طبق گزارش اخیر مؤسسه تحقیقات صلح جهانی در استکهلم (SIPRI)، روسیه کماکان دومین صادرکننده اسلحه در جهان است و یک‌چهارم صادرات جنگافزارهای متداول را در اختیار دارد.
با این حال میزان سلاح تحویل داده شده به چین که بزرگ‌ترین مشتری روسیه در دهه اخیر محسوب می‌شده، تغییری نکرده است. معاملات بزرگ با الجزایر و ونزوئلا به روسیه کمک کرده تا موقعیت خود را در زمره صادرکنندگان جنگ‌افزار دنیا حفظ کند. بهرغم این موفقیت‌ها اطلاعات SIPRI نشان می‌دهد، روی هم رفته تلاش‌های روسیه برای در دست گرفتن بازار اسلحه شمال آفریقا و آمریکای جنوبی تاکنون چندان ثمربخش نبوده است. طبق آمار رسمی، میزان صادرات جنگ‌افزار روسیه در سال 2008 معادل 35/8 میلیارد دلار در برابر 7/3 میلیارد دلار در سال 2000 بوده است. جدیدترین اطلاعات SIPRI درباره اندازه‌گیری میزان مبادله جنگ‌افزار نشان می‌دهد، در مقایسه با آمار سال‌های
2003-1999 این مبادلات در بازه زمانی
2008-2004 رشدی 14 درصدی داشته است. با اینکه چین و هند نقش بیشتری در افزایش نرخ این مبادلات داشته‌اند، دولت‌هایی مانند الجزایر و ونزوئلا که در دهه اخیر در زمره دریافت‌کنندگان با اهمیت به حساب نمی‌آمدند نیز در این‌باره سهمی داشته‌اند. با این حال آمار جدید SIPRI نشان می‌دهد، میزان صادرات جنگافزارهای معمولی روسیه به چین رو به نقصان است. مدت‌هاست دوایر صنایع جنگی روسیه از گذرا بودن سفارشات بزرگ چین آگاهی دارند، از این رو مقامات روسیه در پی یافتن بازار جدید نیز بوده‌اند. درصد صادرات جنگافزارهای معمولی روسیه به کشورهای آمریکای لاتین از یک درصد در سال‌های 2003-1999 به هفت درصد در سال‌های 2008-2004 افزایش یافته که عمده این معاملات با کلمبیا، اروگوئه و ونزوئلا صورت گرفته است. با این حال حرکت روسیه به سوی بازار دفاع آمریکای لاتین نه‌چندان تازه است و نه چنانکه ادعا شده به موفقیت بزرگی رسیده است. روسیه مدت‌هاست تأمین‌کننده مهمی برای شماری از کشورهای آمریکای‌جنوبی که جنگافزارهای خود را از فروشندگان متعددی تهیه می‌کنند به شمار می‌رود. پرو به‌طور سنتی تهیه جنگ‌افزار از روسیه و اتحاد جماهیر شوروی سابق را ترجیح داده و نخستین کشور غیرسوسیالیستی آمریکای‌جنوبی بوده که جنگ‌افزار خود را از شوروی تهیه می‌کرده است. در دهه گذشته پنج کشور از روسیه جنگ‌افزار خریده یا به آن سفارش داده‌اند: برزیل، کلمبیا، پرو، اروگوئه و ونزوئلا. به نظر می‌رسد هلیکوپترهای جنگی درخواست‌های بیشتری داشته‌اند. کلمبیا بهرغم روابط نزدیک با ایالات متحده بین سال‌های 1997 تا 2007 ،20 هلیکوپتر
Mi-17 از روسیه دریافت کرده و پنج فروند دیگر نیز در سال 2008 سفارش داده است. در اواخر سال 2008 برزیل سفارشی به ارزش 150 میلیون دلار برای 12 هلیکوپتر جنگی Mi-35M به روسیه داد. آرژانتین و بولیوی نیز چنانکه گزارش شده در سال 2008 تمایلاتی برای در اختیار داشتن چنین هلیکوپترهایی نشان داده‌اند. افزایش فروش جنگافزارهای روسیه به آمریکای‌جنوبی بیشتر نتیجه خریدهای ونزوئلا بوده است. تا سال 2009 ونزوئلا تجهیزات نظامی خود را اغلب از ایالات متحده و اروپای غربی تهیه می‌کرد که روی هم رفته 79 درصد واردات کاراکاس را در سال‌های
2005-1990 تشکیل می‌دادند. در پی قطع روابط ونزوئلا و ایالات متحده و تحریمات نظامی از سوی واشنگتن، کاراکاس با روسیه قراردادهایی به ارزش 4/4 میلیارد دلار برای 10 هلیکوپتر Mi- 35، 3 هلیکوپتر Mi-26، 40 هلیکوپتر Mi-17، یکصدهزار تفنگ AK-103 و 24 هواپیمای نظامی Su-30 MK امضا کرد؛ جنگ‌افزارهایی که در نتیجه این معاملات تحویل داده شد، برابر با 98 درصد صادرات روسیه به ونزوئلا در پنج سال اخیر است. ونزوئلا با هفت درصد صادرات روسیه چهارمین دریافت‌کننده روسیه پس از چین (42 درصد)، هند (20 درصد) و الجزایر
(8 درصد) به حساب می‌آید.
