سخت است که بتوانیم نمایش بهتری از مخلوط متناجس منافع اقتصادی، نقطه نظرهای سیاسی و شناسه‌های فرهنگی که اسپانیا چهارشنبه شب در فینال کوپادل‌ری به خود دید را در ذهن تصور کنیم. خب، از قبل نیز به وضوح مشخص بود که در این فصل شاهد یک نبرد رویایی باشیم و در صحت زیبایی این دیدار هیچ شک و شبهه‌ای وجود نداشت. تیم‌هایی قرار بود فینال را برگزار کنند که هر دو رکورددار فتح این جام بودند (بارسلونا 24 عنوان و بیلبائو 23 عنوان). برای بارسلونا ایستادن بر قله کوپادل‌ری یعنی به دست آوردن نخستین افتخار از سه‌گانه (لالیگا، کوپادل‌ری، لیگ قهرمانان) که در تیررس آنها قرار داشت و برای بیلبائو، نخستین شانس برای کسب عنوانی باشکوه پس از 25 سال انتظار و قضاوت درباره اینکه آیا این تیم با بازیکنان جوانش می‌تواند خاطره کهنه سربازهای قدیمی را زنده کند، دشوار می‌نمود. بارسا هفته گذشته برای قهرمانی در لالیگا حسابی به زحمت افتاد و آتلتیک بیلبائو از هر لحاظ برای فینال آماده بود. به هر حال مشخص بود که هر تیم دیگری (غیر از بارسا) برابر آنها از پیش بازنده است و قدیمی‌های باسک به خوبی نوستالژی فینال‌های گذشته را به خاطر داشتند، آنها غول‌هایی نظیر مادرید دی‌استفانو و بارسلونای دیه گو مارادونا را به زانو در آورده بودند و بارسلونا در حالی پا به مستایا می‌گذاشت که خستگی بازی با ویارئال در ساق‌های پسرانش دیده می‌شد، از سوی دیگر غیبت تیری آنری و آبیدال مزیتی بود که شانس بیلبائو را برای سورپرایز کردن دار و دسته گوآردیولا روی کاغذ بیشتر می‌کرد. اما نکته مهمی که تفاوت‌ها و جذابیت این دیدار را بیشتر می‌کرد بحث و جدل درباره مسائل امنیت ملی بود و اینکه برگزاری فینال کوپادل‌ری می‌تواند پایانی برای اختلافات میان دولت و مخالفانش باشد [یک نوع آشتی‌ملی]. اغلب خبرنگاران، بویژه در حوزه سیاسی اعتقاد داشتند این بازی می‌تواند موضوع مناسبی برای آنهایی باشد که از شرایط سیاسی کشور به ستوه آمده‌اند. درباره آخرین مبحث «پاچو اونزوئتا» یکی از بزرگ‌ترین ناظران سیاسی ایالت باسک در یک مقاله چشمگیر در روزنامه «ال پائیس» به بیان این مطلب پرداخت که مبارزه آتلتیک برای محقق کردن سیاست «فقط باسک» [سیاست باشگاه بیلبائو که بر مبنای آن، این باشگاه فقط بازیکنان باسک را جذب می‌کند] آن هم در زمانی که نرخ تولد در این منطقه یکی از پایین‌ترین موارد در اروپاست بیهوده است، دیگر هیچ کودکی از باسک وجود ندارد تا این آتش را شعله‌ور نگه دارد. اما خب، چهارشنبه‌شب ورزشگاه پر شده بود از مردان و زنانی که با تی‌شرت‌هایی به رنگ سفید و قرمز، شکل خاصی به آنجا داده بودند. باید اعتراف کنم تا به حال استادیومی به آن زیبایی ندیده بودم و جالب اینجاست که اهالی باسک و کاتالان‌ها توامان جزو رکوردداران فتح جام پادشاهی هستند، همان‌هایی که با نواخته شدن سرود ملی شروع به «هو» کردن می‌کنند! صدای این اعتراض‌ها هنوز پس از گذشت 35 سال فضای دموکراسی شنیده می‌شود، درست در آن زمان است که تلویزیون اسپانیا دست به سانسور صوتی می‌زند! دیگر صدایی از گیرنده‌ها شنیده نمی‌شود. گویی هیچ اتفاقی نیفتاده و واقعاً شرح دادن این موضوع و توجیه کردن کار هواداران سخت به نظر می‌رسد. خب، حالا اجازه دهید تا در مورد فوتبال حرف بزنیم. بیلبائو با خوش‌شانسی در دقایق ابتدایی به گل رسید و شوک عجیبی را به آبیواناریها وارد کرد اما شرایط به همین شکل پیش نرفت و باز هم خط هافبک طلایی کاتالان‌ها نبض بازی را به دست