محمدحسین عباسی: 1- مجید جلالی و جلال چراغپور، انتخاب‌های شاهکار برای تحلیل تیم‌ملی امید در استودیوی نود بودند. مردانی که قرار بود دو طرف یک مناظره جذاب باشند اما درست مثل همیشه به عبارت‌های تکراری و تاسفبار چسبیدند تا از کیان مربی وطنی دفاع کنند و برای سرزنش حذف امیدها،سه دهه در طول تاریخ عقب بروند.پرفورمنس آقامعلم‌ها، هیچ زاویه‌ای از بحران تیم خاکپور را روشن نکرد و از این کارشناس‌های همیشگی، سوژه‌هایی برای شوخی در شبکه‌های اجتماعی ساخت. وقتی مجری هر چند دقیقه یک بار با سندی تازه، ادعای مجید جلالی را رد می‌کرد و وقتی تحلیل خام‌دستانه چراغپور در برش دو دقیقه‌ای از بازی با ژاپن قرار بود ماهیت یک تیم پرتغییر و پرنوسان را به مخاطب بشناساند، انتظاری جز استقبال ویژه توئیتری‌ها از این دو چهره نمی‌رفت. حقیقت محو شده در صحبت‌های جلالی و تاکید خنده‌دار چراغپور به «عدم نالج آو د گیم»، بعد از برنامه حجم زیادی از کامنت‌ها و توئیت‌های بامزه ایرانی را رقم زدند. یکی از این شوخی‌ها نیز در صفحه وحید هاشمیان اتفاق افتاد؛ واکنشی که شاید خیلی‌ها انتظارش را از سلبریتی ساکت ایرانی نداشتند. وحید، اشکال هندسی تحلیل کارشناس کهنه‌کار نود را دستمایه شوخی اینستاگرامی‌اش کرد و به خاطر همین رفتار مورد انتقاد قرار گرفت. انتقاد از سوی گروهی که معتقد بودند او نباید به سبک قاطبه مردم، به ماجرایی شبیه این واکنش نشان بدهد. که باید به تک‌چشمی آنالیزهای جلال‌ها و جلالی‌ها لبخند بزند و بعد از حذف بعدی، دوباره انتظار حضورشان در تلویزیون را بکشند. حضور آنها که همیشه تحلیل می‌کنند تا همیشه ببازیم.
2- گم کردن رد افتخار در پرونده ملی وحید هاشمیان، تنها از عهده فوتبال بی‌رحم و فراموشکار ایران برمی‌آید. فوتبالی که دو هزار گل ملی به جزایر کوچک جنوب شرق آسیا به حافظه‌اش سپرده می‌شود تا از یاد ببرد که مرد شماره 9، در کدام بازی مرگ و زندگی با یک بغل‌پا به سقف دروازه، نبض زندگی را به رویای صعود به جام‌جهانی 2006 برگرداند. امروز از نام یحیی، برای کنایه زدن به هاشمیان استفاده می‌شود اما حتما گل‌محمدی به خاطر دارد که یک دهه قبل، گل به خودی او در بازی با قطر را چه کسی تلافی کرد تا ایران یک بازگشت باشکوه در دوحه را پشت سر بگذارد. فردای گل یحیی به ایران در بازی حساس با قطر، روزنامه‌ها نوشتند که یک طرفدار جوان تیم‌ملی در آن لحظه به خاطر فشار زیاد سکته کرده و از دنیا رفته است. تیتر درشت‌تر اما شمایل خونسردانه هاشمیان بود؛ ستاره‌ای که لازمش داشتیم. ستاره‌ای که بود. در جای درست بود تا ضربه نهایی را بزند و قهرمان تیم‌ملی باشد. فروردین 84 را هنوز هم با او به یاد می‌آوریم. با گل‌های تماشایی‌اش به ژاپن که همان روز ایران را جهانی کرد. با همان خونسردی، با همان دست‌های رو بالا، همان ژست پرواز. مهاجمی که اوج می‌گرفت و اوج. تا در آلمان هلی‌کوپتر شود و در ایران سرزنش.
3- سال‌ها زندگی در آلمان، این باور را در ذهن وحید هاشمیان شکل داده که نباید با فوتبال ایران سازگار باشد.همه این بی‌نظمی‌ها، همه این حواشی، همه این نابلدی‌ها در مدیریت، همه این شکست‌های متوالی و همه این فجایع تبدیل شده به عادت، جایی خارج از اتوپیای مدنظر او. اتفاقا، همین بهانه کافی است تا برای دوباره ساختن فوتبال ایران به او نیاز داشته باشیم. به چهره‌ای که در عادت تعارف و تایید دست و پا نمی‌زند و رضا جاودانی درونش را مهار کرده تا در مقابل هر حرفی که شنید، سر تکان ندهد و لبخند نزند. هر جامعه‌ای برای ساخته شدن، بیشتر از هر چیز به ناسازگارها نیاز دارد. چهره‌هایی که لزوم پایداری ساختارها در یک نظم اشتباهی و دلخراش را درک نمی‌کنند. قهر هاشمیان با تیم‌ملی، نقطه روشنی در کارنامه او نیست اما فراموش نکنیم که او، در آخرین روزهای بازی‌اش، مهره نیمکت‌نشین پرسپولیس بود و هیچوقت مصاحبه‌ای انجام نداد تا به این جایگاه اعتراض کند و درست برخلاف بسیاری از هم‌تیمی‌ها، با سرمربی تیم قهر نکرد و زمینه‌ساز بحرانی شدن شرایط قرمزهای تهران نشد.
4- هاشمیان شاید یکی از عجیب‌ترین ستاره‌های تاریخ فوتبال ایران است. چهره‌ای که مدل موهایش هیچوقت سوژه مجله‌های لایف استایل نشده، شادی‌هایش هرگز رنگ اغراق نگرفتند و در مصاحبه‌هایش تیترهای جذابی به روزنامه‌نگارها نداده است. هرگز عجیب نیست اگر از مقایسه او با جلال چراغپور متعجب شویم، چرا که از بین این دو نفر، فقط یک نفر آنها مهاجم ثابت تیم‌ملی بوده، فقط یک نفر به جلسه‌های تمرینی بهترین مربی‌های دنیا رفته و پیراهن شماره 9 بایرن مونیخ را بر تن کرده است.