گذشته از ونزوئلا، روسیه در انعقاد قراردادهای بزرگ با خریداران آمریکای‌جنوبی موفقیت کمی داشته است. به دنبال سفر مدودف در اواخر سال 2008، روسیه قراردادی به ارزش 3/11 میلیارد دلار را با برزیل برای تولید هلیکوپترها و زیردریایی‌های معمولی و هسته‌ای به رقیبش فرانسه که از فناوری جذاب‌تری استفاده می‌کند، باخت. علاوه بر این روسیه از فهرست کاندیداهای مسابقه چند میلیارد دلاری هواپیماهای نظامی F-X 2 در اواخر سال 2008 حذف شد. مسأله نگران‌کننده‌تر برای روسیه این است که آیا با اتمام خرید اقلام سفارش داده شده کاراکاس به سفارش‌هایی که قبلاً درباره آنها مذاکره شده بود ادامه خواهد داد یا نه. از سال 2007 تاکنون شایعاتی مبنی بر تصمیم برای سفارش هواپیماهای Su 35،Il 76 و 74، هلیکوپترهای Mi 28 و Mi 28 NE، زیردریایی‌های سنگین، تانک‌های T 72 و سیستم‌های دفاعی متعدد به روسیه به‌طور مستمر وجود داشته است. با این حال بهرغم اینکه روسیه طبق گزارشات در نوامبر 2008 موافقت کرده تا یک میلیارد دلار به خرید جنگ‌افزارها تخصیص دهد، در سال 2008 هیچ قراردادی در این زمینه با مسکو منعقد نشد. با این وجود و بهرغم کاهش فروش جنگافزارهای روس به چین، فشار اخیر روسیه بر بازار دفاع آمریکای‌جنوبی نتایج بسیاری در برداشته است. در عین حال افق تبدیل این ناحیه به جایگزینی برای معاملات وسیع با چین چندان روشن به نظر نمی‌رسد. آمریکای‌جنوبی به در نظر داشتن تأمین‌کننده‌های مختلف ادامه داده و هیچ‌گاه روابط انحصاری مانند آنچه روسیه با پکن داشت، ایجاد نخواهد کرد.مسکو و سیاست جدید تسلیحاتی
طبق گزارش اخیر مؤسسه تحقیقات صلح جهانی در استکهلم (SIPRI)، روسیه کماکان دومین صادرکننده اسلحه در جهان است و یک‌چهارم صادرات جنگافزارهای متداول را در اختیار دارد.
