مهدی طاهرخانی: 1- اگر 2 دهه قبل چیزی به اسم شبکه اجتماعی، بویژه اینستاگرام اختراع شده بود شاید فرهاد مجیدی برای مجاب کردن استقلالی‌ها برای قبول کردن خواسته‌هایش، محتاج روزنامه خبر ورزشی و تیتر تاریخی مرحوم ناصر احمدپور نمی‌شد و خیلی راحت با یک متن ساده، خودش شهر را بهم می‌ریخت. مجیدی می‌نوشت: هواداران! رخصت، من به پرسپولیس می‌روم. بعد از آن هم فتح‌الله‌زاده سر کیسه را حسابی شل می‌کرد، چرا که در کسری از ثانیه همه سایت‌ها و خبرگزاری‌ها متن مجیدی را «کپی پیست» می‌کردند و بدون اینکه او مدیون کسی باشد به خواسته‌اش می‌رسید. البته تنها بدی‌اش این بود که 20 سال بعد دیگر نمی‌توانست زیرش بزند و بگوید این تیر در مورد من دروغ بود و ساختگی!
2-گذشته دیگر گذشته اما حالا یکی مثل پیام صادقیان لازم نیست حسرت نبود شبکه‌های اجتماعی را بخورد. او اینک خودش را بی‌نیاز از هر ارتباطی با فلان سردبیر و خبرنگار می‌داند. به راحتی در کاناپه خانه‌اش می‌نشیند، گوشی همراهش را بر می‌دارد و هر وقت دلش گرفت در اینستاگرام با یک چیزی خداحافظی می‌کند. یک روز با پرسپولیس، روز دیگر با حاشیه و حالا با فوتبال. شایدم چند وقت دیگر مثل دوست هنرمندش، جناب تتلو با زندگی. متنش را می‌نویسند و شروع به شمارش معکوس می‌کند؛60، 59، 58 و... به یک که رسید ناگهان فلان سایت خبری که احساس می‌کند اگر 2 ثانیه زودتر از آن خبرگزاری پر مخاطب، خبر را رسانه‌ای کند، همه وجودش به آسایش دو گیتی رسیده، بلافاصله تیتر جذاب خداحافظی صادقیان با فوتبال را روی خروجی‌اش می‌فرستد. حالا مسلسل خبررسانی از حالت تک‌تیر روی رگبار می‌رود و در کمتر از
30 دقیقه ناگهان صدها سایت با یک اسکرین‌شات از اینستاگرام پیام صادقیان، خبر خداحافظی او از فوتبال را مخابره می‌کنند. هم کسی که در حال تنظیم است به پوچ بودن و پوشالی خبر ایمان دارد و هم آن کسی که آن را می‌خواند مطمئن است یک بچه که دلش برای هزارمین بار گرفته، شروع به قهر و ناز کرده و در حال بازی دادن رسانه‌هاست.
3- خبر رسان که خودش «گرگ بالان دیده» است اصل واقعیت را می‌داند اما محتاج کلیک است، از این رو خودش را تنزل می‌دهد به خرگوش بازیگوش و مخاطب هم بدون آنکه چشمش از حدقه بیرون بزند، با خنده‌ای معنادار، خبر را باز می‌کند و پیش خود می‌گوید باز هم صادقیان، باز هم بازی. نسل فرهاد مجیدی برای رسیدن به خواسته حتما باید با فلان روزنامه هماهنگ می‌کرد اما خوش به حال نسل پیام صادقیان. صدها سایت و خبرگزاری و روزنامه را با یک ماس‌ماسک به بازی خویشتن در می‌آورد. این برای بار چندم است که او خداحافظی می‌کند؟ می‌خواهد دل چه کسی را خالی کند؟ مگر قرار نبود اصلاح شود؟ مگر سوار پراید نشد و به هواداران پرسپولیس نگفت آمده برای پرواز به اوج است و همه حواشی را سه‌طلاقه کرده تا همه حسرت داشتن مجددش را بخورند؟ اگر قرار این بود پس این بازی‌ها برای چیست؟ برانکو یک بار عذرش را خواست و حالا به صورت رایگان هم او را نمی‌خواهد، چون همه فوتبال، فقط تخصص گرداندن توپ در میانه میدان نیست. باید قبل از هنر فوتبالیست خوب بودن، نخست شخصیت کامل داشت. همان چیزی که کی‌روش ده‌ها بار بر داشتنش تاکید داشت اما صادقیان تصور می‌کرد فقط با انجام چند بازی خوب می‌شود دل هر مربی‌ای را تسخیر کرد. حال برود پاسخ این سوال را پیدا کند که چرا
2 مربی خارجی مثل کی‌روش و برانکو نباید او را به قیمت رایگان هم بخواهند؟
4- بازگردیم به قصه بازی پیام با رسانه‌ها. در اینجا دیگر حرجی به او نیست. او هم مثل هر یک از ما مجاز است هر چیزی که دوست دارد در اینستاگرامش بنویسد. یک جوان دهه هفتادی نه الگوست که جامعه نگران رفتارش باشد و نه کسی او را منع کرده که بخواهد هر روز با یک چیز خداحافظی کند. این مشکل اوست و فالوئرهایش. کسی خوشش بیاید او را تحمل می‌کند، هر کسی هم که نه به راحتی طوری رفتار می‌کند که گویی اصلا او برایش وجود خارجی ندارد. اما متاسفانه این رسانه‌های بزرگ و کوچک، رسمی و غیررسمی، پر ویزیت و کم کلیک ما هستند که وارد بازی او شدند. شاید اگر بار نخست
بی‌جهت وارد دنیای کوچک دلتنگی‌های این بچه نمی‌شدند و وقعی به خداحافظی‌های پر تعدادش نمی‌گذاشتند اینچنین بازی را ادامه نمی‌داد. اما این ما هستیم که به‌گونه‌ای به گدایی ویزیت افتادیم. وقتی یک خبرگزاری رسمی ناگهان خبر تاپ خود را به دل‌نوشت یک جوان اختصاص دهد آن وقت دیگر نباید در رثای زرد شدن مرثیه‌سرایی کرد. نسل صادقیان با یک شبکه اجتماعی در حال پیام دادن به غول رسانه‌ای ماست؛ تا قیام قیامت نصیحت و دل‌نوشت ما کسی را بهتر از اینی که هست نمی‌کند. بعضی اوقات باید ندید، توجه نکرد، چیزی ننوشت و این خودش بهترین راهکار برای اصلاح است.
همه چیز 2 کلیک بیشتر نیست، کسی نمی‌گوید اگر فلان غول خبررسانی وارد بازی پیام صادقیان نشود، خبر روز را خورده است. هیچکس، هیچ خبرنگاری را به خاطر بی‌توجهی به اینستاگرام یک بچه شماتت نمی‌کند. کاش یک بار برای همیشه متوجه باشیم که به این سادگی و ارزانی بازیچه نشویم. بعضی از خبرها(اگر بشود اسمش را خبر گذاشت) خوردنش هزار برابر شرافت دارد به هزار ویزیت زرد. تکراری است و کلیشه‌ای اما باور کنید این یکی دیگر دقیقا از ماست که بر ماست.