گروه فرهنگ و هنر: دومین روزهمایــــش‌بزرگداشـت حکیم ابوالقاسم فردوسی در فرهنگستان هنر برگزار شد.در ابتدای این مراسم نقل و روایتی از شاهنامه و مناجات رستم توسط آسید مصطفی سعیدی نقالی شد و سپس پری صابری در مورد شاهنامه و چگونگی نگرش به قابلیت‌های نمایش ایران سخن گفت. در ادامه، بهروزغریب‌پورگفت: تا زمانی که بزرگداشت فردوسی در محفل‌های کوچک برگزار می‌شود، او زنده نخواهد شد و برمسؤولان فرهنگی ماست که فردوسی را از این غربت نجات دهند. این کارگردان تئاتر ادامه داد: حیف است بزرگداشت فردوسی بزرگ در میدان‌های شهر برپا نشود و برای مردم شهر، جشن فردوسی نداشته باشیم. غریب‌پور، فردوسی را نخستین نمایشنامه‌نویس عروسکی و نخستین اپرانویس ایران دانست که در شاهنامه خود موسیقی، داستان و نمایش را باهم همراه کرده و زبان اپرا و نمایشنامه را به درستی کشف کرده است.
او در ادامه با تاکید بر ضرورت توجه به موسیقی درونی شاهنامه خاطرنشان کرد: با پا گرفتن نمایش غربی در ایران نقالی و دیگر گونه‌های نمایشی ایرانی از رونق افتاد، در حالی که حذف موسیقی از شاهنامه به معنی بی‌اثر یا کم اثر کردن آن است، چرا که فردوسی آگاهانه داستان‌های منثور را به حکایات منظوم تبدیل کرده است. به اعتقاد او، ایرج نخستین چهره تراژیک شاهنامه تشابه عمیقی با «ژولیوس سزار» دارد.
از سوی دیگر، فریدون، «لیرشاه» را یادآوری می‌کند، سرنوشت «افراسیاب» به سرنوشت «مکبث» می‌ماند و پایان زندگی «خسرو»، «ریچارد دوم» شکسپیر را به یاد می‌آورد. درادامه، محسن‌هاشمی به تشریح قابلیت‌های سینمایی شاهنامه فردوسی پرداخت. این استاد یادآور شد: در زمانی که پیران ایلات و عشایر بیش از روشنفکران پایتخت نشین شاهنامه خوانده‌اند، در شرایطی که دانشجویان، قهرمانان تراژدی‌های غربی را بهتر از قهرمانان شاهنامه می‌شناسند و کودکان‌مان کارتون‌های ژاپنی را نگاه می‌کنند، این پرسش بجاست که چرا رد پایی از شاهنامه در سینمای ایران دیده نمی‌شود؟! او سخنان خود را با طرح این پرسش‌ها ادامه داد: آیا شاهنامه فاقد ارزش‌های دراماتیک است؟ آیا در روزمرگی‌های‌مان، شاهنامه را فراموش کرده‌ایم یا منتظریم سینمای‌هالیوود با تمام قدرتش به سراغ غنی‌ترین متن حماسی ما بیاید؟ چرا شاهنامه با تمام عظمتی که برای آن قائل هستیم در دسترس نیست؟چرا باید روشنفکران و پژوهشگران غربی از آن بگویند؟ گزارشی از دومین روزهمایش فردوسی
مسؤولان فرهنگی فردوسی را از«غربت» نجات دهند
گروه فرهنگ و هنر: دومین روزهمایــــش‌بزرگداشـت حکیم ابوالقاسم فردوسی در فرهنگستان هنر برگزار شد.در ابتدای این مراسم نقل و روایتی از شاهنامه و مناجات رستم توسط آسید مصطفی سعیدی نقالی شد و سپس پری صابری در مورد شاهنامه و چگونگی نگرش به قابلیت‌های نمایش ایران سخن گفت. در ادامه، بهروزغریب‌پورگفت: تا زمانی که بزرگداشت فردوسی در محفل‌های کوچک برگزار می‌شود، او زنده نخواهد شد و برمسؤولان فرهنگی ماست که فردوسی را از این غربت نجات دهند. این کارگردان تئاتر ادامه داد: حیف است بزرگداشت فردوسی بزرگ در میدان‌های شهر برپا نشود و برای مردم شهر، جشن فردوسی نداشته باشیم. غریب‌پور، فردوسی را نخستین نمایشنامه‌نویس عروسکی و نخستین اپرانویس ایران دانست که در شاهنامه خود موسیقی، داستان و نمایش را باهم همراه کرده و زبان اپرا و نمایشنامه را به درستی کشف کرده است.
او در ادامه با تاکید بر ضرورت توجه به موسیقی درونی شاهنامه خاطرنشان کرد: با پا گرفتن نمایش غربی در ایران نقالی و دیگر گونه‌های نمایشی ایرانی از رونق افتاد، در حالی که حذف موسیقی از شاهنامه به معنی بی‌اثر یا کم اثر کردن آن است، چرا که فردوسی آگاهانه داستان‌های منثور را به حکایات منظوم تبدیل کرده است. به اعتقاد او، ایرج نخستین چهره تراژیک شاهنامه تشابه عمیقی با «ژولیوس سزار» دارد.
از سوی دیگر، فریدون، «لیرشاه» را یادآوری می‌کند، سرنوشت «افراسیاب» به سرنوشت «مکبث» می‌ماند و پایان زندگی «خسرو»، «ریچارد دوم» شکسپیر را به یاد می‌آورد. درادامه، محسن‌هاشمی به تشریح قابلیت‌های سینمایی شاهنامه فردوسی پرداخت. این استاد یادآور شد: در زمانی که پیران ایلات و عشایر بیش از روشنفکران پایتخت نشین شاهنامه خوانده‌اند، در شرایطی که دانشجویان، قهرمانان تراژدی‌های غربی را بهتر از قهرمانان شاهنامه می‌شناسند و کودکان‌مان کارتون‌های ژاپنی را نگاه می‌کنند، این پرسش بجاست که چرا رد پایی از شاهنامه در سینمای ایران دیده نمی‌شود؟! او سخنان خود را با طرح این پرسش‌ها ادامه داد: آیا شاهنامه فاقد ارزش‌های دراماتیک است؟ آیا در روزمرگی‌های‌مان، شاهنامه را فراموش کرده‌ایم یا منتظریم سینمای‌هالیوود با تمام قدرتش به سراغ غنی‌ترین متن حماسی ما بیاید؟ چرا شاهنامه با تمام عظمتی که برای آن قائل هستیم در دسترس نیست؟چرا باید روشنفکران و پژوهشگران غربی از آن بگویند؟ ارسال نظر
پربیننده