امروز در بسیاری از فیلم‌ها سالمندان دارای شخصیت‌های بامزه‌ای هستند. شما هم در این فیلم یک سالمند را به عنوان قهرمان در نظر گرفتید که بسیار دلنشین است. دلیل این انتخاب چه بود؟
پیت: این کاراکتر به نظر ما خیلی سرگرم‌کننده آمد. من و باب پیترسون که نویسنده و دستیار کارگردان ما بود در یک اتاق نشستیم و مدام ایده‌هایی را مطرح می‌کردیم، مثلا اینکه چه چیزی برای ما جالب است یا چه عناصری باعث خلق یک فیلم خوب می‌شوند. در نهایت به یک پیرمرد تند و بد اخلاق رسیدیم که واقعاً برای من و باب جالب بود، چراکه می‌توانست پتانسیل زیادی برای سرگرم کردن داشته باشد.
جوناس: «اسپنسر تریسی» واقعاً ایده خوبی بود.
پیت: یا «والتر متائو». چیز دیگری که برای ما اهمیت داشت تکراری نبودن این ایده بود. ما هنوز این را امتحان نکرده بودیم و مساله حیاتی برای ما به عنوان اعضای پیکسار این بود که از تکرار دوری کنیم. درواقع برای فیلم دهم ما پیدا کردن ایده بکر بسیار سخت بود.
از نظر موقعیت مکانی، شخصیت‌های فیلم دقیقا در کجای آمریکای جنوبی فرود می‌آیند؟
پیت: این کوه‌ها در واقع محل رسیدن برزیل، ونزوئلا و گویان به هم هستند. در آنجا منطقه‌ای قرار دارد به نام «منقطه سه گانه». پس می‌توانند در این منطقه فرود آمده باشند. هرچند در فیلم ما همه چیز ساختگی است.
شما شخصا به آن منطقه رفته‌اید؟
بله، ما همانجا طرح‌های اولیه زدیم و نقاشی کشیدیم. واقعاً عالی بود.
دقیقاً چه ویژگی‌ای باعث شد این منطقه را برای لوکیشن انتخاب کنید؟
پیت: ما برای داستان به جایی نیاز داشتیم که کارل بدون امکان کمک رسیدن از خارج به همراه این پسرک گرفتار شود تا در آنجا به عنوان یک کاراکتر تغییر و رشد کند. تصور ابتدایی من جزیره‌ای گرمسیری در اقیانوس آرام جنوبی بود که فیلم‌های زیادی مثل این در چنین فضایی قبلا هم ساخته شده بود، اما ایده فعلی تقریبا مثل جزیره‌ای در آسمان است. کوه‌های واقعی آن منطقه (در برخی نقاط) دارای صخره‌هایی با شیب 90 درجه هستند که یک مایل ارتفاع دارند، هیچ راهی برای بالا یا پایین رفتن از آنها نیست. در آنجا تقریبا یکصد کوه از این نوع وجود داشت که حتی پای بشر به نیمی از آنها هم نرسیده است؛ این همان چیزی بود که ما برای فیلم می‌خواستیم.
جوناس: آنجا یک مکان بسیار عالی است چون احساس ماجراجویانه را هم ایجاد می‌کند و مثل یک دنیای گمشده می‌ماند. یک مکان که هم از نظر بصری و هم از نظر احساسی جدا افتاده است. در عین حال جای خوبی برای ایجاد یک ماجرا هم هست.
آیا شما با انتخاب این لوکیشن بکر برای فیلم، پیامی زیست‌محیطی هم داشتید؟
پیت: خب! ما هرگز سعی نمی‌کنیم مردم را نصیحت کنیم، این فقط برای ایجاد قدرت حسی و بصری فیلم بود. پس در واقع ما هیچ پیام زیست‌محیطی نداشتیم!
من شنیده‌ام که در طرح اولیه فیلم «کارخانه هیولاها» هم قرار بود به جای کودک، یک پیرمرد با هیولاها برخورد داشته باشد! آیا این همان پیرمرد است یا در همان مراحل اولیه دچار تغییر شده است؟
پیت: خب! در «کارخانه هیولاها» قرار بود آن مرد حدود 30 سال سن داشته باشد، زیاد هم پیر نبود!
جوناس: اما از نظر ساختاری این همان مرد است.
پیت: دقیقا! در واقع ما در ابتدا می‌خواستیم کارل به همراه پرنده و سگ تنها باشند، اما بعد تصمیم گرفتیم راسل را نیز اضافه کنیم.