گرفت. در میان آنها ژاوی موثرترین ستاره بارسا بود، هافبکی که از سال 1998 در تیم اصلی قرار گرفت و در همان زمان‌ها به یاد جمله معروف لوئیس ونگال، مربی آن وقت بارسا می‌افتیم: «ژاوی به مراتب بهتر از دلاپنیاست». ژاوی چهارشنبه‌شب با پاس‌های دقیقش و ریتمی که به بازی داده بود آهنگ بارسلونا را تغییر داد. بویژه زمانی که دنی آلوس و لیونل مسی نفوذشان را بیشتر می‌کردند. بیلبائو به مراتب تحت فشار قرار می‌گرفت. بارسا کم‌کم کنترل بازی را در اختیار گرفت و در دقایقی از بازی چندین شانس رسیدن به گل را از دست داد (اتوئو سهم بیشتری از دیگران داشت). اما توره با گل اول استارت کار را زد تا بعد از آن نوبت به مسی و ژاوی برسد. خب ضربه کاشته ژاوی آنقدر مهلک بود که شیرازه بیلبائو را از هم متلاشی کرد و بعد از آن گل چهارم توسط بویان زده شد تا کار حریف دیگر تمام شود. بارسلونا در نیمه دوم طوری توفان به پا کرد که دیگر هیچ حرف و حدیثی برای اقتدار قهرمانی‌اش باقی نماند. به هر حال خاطره فینال چهارشنبه شب تا ابد در خاطره‌ها خواهد ماند. در پایان بازی شاهد نوعی نمایش دراماتیک بودیم؛ اشک‌ها و لبخندهایی از اهالی باسک و کاتالان. برای مشخص شدن این موضوع کافی بود تا به چهره تک‌تک بازیکنان بارسلونا نگاه کنید و از سوی دیگر اشک‌های بازیکنان بیلبائو به ما نشان می‌داد که آنها نمی‌توانستند برای ثبت رکوردی جدید تا به این اندازه انتظار بکشند. به هر حال نمایش جام پادشاهی (کوپادل‌ری) به پایان رسید. بارسا با به دست آوردن این عنوان به اولین سه‌گانه خود نزدیک شد، به هر حال احتمال دارد آخر هفته نیز پسران گوآردیولا جام لالیگا را بالای سر ببرند تا دومین افتخار را برایشان مسجل شده بدانیم. به همین دلیل گوآردیولا تمام تمرکزش را به دو بازی باقیمانده از لالیگا معطوف خواهد کرد و ترجیح می‌دهد گام بعدی را با اقتدار بردارد. اما باز هم اگر قرار باشد از فینال کوپادل‌ری بگوییم باید عنوان کرد شبی فراموش نشدنی، شبی که همه چیز کاملا سازماندهی شده بود؛ فضای مناسب حاکم بر ورزشگاه، شور و هیجان دو تیم برای قهرمانی، روحی متحد از هر دو رقیب و نشانه‌های اعتراض به مسائل سیاسی، شاید از هر موضوعی جذابیت بیشتری داشت.
منبع: Soccernet
پیش به سوی هفت‌گانه 2009
فتح جام پادشاهی، نخستین عنوانی بود که آبی و اناری‌ها پس از سه سال به دست آوردند اما به نظر می‌رسد این تازه آغاز راه ماشین رؤیاساز و جام دروکن پپ گوآردیولا باشد. سرمربی کاتالان پیش از فینال چهارشنبه شب کوپا دل ری گفته بود، در سال 2009 که نزدیک به نیمی از آن طی شده انتظار یک چهارگانه را می‌کشد که جام پادشاهی نخستین گام برای چهارگانه رؤیایی او بود و بعید نیست فردا شب آبیواناریها دومین جام سال (لالیگا)را هم پس از پیروزی بر مایورکا از بندر بارسلونای جزایر بالئاریک به خود بارسلونا بیاورند. فینال لیگ قهرمانان که دو هفته دیگر برگزار می‌شود سومین گام خواهد بود و چهارمین عنوان مورد اشاره پپ، جام باشگاه‌های جهان است که در صورت فتح اروپا، بارسا برای آن مبارزه خواهد کرد، اما انگار گوآردیولا در اظهارنظر خود کمی تواضع به خرج داده است، چون او سوپرجام اسپانیا، سوپرجام باشگاه‌های اروپا و صدالبته جام ویژه کاتالان‌ها با عنوان ژوآن‌گمپر (مؤسس باشگاه بارسلونا) را نادیده گرفته است. بدین‌ترتیب بارسا در سال 2009 به دنبال جام پادشاهی، شش هدف دیگر و در واقع یک هفت‌گانه را تعقیب خواهد کرد. شبی که استقلال طلبان سرود ملی اسپانیا را هو کردند
