فیلم «احتمال باران اسیدى» درباره منوچهر، پیرمردی است که بازنشسته اداره دخانیات است و هنوز ازدواج نکرده و به تنهایی زندگی می‌کند. او برای یافتن خسرو دوست قدیمی خود راهی تهران شده و در این مسیر با مهسا و کاوه در هتلی آشنا می‌شود. فاصله پیرمرد با نسل جدید جوانان فاصله‌ای عمیق را نمایان می‌کند و در نهایت او قدم به دنیای جدیدی از تفکر گذاشته و خیلی از باورهای گذشته‌اش ترک یافته و دچار صیقل‌خوردگی می‌شود اما آنچه در فیلم «احتمال باران اسیدی» می‌‌توان به عنوان نقصی اساسی در فیلمنامه بیان کرد، عدم وجود رابطه علی و معلولی از چرایی اقدام پیرمرد در جهت یافتن دوست خود بوده که موجب عدم رغبت بیننده به پیگیری رخداد می‌شود. فیلم یادآور اثر شناخته‌شده‌ای چون «گل‌های پژمرده» ساخته جیم جارموش بوده که در آنجا نیز پیرمردی به دنبال یافتن گمشده‌ای دور است اما برخلاف فیلم ساخته شده توسط بهتاش صناعی‌ها، در فیلم «گل‌های پژمرده» دلیلی کافی برای عزیمت مرد به پیمودن سفری دشوار جهت جست‌وجوگری گذشته‌اش تعریف شده و مورد پذیرش مخاطب قرار می‌گیرد. این در حالی است که در فیلم «احتمال باران اسیدى» فاصله‌ای عمیق از بابت چرایی سفر منوچهر رخ می‌دهد و این پیمایش آنی درباره مردی عزلت‌گزیده به شکلی نمایان می‌شود که انگار نویسنده و کارگردان بدون هرگونه تدارک لازم، شخصیت اصلی فیلم خود را راهی سفر به تهران کرده تا به شکلی فرمایشی دچار چالش فکری جهت رفع دیدگاه خود پیرامون زندگی کردن شود! با این وجود فیلم «احتمال باران اسیدى» در اجرا موفق عمل کرده و فضای بصری و شمایل سینمایی مطلوبی می‌یابد. صناعی ها به خوبی توانسته سکون ابتدایی و تحرک میانی فیلم را نمایش دهد. تلاش برای سکون دوربین در میزانسن و حرکت های نرم و ایجاد تنوع تصویری کنترل شده موجبات انتقال حس درونی تنهایی و انتظار و تامل در اثر شده است. فیلم در پرده اول، از درون منوچهر و ریتم زندگی او شکل می گیرد اما در ادامه این مهسا و کاوه هستند که فیلم را چه به لحاظ داستانی و چه به لحاظ فضاسازی و ریتم هدایت می کنند و منوچهر در این ریتم تازه قرار می‌گیرد و تأثیر می پذیرد اما این حرکت فزاینده از ریتم کند به ریتم تند، از سکون به حرکت و در نهایت از تنهایی به ارتباط، بهترین و جذاب ترین نکته فیلم به شمار می‌آید. همچنین طراحی مناسب صحنه که توسط ایرج رامین فر انجام شده، سکون ابتدایی را به‌خوبی القا می کند و مهم‌تر از آن به تغییر فضای فیلم از زمانی که وارد تهران می شود عمق داده است. پوستر ارزنده فیلم که قابی عمود به وسعت تنهایی پیرمرد در تنگنای زندگی است نمایانگر وجه درونی قابی است که سال‌ها در زندگی منوچهر به دیوار زندگی آویزان است. در این میان بازی مناسب، اندازه و باورپذیر بازیگران از جمله امتیازات اثر بوده که موجب پذیرش بازی‌ها و قصه نزد مخاطب می‌شود. این مساله وقتی جدی می‌شود که متاسفانه تعریف بازیگری نه‌تنها نزد مخاطبان عام بلکه از سوی فیلمسازان و منتقدان سینمایی کاملا به شکلی احساسی و براساس علاقه‌مندی به بازیگرانی خاص مورد تقدیر و نظر قرار می‌گیرد! اگر چه به نظر می‌رسد ایده اولیه فیلم کشش لازم برای پرداخت در قالب یک فیلم بلند را نداشته باشد اما نمی‌توان از تلاش‌های صورت یافته جهت ارائه فرمی سینمایی و القای موقعیت آدم‌ها در فضایی بصری غافل ماند. مساله مهم در این فیلم، تنهایی انسان‌ها در دنیایی پیچیده از تکنولوژی است، چنانکه در فیلم شاهدیم همه کاراکترها اعم از مهسا و منوچهر و کاوه با تنهایی‌های خود سیر می‌کنند و تفاوت جوانانی از نسل جدید با منوچهر در این است که آنها جهت پوشش جداماندگی خود سراغ جهانی خیال‌زده می‌روند؛ مهسا شور جوانی در سر داشته و کاوه سودای ثبت‌نام جهت سفر به مریخ دارد! «احتمال باران اسیدی» در فضای مینیمال و شاعرانه، قصه را روایت می‌کند و سعی داشته با روایتی ساده قصه سرگشتگی آدم‌های نسل‌های مختلف را به تصویر بکشد.