عکس‌العملی که در برزیل رخ داد شما را نگران نکرد؛ اینکه یک نفر خود را به هزار بادکنک می‌بندد و در واقع جان خود را از دست می‌دهد!؟
پیت: چرا! باید تأکید می‌کردیم لطفا این کار را در منزل انجام ندهید! ما کاملا وارد روند ساخت فیلم شده بودیم که این اتفاق روی داد. از آن به بعد و حتی قبل از آن، افراد دیگری نیز سعی کرده بودند این کار را انجام دهند. من کسی را می‌شناسم که هر سال این کار را انجام می‌دهد! او چند بادکنک را به صندلی می‌بندد و با موفقیت این کار را انجام می‌دهد. فکر می‌کنم تاکنون پنج یا شش بار این کار را انجام داده. البته او روی این کار کنترل دارد و فکر می‌کنم در آن موفق می‌شود!
در عالم واقع کارل برای بلند کردن خانه‌اش نیاز به چند بالن دارد؟
جوناس: ما برای به دست آوردن این عدد، دست به یکسری محاسبات ریاضیاتی و فیزیکی زدیم.
پیت: چیزی که ما در فیلم نشان دادیم، حدود
10 هزار بادکنک است اما عدد واقعی برای بلند کردن یک خانه چیزی حدود 10 میلیارد بادکنک می‌شود.
چند نفر و برای چه مدت روی فیلمنامه کار کردند؟
پیت: سال 2004 بود که باب پیترسون کار روی فیلمنامه را شروع کرد. بعد هم ما جان مک‌کارتی را داشتیم که برای سه ماه همراه ما شد.
جوناس: کار نوشتن تقریبا سه سال و نیم طول کشید و تولید انیمیشن حدود 11 ماه.
پیت: در واقع بیشتر وقت ما صرف نوشتن شد و تولید تقریبا یک سال زمان برد. بعضی از سکانس‌ها را 30 تا 50 بار نوشتیم تا چیزی که می‌خواستیم از آب در بیاید.
با توجه به موفقیت باورنکردنی شرکت پیکسار در کارهای پیشین، هنگام نمایش عمومی هر فیلم جدید شما واقعاً باید تحت فشار باشید.
پیت: بله! مواقعی هست که ما در میهمانی (موفقیت) «وال- ای» شرکت می‌کنیم و بسیار خوشحالیم، اما بلافاصله به این فکر می‌کنیم که برای بعدی باید چه‌کار کنیم، بعدی هم باید حداقل به همین خوبی باشد.
جوناس: راستش ما خود را آرام نشان می‌دهیم در حالی‌که نیستیم.
«وال- ای» به گونه‌ای یک فیلم هنری به حساب می‌آمد چرا که تقریبا به مدت 45 دقیقه هیچ دیالوگی در آن وجود نداشت. در «بالا» هم برای مدتی چنین وضعی حاکم است. آیا شما نگران نیستید آنگونه که منتقدان نظر خود را اعلام می‌کنند، شما مخاطبان جوان‌تر را از دست بدهید؟
پیت: مطمئن هستم این مساله برای برخی دارای اهمیت است اما ما مجبوریم فقط خودمان را در نظر بگیرم. ما در تلاشیم که این فیلم‌ها را برای خود بسازیم به جای اینکه فکر کنیم مردم چه چیزی را دوست دارند و چه چیز را دوست ندارند. وقتی شما این کار را بکنید، باعث می‌شود هر فیلمی با فیلم دیگر فرق کند. یعنی وقتی شما به عنوان یک فیلمساز دچار تغییر می‌شوید فیلم‌ها هم تغییر می‌کنند. اما خب ما هوشیار هستیم و هنگام ساخت یک فیلم به فرزندانمان فکر می‌کنیم و با خود می‌گوییم: «دخترم درباره این سکانس چه نظری خواهد داشت؟ آیا از آن می‌ترسد؟ یا از آن خوشش می‌آید؟».
فرزندان شما نخستین افرادی هستند که شما شاهد ابراز احساسات آنها درباره فیلم خود هستید؟
پیت: خب! این فیلم، نخست باید برای مسؤولان پیکسار به نمایش گذاشته شود. این خیلی خوب است که به‌عنوان یک فیلمساز می‌توانید بین مردمی که هنوز فیلم شما را ندیده‌اند هم بنشینید و با احساسات آنها همراه شوید.
ترجمه: اميد شريفيان گفت‌وگو با کارگردان و تهیه‌کننده انیمیشن « بالا»
مجبوریم فقط خودمان را در نظر بگیریم!