با این حال میزان سلاح تحویل داده شده به چین که بزرگ‌ترین مشتری روسیه در دهه اخیر محسوب می‌شده، تغییری نکرده است. معاملات بزرگ با الجزایر و ونزوئلا به روسیه کمک کرده تا موقعیت خود را در زمره صادرکنندگان جنگ‌افزار دنیا حفظ کند. بهرغم این موفقیت‌ها اطلاعات SIPRI نشان می‌دهد، روی هم رفته تلاش‌های روسیه برای در دست گرفتن بازار اسلحه شمال آفریقا و آمریکای جنوبی تاکنون چندان ثمربخش نبوده است. طبق آمار رسمی، میزان صادرات جنگ‌افزار روسیه در سال 2008 معادل 35/8 میلیارد دلار در برابر 7/3 میلیارد دلار در سال 2000 بوده است. جدیدترین اطلاعات SIPRI درباره اندازه‌گیری میزان مبادله جنگ‌افزار نشان می‌دهد، در مقایسه با آمار سال‌های
2003-1999 این مبادلات در بازه زمانی
2008-2004 رشدی 14 درصدی داشته است. با اینکه چین و هند نقش بیشتری در افزایش نرخ این مبادلات داشته‌اند، دولت‌هایی مانند الجزایر و ونزوئلا که در دهه اخیر در زمره دریافت‌کنندگان با اهمیت به حساب نمی‌آمدند نیز در این‌باره سهمی داشته‌اند. با این حال آمار جدید SIPRI نشان می‌دهد، میزان صادرات جنگافزارهای معمولی روسیه به چین رو به نقصان است. مدت‌هاست دوایر صنایع جنگی روسیه از گذرا بودن سفارشات بزرگ چین آگاهی دارند، از این رو مقامات روسیه در پی یافتن بازار جدید نیز بوده‌اند. درصد صادرات جنگافزارهای معمولی روسیه به کشورهای آمریکای لاتین از یک درصد در سال‌های 2003-1999 به هفت درصد در سال‌های 2008-2004 افزایش یافته که عمده این معاملات با کلمبیا، اروگوئه و ونزوئلا صورت گرفته است. با این حال حرکت روسیه به سوی بازار دفاع آمریکای لاتین نه‌چندان تازه است و نه چنانکه ادعا شده به موفقیت بزرگی رسیده است. روسیه مدت‌هاست تأمین‌کننده مهمی برای شماری از کشورهای آمریکای‌جنوبی که جنگافزارهای خود را از فروشندگان متعددی تهیه می‌کنند به شمار می‌رود. پرو به‌طور سنتی تهیه جنگ‌افزار از روسیه و اتحاد جماهیر شوروی سابق را ترجیح داده و نخستین کشور غیرسوسیالیستی آمریکای‌جنوبی بوده که جنگ‌افزار خود را از شوروی تهیه می‌کرده است. در دهه گذشته پنج کشور از روسیه جنگ‌افزار خریده یا به آن سفارش داده‌اند: برزیل، کلمبیا، پرو، اروگوئه و ونزوئلا. به نظر می‌رسد هلیکوپترهای جنگی درخواست‌های بیشتری داشته‌اند. کلمبیا بهرغم روابط نزدیک با ایالات متحده بین سال‌های 1997 تا 2007 ،20 هلیکوپتر
Mi-17 از روسیه دریافت کرده و پنج فروند دیگر نیز در سال 2008 سفارش داده است. در اواخر سال 2008 برزیل سفارشی به ارزش 150 میلیون دلار برای 12 هلیکوپتر جنگی Mi-35M به روسیه داد. آرژانتین و بولیوی نیز چنانکه گزارش شده در سال 2008 تمایلاتی برای در اختیار داشتن چنین هلیکوپترهایی نشان داده‌اند. افزایش فروش جنگافزارهای روسیه به آمریکای‌جنوبی بیشتر نتیجه خریدهای ونزوئلا بوده است. تا سال 2009 ونزوئلا تجهیزات نظامی خود را اغلب از ایالات متحده و اروپای غربی تهیه می‌کرد که روی هم رفته 79 درصد واردات کاراکاس را در سال‌های
2005-1990 تشکیل می‌دادند. در پی قطع روابط ونزوئلا و ایالات متحده و تحریمات نظامی از سوی واشنگتن، کاراکاس با روسیه قراردادهایی به ارزش 4/4 میلیارد دلار برای 10 هلیکوپتر Mi- 35، 3 هلیکوپتر Mi-26، 40 هلیکوپتر Mi-17، یکصدهزار تفنگ AK-103 و 24 هواپیمای نظامی Su-30 MK امضا کرد؛ جنگ‌افزارهایی که در نتیجه این معاملات تحویل داده شد، برابر با 98 درصد صادرات روسیه به ونزوئلا در پنج سال اخیر است. ونزوئلا با هفت درصد صادرات روسیه چهارمین دریافت‌کننده روسیه پس از چین (42 درصد)، هند (20 درصد) و الجزایر
(8 درصد) به حساب می‌آید.