آشتی بی آشتی
سخت است که بتوانیم نمایش بهتری از مخلوط متناجس منافع اقتصادی، نقطه نظرهای سیاسی و شناسه‌های فرهنگی که اسپانیا چهارشنبه شب در فینال کوپادل‌ری به خود دید را در ذهن تصور کنیم. خب، از قبل نیز به وضوح مشخص بود که در این فصل شاهد یک نبرد رویایی باشیم و در صحت زیبایی این دیدار هیچ شک و شبهه‌ای وجود نداشت. تیم‌هایی قرار بود فینال را برگزار کنند که هر دو رکورددار فتح این جام بودند (بارسلونا 24 عنوان و بیلبائو 23 عنوان). برای بارسلونا ایستادن بر قله کوپادل‌ری یعنی به دست آوردن نخستین افتخار از سه‌گانه (لالیگا، کوپادل‌ری، لیگ قهرمانان) که در تیررس آنها قرار داشت و برای بیلبائو، نخستین شانس برای کسب عنوانی باشکوه پس از 25 سال انتظار و قضاوت درباره اینکه آیا این تیم با بازیکنان جوانش می‌تواند خاطره کهنه سربازهای قدیمی را زنده کند، دشوار می‌نمود. بارسا هفته گذشته برای قهرمانی در لالیگا حسابی به زحمت افتاد و آتلتیک بیلبائو از هر لحاظ برای فینال آماده بود. به هر حال مشخص بود که هر تیم دیگری (غیر از بارسا) برابر آنها از پیش بازنده است و قدیمی‌های باسک به خوبی نوستالژی فینال‌های گذشته را به خاطر داشتند، آنها غول‌هایی نظیر مادرید دی‌استفانو و بارسلونای دیه گو مارادونا را به زانو در آورده بودند و بارسلونا در حالی پا به مستایا می‌گذاشت که خستگی بازی با ویارئال در ساق‌های پسرانش دیده می‌شد، از سوی دیگر غیبت تیری آنری و آبیدال مزیتی بود که شانس بیلبائو را برای سورپرایز کردن دار و دسته گوآردیولا روی کاغذ بیشتر می‌کرد. اما نکته مهمی که تفاوت‌ها و جذابیت این دیدار را بیشتر می‌کرد بحث و جدل درباره مسائل امنیت ملی بود و اینکه برگزاری فینال کوپادل‌ری می‌تواند پایانی برای اختلافات میان دولت و مخالفانش باشد [یک نوع آشتی‌ملی]. اغلب خبرنگاران، بویژه در حوزه سیاسی اعتقاد داشتند این بازی می‌تواند موضوع مناسبی برای آنهایی باشد که از شرایط سیاسی کشور به ستوه آمده‌اند. درباره آخرین مبحث «پاچو اونزوئتا» یکی از بزرگ‌ترین ناظران سیاسی ایالت باسک در یک مقاله چشمگیر در روزنامه «ال پائیس» به بیان این مطلب پرداخت که مبارزه آتلتیک برای محقق کردن سیاست «فقط باسک» [سیاست باشگاه بیلبائو که بر مبنای آن، این باشگاه فقط بازیکنان باسک را جذب می‌کند] آن هم در زمانی که نرخ تولد در این منطقه یکی از پایین‌ترین موارد در اروپاست بیهوده است، دیگر هیچ کودکی از باسک وجود ندارد تا این آتش را شعله‌ور نگه دارد. اما خب، چهارشنبه‌شب ورزشگاه پر شده بود از مردان و زنانی که با تی‌شرت‌هایی به رنگ سفید و قرمز، شکل خاصی به آنجا داده بودند. باید اعتراف کنم تا به حال استادیومی به آن زیبایی ندیده بودم و جالب اینجاست که اهالی باسک و کاتالان‌ها توامان جزو رکوردداران فتح جام پادشاهی هستند، همان‌هایی که با نواخته شدن سرود ملی شروع به «هو» کردن می‌کنند! صدای این اعتراض‌ها هنوز پس از گذشت 35 سال فضای دموکراسی شنیده می‌شود، درست در آن زمان است که تلویزیون اسپانیا دست به سانسور صوتی می‌زند! دیگر صدایی از گیرنده‌ها شنیده نمی‌شود. گویی هیچ اتفاقی نیفتاده و واقعاً شرح دادن این موضوع و توجیه کردن کار هواداران سخت به نظر می‌رسد. خب، حالا اجازه دهید تا در مورد فوتبال حرف بزنیم. بیلبائو با خوش‌شانسی در دقایق ابتدایی به گل رسید و شوک عجیبی را به آبیواناریها وارد کرد اما شرایط به همین شکل پیش نرفت و باز هم خط هافبک طلایی کاتالان‌ها