اد نردروم، نقاش تحسین‌برانگیز و قابل توجه معاصر، مستقل از هر جریان و بی‌اعتنا به سر و صداهایی که بالای سرش به راه افتاده به قول چاک کلوز به ریاضت هنری مشغول است و آگاهانه آنچه را طی سالیان شکل گرفته به مـدهای هـنری ناپایدار ترجیح می‌دهد. وی در سال ۱۹۴۴ در نروژ به دنیا آمـد و از ۱۶ سـالگی تا به امروز به شیوه استادان پیشین به خلق آثاری مشغول است که تماما و از هر لحاظ کیفیت یک دنیای پرخدمت و با عظمت را در خود دارد. نردروم که همیشه از روی مدل کار مـی‌کند از اخـتلاط و آسیاب کردن رنگدانه‌ها تا ساخت بوم همه و همه را خود انجام می‌دهد.
به گزارش «جشنواره جهانی هنر مقاومت»، وی در هر سال ۶ تا ۸ اثر خلق می‌کند که مـی‌توان به ۳ دسته تقسیم‌شان کرد:
۱- نقاشی‌های کوچک از زندگی روزمـره و اشـیای مـوجود در آن، تصاویری چون یک نوزاد قنداق شده، یک دست دندان مصنوعی یا یک خشت آجر که هرگز روی تکیه‌گاهی قرار ندارند و استحکام منحصر بـه فـردشان را بـیشتر به واسطه ماده کار به دست می‌آورند.
۲- پرتره‌ها و سـلف پرتـره‌هایی غالبا بدون پس زمینه ملبس با پوشش‌ها و رداهایی از دیگر دوره‌ها
۳- نقاشی‌های کنایه‌آمیز و روایی که نمایشگر دوره‌های بعد از تمدن دوران ماست. فـیگورهایی کـه دوبـاره ملبس شده‌اند با مناظری که حاصل بررسی‌های به دست آمده از سـفرهای مکرر وی به ایسلند است. اولین نمایشگاه نردروم در سال ۱۹۸۳ یعنی حدودا در ۴۰ سالگی در گالری مارتینا همیلتون در نیویورک بود (خانم همیلتون کلکسیونر و گـالری‌دار مـعروف بـرای ۱۵ سال نماینده‌ای جهانی برای نردروم بود). آثار نردروم در دهه‌‌های ۸۰ و ۹۰ موضوعات مشترکی را دربـرداشت، مـوضوعاتی چون یک پست اپکالیپتیک محلی سرد و بی‌روح با لباسی زمخت، فیگورهایی عریان در حالاتی از شکل افتاده، حرکات نـمایشی خـشن یـا نمایش‌های آیینی عجیب و غریب. برای مثال اثر محافظان آب (۱۹۸۵) که یک نقاشی در قالب بـاروک اولیـه اسـت (یعنی همان چیزی که کاراواجو پایه‌گذاری کرد). در این اثر یک گروه فیگور که مقداری کمتر از سـه‌چـهارم بـدن‌شان پیداست نزدیک به صفحه تصویر ایستاده‌اند. با لباس‌های غیرمتعارفی که آنها را بی‌زمان ساخته (تـنها چـیزی که آنها را امروزی می‌کند تفنگ‌هایی است که 2 نفرشان حمل می‌کنند) و اشاراتی تلویحی را در خود دارد کـه گـاهی یـادآور فیلم‌های وهم‌آلود و خیال‌انگیز Mad Max است: تجسم آینده‌ای که تمدن به‌طور کامل در آن نابود شده است، هرچند از طرفی نـردروم یـک هنرمند نروژی است و بی‌شک از منابعی چون اسطوره‌های اسکاندیناوی و کشورهای شمال اروپا بهره می‌گیرد و از آنـجا تـا ادبـیات اسکاندیناوی کهن و سروده‌ها و افسانه‌های اقوام شمالی اروپای قرون وسطی پیش می‌رود و شفق‌های سرزمین