گذشته از ونزوئلا، روسیه در انعقاد قراردادهای بزرگ با خریداران آمریکای‌جنوبی موفقیت کمی داشته است. به دنبال سفر مدودف در اواخر سال 2008، روسیه قراردادی به ارزش 3/11 میلیارد دلار را با برزیل برای تولید هلیکوپترها و زیردریایی‌های معمولی و هسته‌ای به رقیبش فرانسه که از فناوری جذاب‌تری استفاده می‌کند، باخت. علاوه بر این روسیه از فهرست کاندیداهای مسابقه چند میلیارد دلاری هواپیماهای نظامی F-X 2 در اواخر سال 2008 حذف شد. مسأله نگران‌کننده‌تر برای روسیه این است که آیا با اتمام خرید اقلام سفارش داده شده کاراکاس به سفارش‌هایی که قبلاً درباره آنها مذاکره شده بود ادامه خواهد داد یا نه. از سال 2007 تاکنون شایعاتی مبنی بر تصمیم برای سفارش هواپیماهای Su 35،Il 76 و 74، هلیکوپترهای Mi 28 و Mi 28 NE، زیردریایی‌های سنگین، تانک‌های T 72 و سیستم‌های دفاعی متعدد به روسیه به‌طور مستمر وجود داشته است. با این حال بهرغم اینکه روسیه طبق گزارشات در نوامبر 2008 موافقت کرده تا یک میلیارد دلار به خرید جنگ‌افزارها تخصیص دهد، در سال 2008 هیچ قراردادی در این زمینه با مسکو منعقد نشد. با این وجود و بهرغم کاهش فروش جنگافزارهای روس به چین، فشار اخیر روسیه بر بازار دفاع آمریکای‌جنوبی نتایج بسیاری در برداشته است. در عین حال افق تبدیل این ناحیه به جایگزینی برای معاملات وسیع با چین چندان روشن به نظر نمی‌رسد. آمریکای‌جنوبی به در نظر داشتن تأمین‌کننده‌های مختلف ادامه داده و هیچ‌گاه روابط انحصاری مانند آنچه روسیه با پکن داشت، ایجاد نخواهد کرد. مسکو و سیاست جدید تسلیحاتی
طبق گزارش اخیر مؤسسه تحقیقات صلح جهانی در استکهلم (SIPRI)، روسیه کماکان دومین صادرکننده اسلحه در جهان است و یک‌چهارم صادرات جنگافزارهای متداول را در اختیار دارد.
با این حال میزان سلاح تحویل داده شده به چین که بزرگ‌ترین مشتری روسیه در دهه اخیر محسوب می‌شده، تغییری نکرده است. معاملات بزرگ با الجزایر و ونزوئلا به روسیه کمک کرده تا موقعیت خود را در زمره صادرکنندگان جنگ‌افزار دنیا حفظ کند. بهرغم این موفقیت‌ها اطلاعات SIPRI نشان می‌دهد، روی هم رفته تلاش‌های روسیه برای در دست گرفتن بازار اسلحه شمال آفریقا و آمریکای جنوبی تاکنون چندان ثمربخش نبوده است. طبق آمار رسمی، میزان صادرات جنگ‌افزار روسیه در سال 2008 معادل 35/8 میلیارد دلار در برابر 7/3 میلیارد دلار در سال 2000 بوده است. جدیدترین اطلاعات SIPRI درباره اندازه‌گیری میزان مبادله جنگ‌افزار نشان می‌دهد، در مقایسه با آمار سال‌های
2003-1999 این مبادلات در بازه زمانی
