با آغاز مرحله انیمیت و تا یک‌سال دیگر
انیمیشن « تهران 1500» آماده نمایش می‌شود
بهرام عظیمی با اشاره به اینکه فیلم انیمیشن «تهران1500» به مرحله انیمیت رسید، گفت: این انیمیشن تا یک سال آینده آماده نمایش خواهد شد. عظیمی در گفت‌وگو با خبرگزاری سینمای ایران، درباره آماده‌سازی این فیلم، افزود: بیشترین درصد مدلسازی که شامل صحنه، فضا و وسایل می‌شود به پایان رسیده و مرحله انیمیت این پروژه آغاز شده‌است. عظیمی یادآورشد: بخشی از مدلسازی هم شامل کاراکترها می‌شود که از حدود 30 بازیگر، تاکنون کاراکتر 5 بازیگر کامل شده‌است و هر یک از بازیگران اصلی بعد از اینکه کاراکترشان ساخته شد، باید چهره خودشان را تأیید کنند. این کارگردان تصریح کرد: برخی از کاراکترهای این فیلم انیمیشن مانند هدیه تهرانی، بهرام رادان و حسام نواب‌صفوی بسته به سکانس‌های فیلم، لباس‌هایشان تغییر می‌کند که ساخت چنین لباس‌هایی در انیمیشن بسیار زمان‌بر است. به گفته عظیم‌پور این انیمیشن تهران را در 110 سال بعد نشان می‌دهد و تقابل هنر و تکنولوژی را با برخی خصوصیات ایرانیان به تصویر می‌کشد. در این کار مثلا هر کسی می‌تواند روباتی بخرد و آن را با توجه به خصوصیات اخلاقی خود و خانواده‌اش طراحی کند یا دعواهای خانوادگی دو روبات را در این کار داریم که چون طراحان آنها، خیلی غیرتی بودند، آنها را نیز غیرتی طراحی کرده‌اند.
سيامك صفري:
هر چه در زندگی‌ام اتفاق افتاده درست‌ترین شکلش بوده
ادامه از صفحه9
چرا وقتی به کارنامه شما نگاه می‌کنیم، همیشه در حال بازیگری بوده‌اید؛ چرا کارگردانی نه؟ دلتان نمی‌خواهد در کسوت کارگردان هم قرار بگیرید؟ اصلا تا امروز برای‌تان پیش آمده است که از داستان، نمایشنامه یا از موردی آنچنان خوشتان بیاید و بگویید این را حتما خودم کارگردانی می‌کنم؟
شاید چون هنوز وقتش نیست. چون کارگردان باید دنیای بزرگ‌تری را ببیند و تجربه بیشتری داشته باشد. چون کارگردان قرار است تالیف کند و با جامعه همکارانش و جامعه تئاتر و با طیف گسترده‌تری از افراد رابطه برقرار کند.کارگردان باید آدم آگاهی باشد. من هنوز سن و سالی ندارم. من 45 ساله هستم و باید 15-10 سال دیگر بازی کنم، یاد بگیرم،بفهمم و درک کنم و بعد در مقام کارگردانی قرار بگیرم.
یعنی بعد از این همه تجربه باید باز هم یاد بگیرید؟!
خب بله. تئاتر یک فعالیت بسیار پیچیده و یک تجربه بشری است که ساختار خاصی دارد؛ ساختاری که سطح و قواره فرهنگ و سواد یک ملت را نشان می‌دهد. این اوج خلاقیت یک ملت است که تئاتر دارد. بنابراین چیز سختی است. انسان موجودی پیچیده است بنابراین اگر در برقراری رابطه با او بی‌تجربه باشی، به نظرم مناسب شرایط کارگردانی نیست!
پس نظرتان درباره کارگردان‌های جوانی که خیلی زود کارشان را در این زمینه آغاز کرده‌اند، چیست؟
خب، جوان هستند دیگر!
یعنی جوانی کرده‌اند که رفته‌اند سراغ کارگردانی؟
نه! آنها وارد مسیری شده‌اند که می‌خواهند آن را بیشتر بشناسند. دارند خودشان را آماده می‌کنند. این مسیر پرمسؤولیتی است و باید به خاطر آن زحمت بکشند. آنها سرمایه‌گذاری بسیار خوبی می‌کنند تا بعد از 10 سال شاهد نسلی از کارگردانان تئاتر باشیم که بسیار امیدوارند. ولی من به کارگردانی این طور نگاه می‌کنم (با خنده). شاید 10 سال دیگر من هم کارگردانی کردم و شاید همین سال دیگر... خدا را چه دیدی... (با خنده) البته گاهی هم هوس کرده‌ام که با خواندن مطلبی وسوسه شوم کارگردانی کنم؛ این موضوع گاهی برایم پیش آمده.