شمالی را بـه یـاد می‌آورد. از طرفی شناخت وسیع از تاریخ هنر و درک عمیق از فلسفه به آثار وی معنایی دوچندان مـی‌بخشد بویژه در آثـار اخیر نردروم، دنیایی که خلق می‌شود و نقاش مدعی است در آینده شروع می‌شود به نظر مـکانی مـی‌رسد از آنـچه فروید در ابتدای قرن ۲۰ از آن سخن می‌راند و در فرهنگ غربی نهفته شده بود. آنچه بـه‌عـنوان یک اصل حیاتی عمده در دنیای آثار نردروم عیان شده است.در تصاویر نردروم اعمال غیر عادی، مرده‌پرستی، جنگ و جـدال و... هـمه و همه به صورتی آشکار جـلوه مـی‌نماید. فیگورهای نردروم انگار در برابر یک بی‌مکانی مطلق، ایستاده‌اند انسان‌هایی که ارواحی را می‌مانند که یک چـند در بـرابر چشم تماشاگر تجسد یافته‌اند. این انـسان‌ها، هم در تـضاد بـا خویشتن تصویر شـده‌اند و هـم در تضاد با فضایی کـه پیـرامون آنها را احاطه کرده است. برهوتی که پیرامون فیگورهای نردروم را فراگرفته‌اند، نماد بی‌اعتنایی‌های خصومت‌آمیز جهان امروز اسـت و نـردروم با تصویر کردن این دنیا در آثـارش و عـناوینی که بـه آن مـی‌دهد بـر این بی‌اعتنایی‌ها تاکید مـی‌گذارد. در اثر «مردی با موهای بلند» انگار تصویری از مسیح با پاهایی تا بالا برهنه را نشان می‌دهد که در مـیان بـرهوتی توفانی قرار گرفته و یادآور «مسیح در بـیابان» اثر ایـوان کـرامسکوی روس است لیـکن عنوان این اثـر مـسیح را چیزی جز مردی با موهای بلند نمی‌نمایاند. این عناوین زیرکانه به‌رغم ابهامی که به اثـر مـی‌بخشد نـوعی طنز گاها تلخ را نیز در خود دارد؛ آثاری چـون: «زن و دسـتگیره در» کـه در آن زنـی بـه هـیاتی که فرشته مرگ را تداعی می‌کند در سرزمینی غمزده ایستاده است که به جای داس، دستگیره دری را در دست دارد یا آثاری همچون «نگهبان شب» یا «زنی مرد مجروحی را می‌کشد» و... همگی رویکرد تیزبینانه و طنزآلود وی بـه دنیای امروز، مسائلی از قبیل هویت، تکنولوژی و... است. نقاشی‌های نردروم با تیره‌نمایی‌هایی که در آنها به چشم می‌آید چکیده یک درام روحی است و از موضوع و منظر روانشناختی بـسیار واقع‌گرایانه است. فرم‌ها در آثار نردروم با قدرت زیادی طراحی شده و اگرچه با وسواس و دقت زیـاد کـار شـده، ولی بداهگی‌های ضرب قلم‌های اکسپرسیونیستی را نیز در خود دارد. استفاده وفادارانه نردروم از تکنیک‌های سنتی و موضوعات فیگوراتیو انتقادات و اسـتهزای زیادی برای وی به همراه داشته است. بخشی از واکنش نردروم به این انتقادات این ادعـاست که او یک هنرمند نـیست و بـیشتر یک «نقاش کیچ» است مبنی بر اینکه «نقاش کیچ» به آنچه جاودانه است تعهد دارد همچون: عشق، مرگ و تولد دوباره. او می‌گوید: «از آن رو که مدرنیسم تمام دنیای هنر را قبضه کرده، کیچ ناجی نبوغ و استعداد و توانایی‌های ذاتی نقاش است».