2008-2004 رشدی 14 درصدی داشته است. با اینکه چین و هند نقش بیشتری در افزایش نرخ این مبادلات داشته‌اند، دولت‌هایی مانند الجزایر و ونزوئلا که در دهه اخیر در زمره دریافت‌کنندگان با اهمیت به حساب نمی‌آمدند نیز در این‌باره سهمی داشته‌اند. با این حال آمار جدید SIPRI نشان می‌دهد، میزان صادرات جنگافزارهای معمولی روسیه به چین رو به نقصان است. مدت‌هاست دوایر صنایع جنگی روسیه از گذرا بودن سفارشات بزرگ چین آگاهی دارند، از این رو مقامات روسیه در پی یافتن بازار جدید نیز بوده‌اند. درصد صادرات جنگافزارهای معمولی روسیه به کشورهای آمریکای لاتین از یک درصد در سال‌های 2003-1999 به هفت درصد در سال‌های 2008-2004 افزایش یافته که عمده این معاملات با کلمبیا، اروگوئه و ونزوئلا صورت گرفته است. با این حال حرکت روسیه به سوی بازار دفاع آمریکای لاتین نه‌چندان تازه است و نه چنانکه ادعا شده به موفقیت بزرگی رسیده است. روسیه مدت‌هاست تأمین‌کننده مهمی برای شماری از کشورهای آمریکای‌جنوبی که جنگافزارهای خود را از فروشندگان متعددی تهیه می‌کنند به شمار می‌رود. پرو به‌طور سنتی تهیه جنگ‌افزار از روسیه و اتحاد جماهیر شوروی سابق را ترجیح داده و نخستین کشور غیرسوسیالیستی آمریکای‌جنوبی بوده که جنگ‌افزار خود را از شوروی تهیه می‌کرده است. در دهه گذشته پنج کشور از روسیه جنگ‌افزار خریده یا به آن سفارش داده‌اند: برزیل، کلمبیا، پرو، اروگوئه و ونزوئلا. به نظر می‌رسد هلیکوپترهای جنگی درخواست‌های بیشتری داشته‌اند. کلمبیا بهرغم روابط نزدیک با ایالات متحده بین سال‌های 1997 تا 2007 ،20 هلیکوپتر
Mi-17 از روسیه دریافت کرده و پنج فروند دیگر نیز در سال 2008 سفارش داده است. در اواخر سال 2008 برزیل سفارشی به ارزش 150 میلیون دلار برای 12 هلیکوپتر جنگی Mi-35M به روسیه داد. آرژانتین و بولیوی نیز چنانکه گزارش شده در سال 2008 تمایلاتی برای در اختیار داشتن چنین هلیکوپترهایی نشان داده‌اند. افزایش فروش جنگافزارهای روسیه به آمریکای‌جنوبی بیشتر نتیجه خریدهای ونزوئلا بوده است. تا سال 2009 ونزوئلا تجهیزات نظامی خود را اغلب از ایالات متحده و اروپای غربی تهیه می‌کرد که روی هم رفته 79 درصد واردات کاراکاس را در سال‌های
2005-1990 تشکیل می‌دادند. در پی قطع روابط ونزوئلا و ایالات متحده و تحریمات نظامی از سوی واشنگتن، کاراکاس با روسیه قراردادهایی به ارزش 4/4 میلیارد دلار برای 10 هلیکوپتر Mi- 35، 3 هلیکوپتر Mi-26، 40 هلیکوپتر Mi-17، یکصدهزار تفنگ AK-103 و 24 هواپیمای نظامی Su-30 MK امضا کرد؛ جنگ‌افزارهایی که در نتیجه این معاملات تحویل داده شد، برابر با 98 درصد صادرات روسیه به ونزوئلا در پنج سال اخیر است. ونزوئلا با هفت درصد صادرات روسیه چهارمین دریافت‌کننده روسیه پس از چین (42 درصد)، هند (20 درصد) و الجزایر
(8 درصد) به حساب می‌آید.
