«آناپولیس هیچ ارزشی ندارد و ما خود را به هیچ وجه به توافقات ناشی از آن پایبند نمی‌دانیم». این جمله‌ای بود که آویگدور لیبرمن، وزیر خارجه رژیم صهیونیستی در نخستین روز کاری خود و در بدو تکیه بر کرسی وزارت خارجه رژیم صهیونیستی بر زبان راند تا نشان دهد که نگرانی جهانیان از به قدرت رسیدن دولتی افراطی در اراضی اشغالی بی‌دلیل نبوده است. در آن مقطع این سخنان واکنش‌های شدیدی را به دنبال داشت و کشورهای عربی بویژه کشورهای سازشکار نظیر مصر، اردن و عربستان را نگران کرد. در آن برهه ایالات متحده و اتحادیه اروپا نیز که به زعم خود زحمات بسیاری برای آناپولیس کشیده بودند و اکنون دستاوردهای خود را از دست رفته می‌دیدند، به رژیم صهیونیستی بشدت اعتراض کرده و حتی اتحادیه اروپا تهدید کرده که مناسبات سیاسی و اقتصادی خود با اسرائیل را کاهش خواهد داد. با این وجود تغییری در سیاست صهیونیست‌ها ایجاد نشده و کابینه جدید رژیم صهیونیستی به رهبری نتانیاهو تاکنون حاضر نشده مسأله دولت مستقل فلسطینی را به رسمیت بشناسد.
صهیونیست‌ها مسأله عقب‌نشینی از روستای غجر را هم مطرح کردند. هر چند اظهارات در این زمینه بشدت متناقض بود اما به نظر می‌رسید با توجه به اینکه موعد انتخابات پارلمانی لبنان نزدیک است و از هم‌اکنون احتمال پیروزی حزب‌الله بسیار بالاست، عقب‌نشینی از غجر توطئه جدیدی علیه مقاومت است. از این رو رژیم صهیونیستی می‌کوشد از طریق بازگرداندن بخش شمالی روستای غجر، متحدان خود را در لبنان تقویت کند. در حال حاضر دولت فواد سنیوره که بیشتر متشکل از اعضای ائتلاف 14 مارس است، گرایشات آشکاری به رژیم صهیونیستی و مرزبندی آشکارتری با حزب‌الله و مقاومت دارد. لذا رژیم صهیونیستی می‌کوشد با پس دادن این روستا توازن موجود در عرصه سیاسی لبنان را به نفع 14 مارس تغییر دهد. حتی ایالات متحده نیز که تلاش‌های خود را برای پیروزی 14 مارس در انتخابات لبنان از مدت‌ها پیش به کار بسته، کابینه نتانیاهو را برای خروج از غجر تحت فشار قرار داده است. از سوی دیگر کابینه افراطی نتانیاهو اخیرا نیز تأکید کرده است منطقه جولان را به هیچ‌وجه به سوریه باز نمی‌گرداند. این در حالی است که کابینه ایهود اولمرت، نخست‌وزیر سابق رژیم صهیونیستی، با واسطه ترکیه مذاکراتی را با مقامات دمشق برای صلح و عقب‌نشینی از جولان انجام داده بود. اما دوطرف نتوانستند در این مذاکرات به توافق دست یابند و ظاهرا مسأله دریاچه طبریا و اصرار صهیونیست‌ها براى تداوم اشغال نوار ساحلى این دریاچه به شکست مذاکرات انجامید. در کل سیاست‌های افراطی و تا حدی متناقض مقامات رژیم صهیونیستی وضعیت اسرائیل را بدتر از هر وقت دیگری کرده است و صهیونیست‌ها فقدان مشروعیت را بیش از هر زمان دیگری احساس می‌کنند. سفر اخیر آویگدور لیبرمن، وزیر خارجه رژیم صهیونیستی و رهبر حزب افراطی «اسرائیل خانه ما» به اروپا نیز در همین راستا قابل ارزیابی است. با توجه به اینکه احتمال کاهش سطح مناسبات دیپلماتیک و اقتصادی این منطقه با اسرائیل وجود داشت، لیبرمن در جریان سفر خود کاسه دریوزگی به دست