نبض بازی را به دست گرفت. در میان آنها ژاوی موثرترین ستاره بارسا بود، هافبکی که از سال 1998 در تیم اصلی قرار گرفت و در همان زمان‌ها به یاد جمله معروف لوئیس ونگال، مربی آن وقت بارسا می‌افتیم: «ژاوی به مراتب بهتر از دلاپنیاست». ژاوی چهارشنبه‌شب با پاس‌های دقیقش و ریتمی که به بازی داده بود آهنگ بارسلونا را تغییر داد. بویژه زمانی که دنی آلوس و لیونل مسی نفوذشان را بیشتر می‌کردند. بیلبائو به مراتب تحت فشار قرار می‌گرفت. بارسا کم‌کم کنترل بازی را در اختیار گرفت و در دقایقی از بازی چندین شانس رسیدن به گل را از دست داد (اتوئو سهم بیشتری از دیگران داشت). اما توره با گل اول استارت کار را زد تا بعد از آن نوبت به مسی و ژاوی برسد. خب ضربه کاشته ژاوی آنقدر مهلک بود که شیرازه بیلبائو را از هم متلاشی کرد و بعد از آن گل چهارم توسط بویان زده شد تا کار حریف دیگر تمام شود. بارسلونا در نیمه دوم طوری توفان به پا کرد که دیگر هیچ حرف و حدیثی برای اقتدار قهرمانی‌اش باقی نماند. به هر حال خاطره فینال چهارشنبه شب تا ابد در خاطره‌ها خواهد ماند. در پایان بازی شاهد نوعی نمایش دراماتیک بودیم؛ اشک‌ها و لبخندهایی از اهالی باسک و کاتالان. برای مشخص شدن این موضوع کافی بود تا به چهره تک‌تک بازیکنان بارسلونا نگاه کنید و از سوی دیگر اشک‌های بازیکنان بیلبائو به ما نشان می‌داد که آنها نمی‌توانستند برای ثبت رکوردی جدید تا به این اندازه انتظار بکشند. به هر حال نمایش جام پادشاهی (کوپادل‌ری) به پایان رسید. بارسا با به دست آوردن این عنوان به اولین سه‌گانه خود نزدیک شد، به هر حال احتمال دارد آخر هفته نیز پسران گوآردیولا جام لالیگا را بالای سر ببرند تا دومین افتخار را برایشان مسجل شده بدانیم. به همین دلیل گوآردیولا تمام تمرکزش را به دو بازی باقیمانده از لالیگا معطوف خواهد کرد و ترجیح می‌دهد گام بعدی را با اقتدار بردارد. اما باز هم اگر قرار باشد از فینال کوپادل‌ری بگوییم باید عنوان کرد شبی فراموش نشدنی، شبی که همه چیز کاملا سازماندهی شده بود؛ فضای مناسب حاکم بر ورزشگاه، شور و هیجان دو تیم برای قهرمانی، روحی متحد از هر دو رقیب و نشانه‌های اعتراض به مسائل سیاسی، شاید از هر موضوعی جذابیت بیشتری داشت.
منبع: Soccernet
پیش به سوی هفت‌گانه 2009
فتح جام پادشاهی، نخستین عنوانی بود که آبی و اناری‌ها پس از سه سال به دست آوردند اما به نظر می‌رسد این تازه آغاز راه ماشین رؤیاساز و جام دروکن پپ گوآردیولا باشد. سرمربی کاتالان پیش از فینال چهارشنبه شب کوپا دل ری گفته بود، در سال 2009 که نزدیک به نیمی از آن طی شده انتظار یک چهارگانه را می‌کشد که جام پادشاهی نخستین گام برای چهارگانه رؤیایی او بود و بعید نیست فردا شب آبیواناریها دومین جام سال (لالیگا)را هم پس از پیروزی بر مایورکا از بندر بارسلونای جزایر بالئاریک به خود بارسلونا بیاورند. فینال لیگ قهرمانان که دو هفته دیگر برگزار می‌شود سومین گام خواهد بود و چهارمین عنوان مورد اشاره پپ، جام باشگاه‌های جهان است که در صورت فتح اروپا، بارسا برای آن مبارزه خواهد کرد، اما انگار گوآردیولا در اظهارنظر خود کمی تواضع به خرج داده است، چون او سوپرجام اسپانیا، سوپرجام باشگاه‌های اروپا و صدالبته جام ویژه کاتالان‌ها با عنوان ژوآن‌گمپر (مؤسس باشگاه بارسلونا) را نادیده گرفته است. بدین‌ترتیب بارسا در سال 2009 به دنبال جام پادشاهی، شش هدف دیگر و در واقع یک هفت‌گانه را تعقیب خواهد کرد. ارسال نظر
پربیننده