بیوگرافی

کاپلو؛ تصویری از یک برنده قسمت دوم: اسپال شاید اگر کاپلو 40 سال دیرتر متولد می‌شد، مسیر او به سمت فوتبال حرفه‌ای کاملاً متفاوت می‌بود. او تا 16 سالگی در رده‌های جوانان تیم محلی خود پیریس بازی کرد. در این برهه، کاپلو که از سنین جوانی به کانون توجه باشگاه‌های حرفه‌ای منطقه تبدیل شده بود بی‌تردید توسط یکی از آنها که به احتمال فراوان اودینزه یا تریستینا بود به خدمت گرفته می‌شد. با این حال، او بازهم به خانه‌نشینی‌اش ادامه می‌داد و به جای اینکه پای پیاده بعد از تعطیلی مدرسه به تمرین برود، باشگاه مجبور بود برای او یک ون کوچک بفرستد. در عوض، او در پیریس باقی ماند حداقل به خاطر اینکه پدرش هدایت تیم محلی را برعهده داشت. با این حال، خیلی زود واضح بود که زمان قدم گذاشتن او در مرحله بعدی فرارسیده است. ماموران استعدادیابی چندین‌بار بازی او را زیر نظر داشتند اما مساله اینجا بود که چه کسی می‌توانست زودتر از دیگران او را به چنگ آورده و گوئرینو را متقاعد کند. شاید اینکه «پائولو ماتزا» رئیس باشگاه کوچک اسپال از منطقه فررا در مرکز ایتالیا کسی بود که کاپلو را به موفقیت می‌رساند چندان مایه شگفتی نبود. جیانی بررا، یکی از بزرگ‌ترین روزنامه‌نگاران ایتالیایی در قرن بیستم لقب غیبگو را به سبب توانایی‌های عجیب ماتزا در زمینه استعدادیابی برای وی در نظر گرفته بود. توانایی ماتزا در زمینه یافتن استعدادهای پنهان در دسته‌های پایین‌تر و شناسایی جوانان آینده‌دار به اسپال کمک کرد تا به رقابت‌های سری A راه یابد؛ آنها 13 فصل در این رقابت‌ها باقی ماندند اما ماتزا به مراتب فراتر از یک رئیس مطلق بود. او که در سال 1901 متولد شده بود، از بازیکنان معمولی فوتبال در دسته‌های پایین بود که پیش‌تر یک‌بار گفت: « اگر توانایی‌های من در فوتبال با عشقم به این ورزش برابری می‌کرد، می‌توانستم به بهترین بازیکن جهان تبدیل شوم». بررا هدایت اسپال را برعهده گرفت و در نتیجه بعدها مدیریت را در دست گرفته و سپس در سال 1946 به عنوان رئیس باشگاه برگزیده شد. با این وجود، او همواره به عنوان فرد همه‌کاره باشگاه باقی ماند. او کسی بود که به مسؤول زمین برای ترمیم چمن ورزشگاه یا به مسؤول لباس‌ها برای آماده کردن پیراهن بازیکنان کمک می‌کرد. او برای تماشای بازی یک پسر 15 ساله یا مذاکره برای فروش یکی از ستارگان تیمش به تیم‌های بزرگ‌تر حاضر به سه ساعت رانندگی کردن می‌شد. شاید اسپال باشگاه کوچکی بود اما منش باشگاه‌های بزرگ در آن به چشم می‌خورد. در واقع اسپال به نوعی، خلاقیت و نوآوری را که بعدها به مساله‌ای طبیعی تبدیل شده بود در دست می‌گرفت. ماتزا بر بنا ساختن یک مرکز تمرین ویژه برای تیم جوانان باشگاه تاکید داشت. پیشینه ماتزا باعث شد تا فدراسیون فوتبال ایتالیا در جریان جام‌جهانی 1962 شیلی با وجود اینکه 25 سال بود او در زمینه مربیگری و مدیریت فعالیت نمی‌کرد (دست‌کم به طور رسمی) از ماتزا عاجزانه تقاضای عهده گرفتن سمت کمک مربی تیم ملی را داشته باشد. در عمل او همواره مشغول تماشا، تمرین و توصیه کردن که البته برخی آن را دخالت بی‌جا تلقي می‌کردند، بود. با وجود چهره عجیب ماتزا، از سوی دیگر او فردی کم حرف، مرتب و کاملاً حرفه‌ای بود. بدون‌شک این عوامل نقش عمده‌ای در متقاعد ساختن گوئرینو نسبت به اینکه پسر عزیزش قرار بود در مسیر خوبی قدم بگذارد، ایفا کردند، حتی اگر این مساله به منزله دوری فابیو به فاصله 140 مایلی از خانه‌اش بود. ماتزا تنها چند روز پس از سفر دراز و خسته کننده‌اش به شیلی و خانه کاپلو رفت. او از اینکه ایتالیا به شکلی بحث‌برانگیز از دور نخست رقابت‌های جام‌جهانی کنار رفته بود، ناراحت و متاسف بود اما می‌دانست که فرصت زیادی ندارد چرا‌که باشگاه‌های دیگر در پی کاپلو بودند. معامله خیلی سریع بین دو طرف انجام شد. پیریس دو میلیون لیر برای فروش کاپلو دریافت می‌کرد که این روزها معادل 500 پوند است. کاپلو قرار بود در پایان تابستان پس از ثبت‌نام در یک مدرسه محلی به تیم جدیدش بپیوندد. برای انجام تشریفات اداری تنها چند روز زمان لازم بود اما تا آنجایی که مساله به گوئرینو مربوط می‌شد معامله شکل گرفته بود. سپس یکی، دو روز بعد، جیپو ویانی فرد دیگری بود که در خانه کاپلو حاضر شد. ویانی در آن زمان یک چهره افسانه‌ای محسوب می‌شد. او پیش‌تر هدایت بولونیا را بر عهده داشت و از نخستین مربیانی به شمار می‌رفت که از آخرین مدافع در ترکیب تیمش استفاده کرده و اغلب بدون مهاجم نوک بازی می‌کرد؛ او ترجیح می‌داد از کناره‌ها و توسط سرعت هافبک‌های خود دست به حمله بزند. ویانی در سال 1956 به میلان پیوسته بود. او همراه با میلان دوبار قهرمانی در لیگ را تجربه کرده و بعدها در نقش مدیر ورزشی باشگاه ظاهر شد. در آن زمان، میلان روند رو به رشدی را طی می‌کرد و در همان فصل آنها توانستند برای نخستین‌بار قهرمانی در European Cup را تجربه کنند. میلان آن زمان باشگاهی نبود که به شنیدن پاسخ منفی عادت داشته باشد، بویژه زمانی که ویانی بزرگ به جای فرستادن یک مامور خودش در خانه یک بازیکن حضور پیدا می‌کرد. او قصد نداشت میهمان نوازی خود را از ویانی دریغ کند اما شکی نبود که گوئرینو پس از متعهد شدن به ماتزا و باشگاه اسپال قصد عوض کردن تصمیمش را نداشت. ویانی برای گوئرینو شرح داد که چگونه فابیو به یکی از بزرگ‌ترین باشگاه‌های جوان خواهد پیوست و برای قهرمان اروپا بازی خواهد کرد اما این حرف‌ها به خرج گوئرینو نمی‌رفت. مترجم: رشید سعدلو