گروه بین‌الملل: سال 2015 رفت و با وجود زنده کردن امید بازگشت اندکی از رونق اقتصادی پیشین جهان سرمایه‌داری، چشم‌اندازی ناامیدانه در غرب نسبت به ادامه هژمونی سلطه بر دنیا برجای گذاشت.سال مرحوم میلادی سالی بود که برای نخستین بار پس از فروپاشی بلوک کمونیستی شرق، قدرتی بزرگ که نظم جهانی نوینی را نمایندگی می‌کرد، گامی جدی برای به چالش کشیدن نظم آمریکایی در ربع قرن اخیر برداشت. اما آنچه حتی از پا پس کشیدن رسمی عموسام از جایگاه ابرقدرتی سابق خود عجیب‌تر می‌نماید، افول اراده جدی نظام سلطه به‌واسطه افتادن سکان رهبری غرب به دست نسوان است. چرخش‌های محتمل در سال پیش روی میلادی این روند را کامل می‌کند. در آستانه سال نوی میلادی که پوتین عکس‌های بشدت مردانه خود را در تقویم اهدایی‌اش برای سال 2016 به رخ می‌کشید، صدر اعظم آلمان به عنوان مهم‌ترین سیاستمدار غربی روی جلد تایم رفت.
هفته‌نامه انگلیسی اکونومیست تحت مالکیت خانواده صهیونیست روتشیلد که خود را معبد دلف و پیشگوی دنیای غرب می‌داند در شماره‌ای که به رسم هر ساله برای پیش‌بینی اتفاقات سال آتی میلادی منتشر کرده، این تصور را عینیت بخشیده است. مقایسه جلد ویژه‌نامه امسال اکونومیست با سال پیش کاملا گویای خیز غرب برای چرخشی زنانه است. در حالی که تصویر آنگلا‌مرکل در وسط و هیلاری کلینتون و جنت‌یلن – رئیس بانک مرکزی آمریکا- در طرفین او، نماد هکاته، خدایگان مونث یونانیان - الهه جادو- را مجسم می‌کند در پس‌زمینه نیز چهره‌های مونث بین‌المللی بیش از هر زمان دیگری به چشم می‌خورند. پشاپیش آنها هم پرچم استحاله شده ایالات متحده با نوارهای رنگین فمینیستی و همجنس‌گرایی در اهتزار است. این تصویر ثابت می‌کند که گویی از نگاه گردانندگان سطله جهانی دیگر در غرب مردی نمانده است و باید دست به دامان زنان شد.
گویی چالش همیشگی غرب و شرق در اثر پدیده وارونگی ارزش‌ها - که رهبر عالی ایران از آن به عنوان سقوط اخلاقی غرب یاد می‌کند - حالا به تقابلی زنانه- مردانه بدل شده است که طبیعتا می‌رود غرب را در جنگ غایی اراده‌ها عقب اندازد؛ تقابل مردانی هدفمند و کاریزماتیک از اوراسیا با خانم رئیس‌هایی که بر گرده سیاستمداران مرد بی‌کفایت لیبرالیسم آمریکایی و اروپایی نشسته‌اند. آیت‌الله سیدعلی خامنه‌ای، ولادیمیرپوتین، شی‌جین‌پینگ و نارندرا مودی در مقابل ملکه الیزابت، آنگلا مرکل ، ایلین‌راکفلر گرووالد، جانت یلن، کریستین‌لاگارد، فدریکا موگرینی و دیگرانی مثل هیلاری کلینتون و مارین لوپن که در راه کسب قدرتند. اولی به عنوان ملکه جناح آنگلوساکسون سلطه، در 90 سالگی هنوز قدرتی فراتر از پسرش چارلز یا هر یک از نخست وزیران انگلیسی دارد، آنگلا مرکل که تایم او را چهره سال 2015 برگزید رسما به جای فرانسوا اولاند دست و پا چلفتی، رهبری اتحادیه اروپا را به دست گرفته، ایلین‌راکفلر گرووالد کوچک‌ترین دختر دیوید راکفلر، پدرخوانده یکصد ساله کارتل صهیونیسم جهانی است که پس از تحولات یکی، دو سال اخیر – مثل دیکته کردن قطعنامه تعییرات آب و هوایی پاریس به کارتل‌های بزرگ یا جلوگیری از برخورد جدی