بزرگ‌ترين آب‌انبار ايران به‌دليل گسترش آب سطحي خيابان‌هاي شهر و فاضلاب خانه‌ها در حال تخريب است؛ با اين وجود سازمان ميراث‌فرهنگي فارس هيچ توجهي به اين اثر ثبت‌شده ملي ندارد. گوهري كه شهر گراش را بين شهرهاي منطقه فارس متمايز مي‌كند، وجود بزرگ‌ترين آب‌انبار ايران و به‌گفته برخي كارشناسان، بزرگ‌ترين آب‌انبار جهان در اين شهر است. بركه كل گراش، بزرگ‌ترين آب‌انبار اين شهر است كه در نزديكي آب‌انبار «آ اسدالله» و پشت حسينيه اعظم شهر قرار دارد، ولي به‌دليل بي‌توجهي سازمان ميراث فرهنگي فارس به منطقه گراش و لار، علاوه بر بوي نامطبوع فاضلاب در اطراف آن، هيچ تابلوي راهنمايي براي دسترسي به اين اثر تاريخي وجود ندارد. سقف آب‌انبار 300 ساله گراش كه در سال 1290 هجري قمري ساخته شده، به‌گفته مردم محلي در همان سال‌هاي اوليه ريخته است. دليل تخريب مشخص نيست اما به‌گفته كارشناسان، در همان اوايل ساخت بارش باران سيل‌آسا پيش از استحكام سقف آب‌انبار موجب ريزش سقف آن شد. به‌همين دليل نام محلي «كل» يا تاس را به دليل بدون سقف بودن آب انبار روي آن گذاشته‌اند. اين آب‌انبار پيش از انقلاب براي رفع نياز آب شهر گراش استفاده می‌شد که با لوله‌كشي‌هاي انجام شده در شهر كاملا بي‌استفاده ماند و بعد از مدتي آب سطحي خيابان‌هاي شهر و فاضلاب خانه‌ها به اين مكان تاريخي سرازير شده و با ساخت و سازهاي انجام گرفته در كنار اين اثر ثبت شده ملي، آب فاضلاب اين خانه‌ها نيز به سمت اين يادگار تاريخي روانه شده است، به‌طوري كه وقتي گردشگر براي بازديد از بركه كل نزديك آن مي‌شود، بوي نامطبوعي او را از منطقه دور مي‌كند. بزرگ‌ترين آب‌انبار جهان چاه فاضلاب شهر «گراش» شد
بزرگ‌ترين آب‌انبار ايران به‌دليل گسترش آب سطحي خيابان‌هاي شهر و فاضلاب خانه‌ها در حال تخريب است؛ با اين وجود سازمان ميراث‌فرهنگي فارس هيچ توجهي به اين اثر ثبت‌شده ملي ندارد. گوهري كه شهر گراش را بين شهرهاي منطقه فارس متمايز مي‌كند، وجود بزرگ‌ترين آب‌انبار ايران و به‌گفته برخي كارشناسان، بزرگ‌ترين آب‌انبار جهان در اين شهر است. بركه كل گراش، بزرگ‌ترين آب‌انبار اين شهر است كه در نزديكي آب‌انبار «آ اسدالله» و پشت حسينيه اعظم شهر قرار دارد، ولي به‌دليل بي‌توجهي سازمان ميراث فرهنگي فارس به منطقه گراش و لار، علاوه بر بوي نامطبوع فاضلاب در اطراف آن، هيچ تابلوي راهنمايي براي دسترسي به اين اثر تاريخي وجود ندارد. سقف آب‌انبار 300 ساله گراش كه در سال 1290 هجري قمري ساخته شده، به‌گفته مردم محلي در همان سال‌هاي اوليه ريخته است. دليل تخريب مشخص نيست اما به‌گفته كارشناسان، در همان اوايل ساخت بارش باران سيل‌آسا پيش از استحكام سقف آب‌انبار موجب ريزش سقف آن شد. به‌همين دليل نام محلي «كل» يا تاس را به دليل بدون سقف بودن آب انبار روي آن گذاشته‌اند. اين آب‌انبار پيش از انقلاب براي رفع نياز آب شهر گراش استفاده می‌شد که با لوله‌كشي‌هاي انجام شده در شهر كاملا بي‌استفاده ماند و بعد از مدتي آب سطحي خيابان‌هاي شهر و فاضلاب خانه‌ها به اين مكان تاريخي سرازير شده و با ساخت و سازهاي انجام گرفته در كنار اين اثر ثبت شده ملي، آب فاضلاب اين خانه‌ها نيز به سمت اين يادگار تاريخي روانه شده است، به‌طوري كه وقتي گردشگر براي بازديد از بركه كل نزديك آن مي‌شود، بوي نامطبوعي او را از منطقه دور مي‌كند. ارسال نظر
پربیننده