گذشته از ونزوئلا، روسیه در انعقاد قراردادهای بزرگ با خریداران آمریکای‌جنوبی موفقیت کمی داشته است. به دنبال سفر مدودف در اواخر سال 2008، روسیه قراردادی به ارزش 3/11 میلیارد دلار را با برزیل برای تولید هلیکوپترها و زیردریایی‌های معمولی و هسته‌ای به رقیبش فرانسه که از فناوری جذاب‌تری استفاده می‌کند، باخت. علاوه بر این روسیه از فهرست کاندیداهای مسابقه چند میلیارد دلاری هواپیماهای نظامی F-X 2 در اواخر سال 2008 حذف شد. مسأله نگران‌کننده‌تر برای روسیه این است که آیا با اتمام خرید اقلام سفارش داده شده کاراکاس به سفارش‌هایی که قبلاً درباره آنها مذاکره شده بود ادامه خواهد داد یا نه. از سال 2007 تاکنون شایعاتی مبنی بر تصمیم برای سفارش هواپیماهای Su 35،Il 76 و 74، هلیکوپترهای Mi 28 و Mi 28 NE، زیردریایی‌های سنگین، تانک‌های T 72 و سیستم‌های دفاعی متعدد به روسیه به‌طور مستمر وجود داشته است. با این حال بهرغم اینکه روسیه طبق گزارشات در نوامبر 2008 موافقت کرده تا یک میلیارد دلار به خرید جنگ‌افزارها تخصیص دهد، در سال 2008 هیچ قراردادی در این زمینه با مسکو منعقد نشد. با این وجود و بهرغم کاهش فروش جنگافزارهای روس به چین، فشار اخیر روسیه بر بازار دفاع آمریکای‌جنوبی نتایج بسیاری در برداشته است. در عین حال افق تبدیل این ناحیه به جایگزینی برای معاملات وسیع با چین چندان روشن به نظر نمی‌رسد. آمریکای‌جنوبی به در نظر داشتن تأمین‌کننده‌های مختلف ادامه داده و هیچ‌گاه روابط انحصاری مانند آنچه روسیه با پکن داشت، ایجاد نخواهد کرد.مسکو و سیاست جدید تسلیحاتی
طبق گزارش اخیر مؤسسه تحقیقات صلح جهانی در استکهلم (SIPRI)، روسیه کماکان دومین صادرکننده اسلحه در جهان است و یک‌چهارم صادرات جنگافزارهای متداول را در اختیار دارد.
با این حال میزان سلاح تحویل داده شده به چین که بزرگ‌ترین مشتری روسیه در دهه اخیر محسوب می‌شده، تغییری نکرده است. معاملات بزرگ با الجزایر و ونزوئلا به روسیه کمک کرده تا موقعیت خود را در زمره صادرکنندگان جنگ‌افزار دنیا حفظ کند. بهرغم این موفقیت‌ها اطلاعات SIPRI نشان می‌دهد، روی هم رفته تلاش‌های روسیه برای در دست گرفتن بازار اسلحه شمال آفریقا و آمریکای جنوبی تاکنون چندان ثمربخش نبوده است. طبق آمار رسمی، میزان صادرات جنگ‌افزار روسیه در سال 2008 معادل 35/8 میلیارد دلار در برابر 7/3 میلیارد دلار در سال 2000 بوده است. جدیدترین اطلاعات SIPRI درباره اندازه‌گیری میزان مبادله جنگ‌افزار نشان می‌دهد، در مقایسه با آمار سال‌های
2003-1999 این مبادلات در بازه زمانی
2008-2004 رشدی 14 درصدی داشته است. با اینکه چین و هند نقش بیشتری در افزایش نرخ این مبادلات داشته‌اند، دولت‌هایی مانند الجزایر و ونزوئلا که در دهه اخیر در زمره دریافت‌کنندگان با اهمیت به حساب نمی‌آمدند نیز در این‌باره سهمی داشته‌اند. با این حال آمار جدید SIPRI نشان می‌دهد، میزان صادرات جنگافزارهای معمولی روسیه به چین رو به نقصان است. مدت‌هاست دوایر صنایع جنگی روسیه از گذرا بودن سفارشات بزرگ چین آگاهی دارند، از این رو مقامات روسیه در پی یافتن بازار جدید نیز بوده‌اند. درصد صادرات جنگافزارهای معمولی روسیه به کشورهای آمریکای لاتین از یک درصد در سال‌های 2003-1999 به هفت درصد در سال‌های 2008-2004 افزایش یافته که عمده این معاملات با کلمبیا، اروگوئه و ونزوئلا صورت گرفته است. با این حال حرکت روسیه به سوی بازار دفاع آمریکای لاتین نه‌چندان تازه است و نه چنانکه ادعا شده به موفقیت بزرگی