گفت و گو

پاياني بر سكوت يكساله رئيس اسبق فدراسيون دادكان: با كسي قهر نيستم كه بخواهم آشتي كنم محمد دادکان پس از 15 ماه بار دیگر به حرف آمد اما جنس حرف‌های او با گذشته تفاوت چندانی پیدا نکرده. دادکان در گفت‌وگوی مفصلی که با ایسنا انجام داد، حرف‌های بسیاری زد که می‌تواند تا چند روز بحث اصلی فوتبال ایران در این روزهای بی‌سوژه باشد. در این مدت بسیاری از رسانه‌ها با من تماس می‌گرفتند و درخواست مصاحبه داشتند اما من بعد از یک سال و اندی که مصاحبه‌ای رسمی نداشتم تصمیم گرفتم برای نخستین بار بعد از این مدت صحبت کنم. هر کس تا امروز مطلبی چه مثبت و چه منفی نوشته براساس ذهنیات خود بوده و من در این مدت با هیچ کس مصاحبه‌ای نداشتم. طبیعی است در زمانی که بر سر کار بودم، به دلیل مشغله‌های فراوان روزهای سختی را پشت سر گذاشتم. هم اکنون درگیری چندانی ندارم و کنار خانواده، درس و دانشگاه در آرامش هستم و فکرم بازتر است. ما تحت هیچ شرایطی نه‌ می‌توانستیم مکزیک را ببریم و نه پرتغال را. اگر صد بار دیگر با آنها بازی کنیم نمی‌توانیم مقابل‌شان به پیروزی برسیم. می‌توانستیم آنگولا را ببریم که مساوی کردیم. ما در سه بازی که انجام دادیم تا دقیقه‌ 70 مساوی بودیم. بین دو نیمه‌ بازی با پرتغال زمانی که به رختکن تیم ملی رفتم دیدم همه‌ بازیکنان روی زمین دراز کشیده‌اند اما از نزدیک رختکن پرتغال که گذشتم دیدم که تمامی بازیکنان به صورت اکتیو در حال انجام کار هستند. آنها توپ را می‌دواندند و ما خودمان را. من حالا هم با قاطعیت می‌گویم که برانکو با بضاعتی که فوتبال ایران داشت، بهترین مربی برای تیم ایران بود. شما ببینید در مدت چهار سال و سه ماهی که در فدراسیون فوتبال بودم همیشه از برانکو دفاع کردم. ما می‌توانیم بگوییم که در ایران بهتر از دایی داریم؟ اگر نگوییم بهتر از او داریم، بقیه‌ مربیان در سطح دایی هستند. دایی تنها تجربه‌ کمتری دارد. شما می‌توانستید ضمانت بدهید که اگر یک مربی ایرانی دیگر روی نیمکت تیم ملی می‌نشست تیم ملی موفق می‌شد؟ از نظر من زمانی که علی کریمی دچار مصدومیت شد و تحت مداوا بود، شاید از نظر فکری نتوانست به سطح گذشته‌اش برسد. او متاثر از مصدومیت پایش بود و اینکه شاید پایش به او اجازه‌ انجام بازی‌های خوب را نمی‌داد. من همیشه علی کریمی را به عنوان بازیکن موثر و با اخلاق قبول داشته‌ام. قرارداد برانکو چند روز بعد از بازی ایران و آنگولا به پایان می‌رسید. برانکو نمی‌تواند هیچ شکایتی از فدراسیون فوتبال داشته باشد. او شکایت کرده اما فدراسیون فوتبال ایران یک ریال هم به برانکو بدهکار نیست. حالا که صحبت به اینجا رسید، اجازه بدهید که بگویم کفاشیان نامه محرمانه‌ای برای من نوشت و من هم به او جواب دادم که نامه‌ مرا برای فیفا ترجمه کنید و به‌عنوان رئیس فدراسیون فوتبال به فیفا بفرستید. هیچ کمیته‌ای در فیفا نمی‌تواند فدراسیون فوتبال ایران را در این زمینه محکوم کند. من حالا چون کنار هستم نمی‌توانم بگویم که برانکو از فدراسیون فوتبال ایران طلبکار است. وطنم چه می‌شود؟ خدا شاهد است که من هیچ خط و خطوط سیاسی ندارم.هیچ علاقه‌ای ندارم و در واقع این افتخار را نداشته‌ام که وارد این گروه‌های سیاسی شوم. من به هیچ حزب و گروه و دسته‌ای وابسته نیستم. رئیس‌جمهور در گفت‌وگویی تلویزیونی واقعیت را گفت یا خیر. آقای رئیس‌جمهور متوجه شد که سازمان از طریق اجتماع تحت فشار است. روند هم این را نشان می‌داد. آقای رئیس‌جمهور همانطور که به عدالت و حق تاکید دارند، آمد در تلویزیون و حق را گفت. من باید اینجا از دکتر احمدی‌نژاد هم که همیشه حق را می‌گوید، تشکر کنم. ایشان حتی مقابل وزرای خود هم حرف حق را می‌گوید و در این‌باره هم حرف حق را زدند و این دقیقا همان چیزی است که ایشان همیشه بر آن تاکید داشتند. روزی که خدمت رئیس‌جمهور رسیدم گفتم که مطمئن باشید فوتبال از بین می‌رود. من هیچ مخالفتی با سازمان تربیت بدنی ندارم. با علی آبادی هم قهر نیستم که بخواهم آشتی کنم. جایگاهی که علی‌آبادی دارد، قابل احترام است. علی‌آبادی مدیر بسیار خوب و قابل احترامی برای من و جامعه است. او معاون رئیس‌جمهور است. من هم با او قهر نیستم. در جلسه‌ حضوری هم به علی‌آبادی این انتقادها را گفتم. گفتم اگر شما دانش، تخصص و تجربه‌ حضور در ورزش را ندارید، در کنارت از افرادی استفاده کن که بتوانند سطح ورزش را بالاتر بیاورند. برای من خوشحال کننده نیست که ورزش ایران از جایگاهی که دارد بالاتر برود؟ بارها گفته‌ام که برای هر کس بزرگ‌ترین افتخار خدمت به کشورش است. من هم از این قاعده مستثنا نیستم حالا هر کس که می‌خواهد در راس باشد ولی باید جایگاه افراد را در جامعه در نظر گرفت. بارها گفته‌ام که به صحنه‌ ورزش برنمی‌گردم اما اگر به این نتیجه برسم که امروز می‌توانم خدمتی کنم قطعا از تصمیمم صرف‌نظر می‌کنم. با این حال هیچ تفاوتی در شیوه‌ کاری من به وجود نیامده، اگر بار دیگر به ورزش بازگردم استقلال کاری‌ام را حفظ خواهم کرد. اگر اتاق نگهبانی سازمان تربیت بدنی را هم به من بسپارند همچنان استقلال کاری و فکری‌ام را حفظ خواهم کرد. اگر مافوقم توصیه‌ای داشته باشد و آن توصیه در جهت تقویت کار باشد، آن را می‌پذیرم.