امروز در بسیاری از فیلم‌ها سالمندان دارای شخصیت‌های بامزه‌ای هستند. شما هم در این فیلم یک سالمند را به عنوان قهرمان در نظر گرفتید که بسیار دلنشین است. دلیل این انتخاب چه بود؟
پیت: این کاراکتر به نظر ما خیلی سرگرم‌کننده آمد. من و باب پیترسون که نویسنده و دستیار کارگردان ما بود در یک اتاق نشستیم و مدام ایده‌هایی را مطرح می‌کردیم، مثلا اینکه چه چیزی برای ما جالب است یا چه عناصری باعث خلق یک فیلم خوب می‌شوند. در نهایت به یک پیرمرد تند و بد اخلاق رسیدیم که واقعاً برای من و باب جالب بود، چراکه می‌توانست پتانسیل زیادی برای سرگرم کردن داشته باشد.
جوناس: «اسپنسر تریسی» واقعاً ایده خوبی بود.
پیت: یا «والتر متائو». چیز دیگری که برای ما اهمیت داشت تکراری نبودن این ایده بود. ما هنوز این را امتحان نکرده بودیم و مساله حیاتی برای ما به عنوان اعضای پیکسار این بود که از تکرار دوری کنیم. درواقع برای فیلم دهم ما پیدا کردن ایده بکر بسیار سخت بود.
از نظر موقعیت مکانی، شخصیت‌های فیلم دقیقا در کجای آمریکای جنوبی فرود می‌آیند؟
پیت: این کوه‌ها در واقع محل رسیدن برزیل، ونزوئلا و گویان به هم هستند. در آنجا منطقه‌ای قرار دارد به نام «منقطه سه گانه». پس می‌توانند در این منطقه فرود آمده باشند. هرچند در فیلم ما همه چیز ساختگی است.
شما شخصا به آن منطقه رفته‌اید؟
بله، ما همانجا طرح‌های اولیه زدیم و نقاشی کشیدیم. واقعاً عالی بود.
دقیقاً چه ویژگی‌ای باعث شد این منطقه را برای لوکیشن انتخاب کنید؟
پیت: ما برای داستان به جایی نیاز داشتیم که کارل بدون امکان کمک رسیدن از خارج به همراه این پسرک گرفتار شود تا در آنجا به عنوان یک کاراکتر تغییر و رشد کند. تصور ابتدایی من جزیره‌ای گرمسیری در اقیانوس آرام جنوبی بود که فیلم‌های زیادی مثل این در چنین فضایی قبلا هم ساخته شده بود، اما ایده فعلی تقریبا مثل جزیره‌ای در آسمان است. کوه‌های واقعی آن منطقه (در برخی نقاط) دارای صخره‌هایی با شیب 90 درجه هستند که یک مایل ارتفاع دارند، هیچ راهی برای بالا یا پایین رفتن از آنها نیست. در آنجا تقریبا یکصد کوه از این نوع وجود داشت که حتی پای بشر به نیمی از آنها هم نرسیده است؛ این همان چیزی بود که ما برای فیلم می‌خواستیم.
جوناس: آنجا یک مکان بسیار عالی است چون احساس ماجراجویانه را هم ایجاد می‌کند و مثل یک دنیای گمشده می‌ماند. یک مکان که هم از نظر بصری و هم از نظر احساسی جدا افتاده است. در عین حال جای خوبی برای ایجاد یک ماجرا هم هست.
آیا شما با انتخاب این لوکیشن بکر برای فیلم، پیامی زیست‌محیطی هم داشتید؟
پیت: خب! ما هرگز سعی نمی‌کنیم مردم را نصیحت کنیم، این فقط برای ایجاد قدرت حسی و بصری فیلم بود. پس در واقع ما هیچ پیام زیست‌محیطی نداشتیم!
من شنیده‌ام که در طرح اولیه فیلم «کارخانه هیولاها» هم قرار بود به جای کودک، یک پیرمرد با هیولاها برخورد داشته باشد! آیا این همان پیرمرد است یا در همان مراحل اولیه دچار تغییر شده است؟
پیت: خب! در «کارخانه هیولاها» قرار بود آن مرد حدود 30 سال سن داشته باشد، زیاد هم پیر نبود!
جوناس: اما از نظر ساختاری این همان مرد است.
پیت: دقیقا! در واقع ما در ابتدا می‌خواستیم کارل به همراه پرنده و سگ تنها باشند، اما بعد تصمیم گرفتیم راسل را نیز اضافه کنیم.