آمریکا با روسیه- عملا خود را به عنوان رهبر سرمایه‌داری جهانی معرفی کرده، جانت یلن یک یهودی دیگر و نخستین زنی است که ریاست صندوق ذخیره فدرال (بانک مرکزی آمریکا) را در اختیارگرفته، در مقامی حتی بالاتر از کریستین لاگارد، رئیس فرانسوی صندوق بین‌المللی پول و البته فدریکا موگرینی که در مقام مسؤول روابط خارجی اتحادیه اروپا نفوذی نمادین دارد تا واقعی. اما در سال 2016 با توجه به آنچه یانکی‌ها انتظارش را می‌کشند یا به عبارت بهتر، رسانه‌های تحت سلطه ایلین راکفلر مادرخوانده صهیونیسم و نوچه‌های فمینیست و نولیبرالش تبلیغ می‌کنند، نخستین رئیس‌جمهور زن ایالات متحده در راه است. هیلاری کلینتون که عملا حمایت دولت سایه صهیونیست‌ها و نومحافظه‌کاران آمریکا را فراتر از معادلات حزبی دموکرات- جمهوری‌خواه پشت سر خود دارد اگرچه فعلا در نظرسنجی‌های دست گرمی درون‌حزبی از برنی ساندرز شبه چپ‌گرا عقب مانده اما باید گفت هنوز چندماهی مانده تا شیپورهای تبلیغاتی کارشان را به طور جدی آغاز کنند و فعلا باید سر یانکی‌ها با جدال‌های احمقانه گرم شود. در این سوی اقیانوس اطلس نیز با اینکه مارین لوپن رهبر جبهه ملی فرانسه، ضرب شست تبانی سیاسی اولاند و سارکوزی را در انتخابات محلی ماه پیش چشید ولی همچنان به عنوان قدرتمند‌ترین چهره ملی‌گرای اپوزیسیون در تمام اروپا بی‌رقیب است و قطعا رشد نجومی آرای او تا انتخابات ریاست جمهوری 2017 ادامه می‌یابد. اما با قدرت‌گیری اینچنینی زنان در محافل پیدا و پنهان قدرت غرب، یک سوال کلیدی به ذهن خطور می‌کند: آیا این روندی است که از افول یک امپراتوری حکایت می‌کند؟ آنچه تاریخ از دخالت‌های حرمسراهای هخامنشی و اموی و عباسی گرفته تا امپراتریس‌ها و شاهزادگان زن بانفوذ در بیزانس و سلطنت‌های اروپایی در این باره به ما می‌گوید تعبیری جز افول ندارد. نه اینکه نباید زنان را به سیاست راهی باشد بلکه جایگاه طبیعی آنان در خانواده معنا پیدا می‌کند نه در سریر قدرت. فراموش نکرده‌ایم که اکونومیست در ویژه‌نامه سال گذشته خود با یادآوری اینکه سال 2015 مصادف با دویستمین سالگرد سقوط امپراتوری ناپلئون بناپارت در فرانسه، تولد اوتو فون بیسمارک صدر اعظم مقتدر ژرمن‌ها در قرن نوزدهم و پنجاهمین سالمرگ وینستون چرچیل سیاستمدار برجسته انگلیسی است، از فقدان مردان مقتدر در صفوف رهبران غربی ابراز حسرت کرده بود. همین می‌شود که پس از جنگ سرد و سپس فروپاشی شوروی سابق، مقاطع بسیار زیادی بوده است که آمریکا و متحدانش، نیاز مبرم داشته‌اند که با استفاده از برتری هژمونیک و نظامی خود علیه دشمنانی مثل ایران یا رقبایی چون چین و روسیه، جنگ‌های بزرگ و حیاتی به راه اندازند اما هر بار در آخرین لحظات به بهانه‌ای مصلحت‌اندیشانه از برخورد مستقیم اجتناب کرده‌اند و به جای آن جنگ نیابتی را پیشه کرده‌اند. همین می‌شود که در نوشته‌ای به عنوان پیش‌درآمد تحولات قدرت در سال آتی میلادی، تا سطر واپسین نامی از باراک‌اوباما، قدرتمند‌ترین سیاستمدار غربی آورده نمی‌شود، چرا که حتی در حضور او هم کاخ سفید بشدت فقدان یک مرد را احساس می‌کرد.