پس چه شد که این میل در شما فروکش کرد؟
خب! گاهی مراحل اداری و مقدمات کار طوری پیش رفته که از تب و تابش افتاده‌ام. هر کاری مکانیزم و مراحل اداری خودش را دارد. تا بیایی خودت را جا بیندازی ممکن است هیجانت فروکش کند. من در این مسیر رفته‌ام جلو اما بعد از برخورد با چند مانع نشسته‌ام سر جایم و دیگر پی‌اش را نگرفتم. به خاطرش جنگ نکردم و البته راضی هستم. چون در زندگی‌ام همیشه خودم را به خدا سپرده و مطمئنم هر چه در زندگی‌ام اتفاق افتاده درست‌ترین شکلش بوده است و اگر گاهی چیزی را خواستم که نتوانستم روی صحنه ببرم به نظرم درست‌ترین اتفاق بوده است! نما
با آغاز مرحله انیمیت و تا یک‌سال دیگر
انیمیشن « تهران 1500» آماده نمایش می‌شود
بهرام عظیمی با اشاره به اینکه فیلم انیمیشن «تهران1500» به مرحله انیمیت رسید، گفت: این انیمیشن تا یک سال آینده آماده نمایش خواهد شد. عظیمی در گفت‌وگو با خبرگزاری سینمای ایران، درباره آماده‌سازی این فیلم، افزود: بیشترین درصد مدلسازی که شامل صحنه، فضا و وسایل می‌شود به پایان رسیده و مرحله انیمیت این پروژه آغاز شده‌است. عظیمی یادآورشد: بخشی از مدلسازی هم شامل کاراکترها می‌شود که از حدود 30 بازیگر، تاکنون کاراکتر 5 بازیگر کامل شده‌است و هر یک از بازیگران اصلی بعد از اینکه کاراکترشان ساخته شد، باید چهره خودشان را تأیید کنند. این کارگردان تصریح کرد: برخی از کاراکترهای این فیلم انیمیشن مانند هدیه تهرانی، بهرام رادان و حسام نواب‌صفوی بسته به سکانس‌های فیلم، لباس‌هایشان تغییر می‌کند که ساخت چنین لباس‌هایی در انیمیشن بسیار زمان‌بر است. به گفته عظیم‌پور این انیمیشن تهران را در 110 سال بعد نشان می‌دهد و تقابل هنر و تکنولوژی را با برخی خصوصیات ایرانیان به تصویر می‌کشد. در این کار مثلا هر کسی می‌تواند روباتی بخرد و آن را با توجه به خصوصیات اخلاقی خود و خانواده‌اش طراحی کند یا دعواهای خانوادگی دو روبات را در این کار داریم که چون طراحان آنها، خیلی غیرتی بودند، آنها را نیز غیرتی طراحی کرده‌اند.
سيامك صفري:
هر چه در زندگی‌ام اتفاق افتاده درست‌ترین شکلش بوده
ادامه از صفحه9
چرا وقتی به کارنامه شما نگاه می‌کنیم، همیشه در حال بازیگری بوده‌اید؛ چرا کارگردانی نه؟ دلتان نمی‌خواهد در کسوت کارگردان هم قرار بگیرید؟ اصلا تا امروز برای‌تان پیش آمده است که از داستان، نمایشنامه یا از موردی آنچنان خوشتان بیاید و بگویید این را حتما خودم کارگردانی می‌کنم؟
شاید چون هنوز وقتش نیست. چون کارگردان باید دنیای بزرگ‌تری را ببیند و تجربه بیشتری داشته باشد. چون کارگردان قرار است تالیف کند و با جامعه همکارانش و جامعه تئاتر و با طیف گسترده‌تری از افراد رابطه برقرار کند.کارگردان باید آدم آگاهی باشد. من هنوز سن و سالی ندارم. من 45 ساله هستم و باید 15-10 سال دیگر بازی کنم، یاد بگیرم،بفهمم و درک کنم و بعد در مقام کارگردانی قرار بگیرم.
یعنی بعد از این همه تجربه باید باز هم یاد بگیرید؟!
خب بله. تئاتر یک فعالیت بسیار پیچیده و یک تجربه بشری است که ساختار خاصی دارد؛ ساختاری که سطح و قواره فرهنگ و سواد یک ملت را نشان می‌دهد. این اوج خلاقیت یک ملت است که تئاتر دارد. بنابراین چیز سختی است. انسان موجودی پیچیده است بنابراین اگر در برقراری رابطه با او بی‌تجربه باشی، به نظرم مناسب شرایط کارگردانی نیست!
پس نظرتان درباره کارگردان‌های جوانی که خیلی زود کارشان را در این زمینه آغاز کرده‌اند، چیست؟
خب، جوان هستند دیگر!
یعنی جوانی کرده‌اند که رفته‌اند سراغ کارگردانی؟
نه! آنها وارد مسیری شده‌اند که می‌خواهند آن را بیشتر بشناسند. دارند خودشان را آماده می‌کنند. این مسیر پرمسؤولیتی است و باید به خاطر آن زحمت بکشند. آنها سرمایه‌گذاری بسیار خوبی می‌کنند تا بعد از 10 سال شاهد نسلی از کارگردانان تئاتر باشیم که بسیار امیدوارند. ولی من به کارگردانی این طور نگاه می‌کنم (با خنده). شاید 10 سال دیگر من هم کارگردانی کردم و شاید همین سال دیگر... خدا را چه دیدی... (با خنده) البته گاهی هم هوس کرده‌ام که با خواندن مطلبی وسوسه شوم کارگردانی کنم؛ این موضوع گاهی برایم پیش آمده.
پس چه شد که این میل در شما فروکش کرد؟
خب! گاهی مراحل اداری و مقدمات کار طوری پیش رفته که از تب و تابش افتاده‌ام. هر کاری مکانیزم و مراحل اداری خودش را دارد. تا بیایی خودت را جا بیندازی ممکن است هیجانت فروکش کند. من در این مسیر رفته‌ام جلو اما بعد از برخورد با چند مانع نشسته‌ام سر جایم و دیگر پی‌اش را نگرفتم. به خاطرش جنگ نکردم و البته راضی هستم. چون در زندگی‌ام همیشه خودم را به خدا سپرده و مطمئنم هر چه در زندگی‌ام اتفاق افتاده درست‌ترین شکلش بوده است و اگر گاهی چیزی را خواستم که نتوانستم روی صحنه ببرم به نظرم درست‌ترین اتفاق بوده است! ارسال نظر
پربیننده