گرفت و برای گدایی مشروعیت به قاره سبز سفر کرد، هر چند سفر وی نیز دستاوردهای قابل ملاحظه‌ای برای صهیونیست‌ها نداشت. اسرائیل با تحرکات سیاسى لیبرمن در جریان سفر به اروپا قصد داشت مقدمات لازم را برای معرفی خط‌مشی و چارچوب سیاست خارجی دولت اسرائیل فراهم آورد. وزیر خارجه جدید اسرائیل که به خاطر اظهارات خود بر ضد اعراب و برخی کشورهای غیرعرب، بحث و جدل‌های فراوانی را برانگیخته، بر آن بود که موافقت آن دسته از سیاستمداران اروپایی را جلب کند که مخالف تقویت مناسبات میان اتحادیه اروپا و اسرائیل هستند. به واقع تحرکات و سیاست‌های اخیر رژیم صهیونیستی هر چند در رابطه با هر مورد، تحلیلی خاص خود را می‌طلبد و مسأله عقب‌نشینی از غجر یا عدم عقب‌نشینی از جولان با توجه به تحولات پیرامونی آن قابل ارزیابی و تحلیل است اما به نظر می‌رسد این مسأله ناشی از رویکردی است که در بطن جامعه صهیونیست و همچنین رأس هرم قدرت ریشه دوانده است. تاکنون توافقات مکرری میان اعراب و سران رژیم صهیونیستی ایجاد شده است که اسلو، مادرید، کمپ‌دیوید، آناپولیس، طرح نقشه راه و... تنها تعدادی از این توافقات و طرح‌های ارائه شده هستند اما تاکنون هیچ‌یک از این توافقات با وجود آنکه مورد تأیید غرب نیز قرار داشته‌اند، اجرایی نشده‌اند. بی‌شک دلیل این مسأله رویکرد موجود میان سران رژیم صهیونیستی است که بر اساس این رویکرد تمامیت‌خواهی و سلطه‌طلبی در میان همه آنها وجود دارد. نتانیاهو چندی پیش سخن جالبی گفت که در تحلیل رفتار سران اسرائیل راهگشاست. نتانیاهو که با اعتراض‌هایی درباره نپذیرفتن حق تشکیل دولت مستقل فلسطینی مواجه شده بود، گفت: ما با دیگر کابینه‌های اسرائیل تفاوتی نداریم. آنها می‌گفتند ما سه قسمت از یک ساختمان را به فلسطینی‌ها می‌دهیم اما در حقیقت دو قسمت را می‌دادند، ولی ما از همان ابتدا گفته‌ایم که همان دو قسمت را به فلسطینی‌ها خواهیم داد! تحلیل رفتار سران رژیم صهیونیستی
وقتی که تفاوتی میان افراطی و میانه‌رو وجود ندارد
«آناپولیس هیچ ارزشی ندارد و ما خود را به هیچ وجه به توافقات ناشی از آن پایبند نمی‌دانیم». این جمله‌ای بود که آویگدور لیبرمن، وزیر خارجه رژیم صهیونیستی در نخستین روز کاری خود و در بدو تکیه بر کرسی وزارت خارجه رژیم صهیونیستی بر زبان راند تا نشان دهد که نگرانی جهانیان از به قدرت رسیدن دولتی افراطی در اراضی اشغالی بی‌دلیل نبوده است. در آن مقطع این سخنان واکنش‌های شدیدی را به دنبال داشت و کشورهای عربی بویژه کشورهای سازشکار نظیر مصر، اردن و عربستان را نگران کرد. در آن برهه ایالات متحده و اتحادیه اروپا نیز که به زعم خود زحمات بسیاری برای آناپولیس کشیده بودند و اکنون دستاوردهای خود را از دست رفته می‌دیدند، به رژیم صهیونیستی بشدت اعتراض کرده و حتی اتحادیه اروپا تهدید کرده که مناسبات سیاسی و اقتصادی خود با اسرائیل را کاهش خواهد داد. با این وجود تغییری در سیاست صهیونیست‌ها ایجاد نشده و کابینه جدید رژیم صهیونیستی به رهبری نتانیاهو تاکنون حاضر نشده مسأله دولت مستقل فلسطینی را به رسمیت بشناسد.