عکس‌العملی که در برزیل رخ داد شما را نگران نکرد؛ اینکه یک نفر خود را به هزار بادکنک می‌بندد و در واقع جان خود را از دست می‌دهد!؟
پیت: چرا! باید تأکید می‌کردیم لطفا این کار را در منزل انجام ندهید! ما کاملا وارد روند ساخت فیلم شده بودیم که این اتفاق روی داد. از آن به بعد و حتی قبل از آن، افراد دیگری نیز سعی کرده بودند این کار را انجام دهند. من کسی را می‌شناسم که هر سال این کار را انجام می‌دهد! او چند بادکنک را به صندلی می‌بندد و با موفقیت این کار را انجام می‌دهد. فکر می‌کنم تاکنون پنج یا شش بار این کار را انجام داده. البته او روی این کار کنترل دارد و فکر می‌کنم در آن موفق می‌شود!
در عالم واقع کارل برای بلند کردن خانه‌اش نیاز به چند بالن دارد؟
جوناس: ما برای به دست آوردن این عدد، دست به یکسری محاسبات ریاضیاتی و فیزیکی زدیم.
پیت: چیزی که ما در فیلم نشان دادیم، حدود
10 هزار بادکنک است اما عدد واقعی برای بلند کردن یک خانه چیزی حدود 10 میلیارد بادکنک می‌شود.
چند نفر و برای چه مدت روی فیلمنامه کار کردند؟
پیت: سال 2004 بود که باب پیترسون کار روی فیلمنامه را شروع کرد. بعد هم ما جان مک‌کارتی را داشتیم که برای سه ماه همراه ما شد.
جوناس: کار نوشتن تقریبا سه سال و نیم طول کشید و تولید انیمیشن حدود 11 ماه.
پیت: در واقع بیشتر وقت ما صرف نوشتن شد و تولید تقریبا یک سال زمان برد. بعضی از سکانس‌ها را 30 تا 50 بار نوشتیم تا چیزی که می‌خواستیم از آب در بیاید.
با توجه به موفقیت باورنکردنی شرکت پیکسار در کارهای پیشین، هنگام نمایش عمومی هر فیلم جدید شما واقعاً باید تحت فشار باشید.
پیت: بله! مواقعی هست که ما در میهمانی (موفقیت) «وال- ای» شرکت می‌کنیم و بسیار خوشحالیم، اما بلافاصله به این فکر می‌کنیم که برای بعدی باید چه‌کار کنیم، بعدی هم باید حداقل به همین خوبی باشد.
جوناس: راستش ما خود را آرام نشان می‌دهیم در حالی‌که نیستیم.
«وال- ای» به گونه‌ای یک فیلم هنری به حساب می‌آمد چرا که تقریبا به مدت 45 دقیقه هیچ دیالوگی در آن وجود نداشت. در «بالا» هم برای مدتی چنین وضعی حاکم است. آیا شما نگران نیستید آنگونه که منتقدان نظر خود را اعلام می‌کنند، شما مخاطبان جوان‌تر را از دست بدهید؟
پیت: مطمئن هستم این مساله برای برخی دارای اهمیت است اما ما مجبوریم فقط خودمان را در نظر بگیرم. ما در تلاشیم که این فیلم‌ها را برای خود بسازیم به جای اینکه فکر کنیم مردم چه چیزی را دوست دارند و چه چیز را دوست ندارند. وقتی شما این کار را بکنید، باعث می‌شود هر فیلمی با فیلم دیگر فرق کند. یعنی وقتی شما به عنوان یک فیلمساز دچار تغییر می‌شوید فیلم‌ها هم تغییر می‌کنند. اما خب ما هوشیار هستیم و هنگام ساخت یک فیلم به فرزندانمان فکر می‌کنیم و با خود می‌گوییم: «دخترم درباره این سکانس چه نظری خواهد داشت؟ آیا از آن می‌ترسد؟ یا از آن خوشش می‌آید؟».
فرزندان شما نخستین افرادی هستند که شما شاهد ابراز احساسات آنها درباره فیلم خود هستید؟
پیت: خب! این فیلم، نخست باید برای مسؤولان پیکسار به نمایش گذاشته شود. این خیلی خوب است که به‌عنوان یک فیلمساز می‌توانید بین مردمی که هنوز فیلم شما را ندیده‌اند هم بنشینید و با احساسات آنها همراه شوید.
ترجمه: اميد شريفيان ارسال نظر
پربیننده