زمان دادیم، زمین هم می‌دهیم

مهدی طاهرخانی: دبیرکل فدراسیون فوتبال در یک مورد حق دارد، او تصور کرده «همه» آنهایی که در مورد مناقشه فوتبالی ایران و سعودی از وی انتقاد کردند دشمنان داخلی هستند که فقط دنبال بهانه می‌گردند برای تخریب او که از قضا در جبهه روبه‌روی کی‌روش است. اما قطعا اینگونه نیست. شاید «عده‌ای» در حال ماهیگیری از این حوضچه اجنبی باشند اما حقیقت این است اهالی فوتبال نگران هستند. مهره‌های آرایش شده نشان می‌دهد در تاریخ 25 اسفند، ما سرانجام بازنده این بازی خواهیم بود. برای اینکه متوجه شویم چرا، بهتر است از ابتدا شروع کنیم. پرت کردن آتش به سمت سفارت خالی قابل دفاع نیست. اگر سعودی‌ها هزار باره آن را در مقر اصلی کنفدراسیون فوتبال آسیا نشان دهند باز دلیلی بر بی‌امنیتی ورزشگاه‌های ایران نیست و نخواهد بود. امنیت تعریف کلاسیک خود را دارد که با هر متر و معیاری ایران امن‌ترین کشور در متلاطم‌ترین نقطه جهان است. اینکه نمایندگان عربستان به واسطه این فیلم و اتفاق رخ داده دست بالاتری نسبت به نماینده ایران دارند امری بدیهی است اما هنر دیپلماسی یعنی برنده شدن بازی با کارت‌های کمتر. تمام شعار فیفا دوری فوتبال از سیاست است. از این رو عوض اینکه دبیرکل فدراسیون فوتبال به دنبال مهار داخلی‌ها باشد بهتر است از روزنه‌ای بازی را دنبال کند که ما دست برتر را داریم. آنچه ما امروز در اختیار داریم «زمانی» است که شیخ سلمان تا انتخابات فیفا آن را «لازم» دارد. مرد بحرینی که سودای بزرگ تکیه بر صندلی ریاست فیفا را دارد قطعا نمی‌خواهد به خاطر جنگ روانی سعودی‌ها علیه ایران، آن را از کف دهد. او هوشمندانه تاریخ 25 اسفند ماه را به عنوان روز تعیین سرنوست انتخاب کرده، درست چند هفته بعد از مشخص شدن آرا برای جانشینی بلاتر. اینکه امروز رسانه‌های سعودی می‌گویند ما برنده این بازی شدیم دلیل دارد. آنها فهمیدند که شیخ بحرینی می‌خواهد انتخابات فیفا را پشت سر بگذارد و سپس با هر نتیجه‌ای که حاصل شد همان رایی را صادر کند که سعودی‌ها انتظارش را می‌کشند. اگر او به‌عنوان رئیس فیفا انتخاب شد که فوتبال آسیا و جنگ‌های پیدا و نهانش را به رئیس بعدی‌اش می‌دهد یا با محکوم کردن ایران، خوش‌خدمتی‌اش را به سعودی‌ها تمام می‌کند و با گرفتن اطمینان از حمایت آنها به زوریخ می‌رود، اگر هم رئیس نشد دیگر دغدغه‌ای از شکایت ایران ندارد و با انتخاب کشور ثالث، کار ما را تمام می‌کند. از این رو بهتر است مردان تصمیم‌گیر فوتبال ما اجازه خرید زمان را به شیخ‌سلمان ندهند. با هر راهکاری که در دست است می‌شود او را تحت فشار قرار داد.  قطعا ریاست فیفا و شهوت رسیدن به صندلی بلاتر آنقدر قوی و وسوسه‌کننده است که با توسل به آن می‌شود امیدوار به تغییر رای شیخ سلمان به نفع ایران بود اما اگر زمان را از دست دهیم و از برگ‌های خود که تاریخ انقضایشان 7 اسفند است استفاده نکنیم قطعا بازنده این جنگ دیپلماسی خواهیم بود. یکسری واقعیات بدیهی وجود دارد، مثل نزدیکی بیشتر کشورهای عربی به سعودی در این پرونده و قرابت قلبی شیخ سلمان به کشور عربستان؛ همانند همه مردان دولت کشور بحرین. از سوی دیگر فیفا بشدت مخالف کشاندن بازی‌های سیاسی به زمین فوتبال است. گرفتن یک قول ضمانتدار از شیخ سلمان پس از پیروزی احتمالی‌اش در انتخابات فیفا می‌تواند همان مهره‌ای باشد که دستگاه دیپلماسی ما بشدت به آن نیازمند است. شاید عنوان شود شانس شیخ سلمان چندان زیاد نیست اما گزینه‌های دیگر مثل پرنس علی اردنی دیگر نامزد انتخابات فیفا هستند که ما می‌توانیم به صورت چراغ‌خاموش با او هم لابی کنیم.  این دیگر هنر مردان فدراسیون است که تا قبل از 7 اسفند روز انتخابات فیفا، حرکت‌های خود را انجام دهند. واکنش منفی پادشاه سعودی و متعاقبا عادل الجبیر وزیر خارجه عربستان، به میانجیگری پاکستان (که گفته می‌شود از سوی خود سعودی‌ها برای این کار انتخاب شده بود) نشان می‌دهد خیلی بعید است به این زودی رابطه دو کشور به مثابه سابق شود. از این رو بهتر است دلخوش به آن هم نباشیم و فرض را به عدم تعامل بگذاریم. برگ برنده ما شعار فیفاست.  در ایران نه جنگی در جریان است و نه برخلاف اکثر کشورهای خاورمیانه، انتحاری‌ها و بمب‌هایشان جایی دارند. از این رو فیفا نمی‌تواند نسخه عراق، سوریه و افغانستان را برای ما بپیچد. واحد اندازه‌گیری جامع و دقیق «امنیت» یعنی همین و نه پرتاب یک کوکتل مولوتف به سوی ساختمان سفارت خالی. آنچه امروز فدراسیون ایران باید روی آن مانور دهد و با به رخ کشیدنش به رقبا روی آن تاکید کند همین امنیت بی‌همتای ما در جنگی‌ترین نقطه جهان است. آنچه امروز ما از آن برخورداریم شاید نمونه مشابهش را به سختی بتوانیم از دل پاریس تا مرزهای داخلی سعودی پیدا کنیم.  هرگاه یک ترقه در این «شکوه پابرجا» منفجر شد، هرگاه یک ایرانی شیعه را یافتید که در هر کجای جهان با بستن کمربند انتحاری جان عده‌ای را به بهای دروغین بهشت گرفت، هرگاه در فرودگاه‌های این مرز پرگهر به چند پسربچه خارجی تعرض جنسی شد، هرگاه یک نفر، فقط یک نفر در داخل مرزهای این «زخمی سربلند بحران‌ها» زیر دست و پای بی‌مدیریتی مدیران، جان داد آن وقت ما عطای میزبانی‌مان را به لقای کشور همسایه‌ای می‌بخشیم که مشکلات یادشده را ندارد!