صهیونیست‌ها مسأله عقب‌نشینی از روستای غجر را هم مطرح کردند. هر چند اظهارات در این زمینه بشدت متناقض بود اما به نظر می‌رسید با توجه به اینکه موعد انتخابات پارلمانی لبنان نزدیک است و از هم‌اکنون احتمال پیروزی حزب‌الله بسیار بالاست، عقب‌نشینی از غجر توطئه جدیدی علیه مقاومت است. از این رو رژیم صهیونیستی می‌کوشد از طریق بازگرداندن بخش شمالی روستای غجر، متحدان خود را در لبنان تقویت کند. در حال حاضر دولت فواد سنیوره که بیشتر متشکل از اعضای ائتلاف 14 مارس است، گرایشات آشکاری به رژیم صهیونیستی و مرزبندی آشکارتری با حزب‌الله و مقاومت دارد. لذا رژیم صهیونیستی می‌کوشد با پس دادن این روستا توازن موجود در عرصه سیاسی لبنان را به نفع 14 مارس تغییر دهد. حتی ایالات متحده نیز که تلاش‌های خود را برای پیروزی 14 مارس در انتخابات لبنان از مدت‌ها پیش به کار بسته، کابینه نتانیاهو را برای خروج از غجر تحت فشار قرار داده است. از سوی دیگر کابینه افراطی نتانیاهو اخیرا نیز تأکید کرده است منطقه جولان را به هیچ‌وجه به سوریه باز نمی‌گرداند. این در حالی است که کابینه ایهود اولمرت، نخست‌وزیر سابق رژیم صهیونیستی، با واسطه ترکیه مذاکراتی را با مقامات دمشق برای صلح و عقب‌نشینی از جولان انجام داده بود. اما دوطرف نتوانستند در این مذاکرات به توافق دست یابند و ظاهرا مسأله دریاچه طبریا و اصرار صهیونیست‌ها براى تداوم اشغال نوار ساحلى این دریاچه به شکست مذاکرات انجامید. در کل سیاست‌های افراطی و تا حدی متناقض مقامات رژیم صهیونیستی وضعیت اسرائیل را بدتر از هر وقت دیگری کرده است و صهیونیست‌ها فقدان مشروعیت را بیش از هر زمان دیگری احساس می‌کنند. سفر اخیر آویگدور لیبرمن، وزیر خارجه رژیم صهیونیستی و رهبر حزب افراطی «اسرائیل خانه ما» به اروپا نیز در همین راستا قابل ارزیابی است. با توجه به اینکه احتمال کاهش سطح مناسبات دیپلماتیک و اقتصادی این منطقه با اسرائیل وجود داشت، لیبرمن در جریان سفر خود کاسه دریوزگی به دست گرفت و برای گدایی مشروعیت به قاره سبز سفر کرد، هر چند سفر وی نیز دستاوردهای قابل ملاحظه‌ای برای صهیونیست‌ها نداشت. اسرائیل با تحرکات سیاسى لیبرمن در جریان سفر به اروپا قصد داشت مقدمات لازم را برای معرفی خط‌مشی و چارچوب سیاست خارجی دولت اسرائیل فراهم آورد. وزیر خارجه جدید اسرائیل که به خاطر اظهارات خود بر ضد اعراب و برخی کشورهای غیرعرب، بحث و جدل‌های فراوانی را برانگیخته، بر آن بود که موافقت آن دسته از سیاستمداران اروپایی را جلب کند که مخالف تقویت مناسبات میان اتحادیه اروپا و اسرائیل هستند. به واقع تحرکات و سیاست‌های اخیر رژیم صهیونیستی هر چند در رابطه با هر مورد، تحلیلی خاص خود را می‌طلبد و مسأله عقب‌نشینی از غجر یا عدم عقب‌نشینی از جولان با توجه به تحولات پیرامونی آن قابل ارزیابی و تحلیل است اما به نظر می‌رسد این مسأله ناشی از رویکردی است که در بطن جامعه صهیونیست و همچنین رأس هرم قدرت ریشه دوانده است. تاکنون توافقات مکرری میان اعراب و سران رژیم صهیونیستی ایجاد شده است که اسلو، مادرید، کمپ‌دیوید، آناپولیس، طرح نقشه راه و... تنها تعدادی از این توافقات و طرح‌های ارائه شده هستند اما تاکنون هیچ‌یک از این توافقات با وجود آنکه مورد تأیید غرب نیز قرار داشته‌اند، اجرایی نشده‌اند. بی‌شک دلیل این مسأله رویکرد موجود میان سران رژیم صهیونیستی است که بر اساس این رویکرد تمامیت‌خواهی و سلطه‌طلبی در میان همه آنها وجود دارد. نتانیاهو چندی پیش سخن جالبی گفت که در تحلیل رفتار سران اسرائیل راهگشاست. نتانیاهو که با اعتراض‌هایی درباره نپذیرفتن حق تشکیل دولت مستقل فلسطینی مواجه شده بود، گفت: ما با دیگر کابینه‌های اسرائیل تفاوتی نداریم. آنها می‌گفتند ما سه قسمت از یک ساختمان را به فلسطینی‌ها می‌دهیم اما در حقیقت دو قسمت را می‌دادند، ولی ما از همان ابتدا گفته‌ایم که همان دو قسمت را به فلسطینی‌ها خواهیم داد! ارسال نظر
پربیننده