باشد.
بین باشگاه‌های جهان طرفدار چه تیمی هستید؟
چلسی، چون هم آبی می‌پوشد و هم از اسمش خیلی خوشم می‌آید!
با پایان نیمه اول، گفت‌وگوی ما هم به اجبار پایان می‌پذیرد و او جلوی دوربین می‌رود و البته تا وسط‌های نیمه دوم کار مهران رجبی و بقیه گروه هم پایان می‌یابد. گذشته از حرف‌هایی که او «گفت» و گفت ننویسم و حرف‌هایی که «گفت» و نگفت ننویسم و خودم به برخی مصلحت‌ها ننوشتم، تجربه دیدن یک نیمه فوتبال بین آن همه سروصدا و هیجان آن هم با کسی که نخستین بار به استادیوم آمده و اسمش هم مهران رجبی است، مزه‌ای دارد که بعید است تا مدت‌ها فراموشش کنید. ارسال نظر
پربیننده