رسیده است. روسیه مدت‌هاست تأمین‌کننده مهمی برای شماری از کشورهای آمریکای‌جنوبی که جنگافزارهای خود را از فروشندگان متعددی تهیه می‌کنند به شمار می‌رود. پرو به‌طور سنتی تهیه جنگ‌افزار از روسیه و اتحاد جماهیر شوروی سابق را ترجیح داده و نخستین کشور غیرسوسیالیستی آمریکای‌جنوبی بوده که جنگ‌افزار خود را از شوروی تهیه می‌کرده است. در دهه گذشته پنج کشور از روسیه جنگ‌افزار خریده یا به آن سفارش داده‌اند: برزیل، کلمبیا، پرو، اروگوئه و ونزوئلا. به نظر می‌رسد هلیکوپترهای جنگی درخواست‌های بیشتری داشته‌اند. کلمبیا بهرغم روابط نزدیک با ایالات متحده بین سال‌های 1997 تا 2007 ،20 هلیکوپتر
Mi-17 از روسیه دریافت کرده و پنج فروند دیگر نیز در سال 2008 سفارش داده است. در اواخر سال 2008 برزیل سفارشی به ارزش 150 میلیون دلار برای 12 هلیکوپتر جنگی Mi-35M به روسیه داد. آرژانتین و بولیوی نیز چنانکه گزارش شده در سال 2008 تمایلاتی برای در اختیار داشتن چنین هلیکوپترهایی نشان داده‌اند. افزایش فروش جنگافزارهای روسیه به آمریکای‌جنوبی بیشتر نتیجه خریدهای ونزوئلا بوده است. تا سال 2009 ونزوئلا تجهیزات نظامی خود را اغلب از ایالات متحده و اروپای غربی تهیه می‌کرد که روی هم رفته 79 درصد واردات کاراکاس را در سال‌های
2005-1990 تشکیل می‌دادند. در پی قطع روابط ونزوئلا و ایالات متحده و تحریمات نظامی از سوی واشنگتن، کاراکاس با روسیه قراردادهایی به ارزش 4/4 میلیارد دلار برای 10 هلیکوپتر Mi- 35، 3 هلیکوپتر Mi-26، 40 هلیکوپتر Mi-17، یکصدهزار تفنگ AK-103 و 24 هواپیمای نظامی Su-30 MK امضا کرد؛ جنگ‌افزارهایی که در نتیجه این معاملات تحویل داده شد، برابر با 98 درصد صادرات روسیه به ونزوئلا در پنج سال اخیر است. ونزوئلا با هفت درصد صادرات روسیه چهارمین دریافت‌کننده روسیه پس از چین (42 درصد)، هند (20 درصد) و الجزایر
(8 درصد) به حساب می‌آید.
گذشته از ونزوئلا، روسیه در انعقاد قراردادهای بزرگ با خریداران آمریکای‌جنوبی موفقیت کمی داشته است. به دنبال سفر مدودف در اواخر سال 2008، روسیه قراردادی به ارزش 3/11 میلیارد دلار را با برزیل برای تولید هلیکوپترها و زیردریایی‌های معمولی و هسته‌ای به رقیبش فرانسه که از فناوری جذاب‌تری استفاده می‌کند، باخت. علاوه بر این روسیه از فهرست کاندیداهای مسابقه چند میلیارد دلاری هواپیماهای نظامی F-X 2 در اواخر سال 2008 حذف شد. مسأله نگران‌کننده‌تر برای روسیه این است که آیا با اتمام خرید اقلام سفارش داده شده کاراکاس به سفارش‌هایی که قبلاً درباره آنها مذاکره شده بود ادامه خواهد داد یا نه. از سال 2007 تاکنون شایعاتی مبنی بر تصمیم برای سفارش هواپیماهای Su 35،Il 76 و 74، هلیکوپترهای Mi 28 و Mi 28 NE، زیردریایی‌های سنگین، تانک‌های T 72 و سیستم‌های دفاعی متعدد به روسیه به‌طور مستمر وجود داشته است. با این حال بهرغم اینکه روسیه طبق گزارشات در نوامبر 2008 موافقت کرده تا یک میلیارد دلار به خرید جنگ‌افزارها تخصیص دهد، در سال 2008 هیچ قراردادی در این زمینه با مسکو منعقد نشد. با این وجود و بهرغم کاهش فروش جنگافزارهای روس به چین، فشار اخیر روسیه بر بازار دفاع آمریکای‌جنوبی نتایج بسیاری در برداشته است. در عین حال افق تبدیل این ناحیه به جایگزینی برای معاملات وسیع با چین چندان روشن به نظر نمی‌رسد. آمریکای‌جنوبی به در نظر داشتن تأمین‌کننده‌های مختلف ادامه داده و هیچ‌گاه روابط انحصاری مانند آنچه روسیه با پکن داشت، ایجاد نخواهد کرد. ارسال نظر
پربیننده