
نقد سازنده در رسانههای مکتوب کیمیا شده است. خیلیها معتقدند نقدنویسی هم دلوجرأت میخواهد و هم هنری است که همه ندارند که یکی از دلایل کمشدن انتقادات سازنده در رسانهها و جراید، نبودن منتقد متخصص و ظریفکار است. شاید دلیل دیگر این باشد که مدیران رسانههای مکتوب استقبالی از ستون نقد نمیکنند که انگیزهای برای نگارش آن در نویسندگان جراید ایجاد نمیشود تا به نوشتن آن بپردازند. البته نباید نادیده گرفت که نقدنویسی نیاز به چند شرط دارد که اگر در نویسنده باشد میتواند با استفاده از آنها دستبهنقد شود و آنچه در مخیلهاش دور میزند روی کاغذ بیاورد. اولین شرط برای ناقد شدن جرأت و شهامت است که باید با ریسکپذیری توأم باشد؛ و شرط دوم امانتداری برای حفظ شؤونات مخاطب و سوم نداشت غرض و نظر شخصی و چهارم اطمینان از ظرفیت طرف مقابلی که مورد نقد قرار گرفته و پنجم داشتن امکان تأمین نانشب که اگر نانروزش آجر شد، بتواند با آن سیر بماند و از گرسنگی تلف نشود! و ششم یا آخرین شرط کار همان استقامت در مقابل وسوسههایی است که برایش ایجاد میکنند! اما بزرگترین سدی که در مقابل نقد ایجاد شده و این هنر قدیمی و ارزشمند را کمرنگ کرده، بیتوجهی دستگاههای ناظر بر جریانات مالی است که به مدیران اجازه میدهد برای آگراندیسمان یا همان بزرگنمایی اخبار جاری دستگاه خود را نه بهعنوان خبر بلکه بهصورت رپورتاژ آگهی به مطبوعات بسپارند و بدینوسیله چراغ نقد و نقادی را برای همیشه خاموش کنند. پرواضح است نمکخور که نمیتواند نمکدان را بشکند، بنابراین رپورتاژ سدی میشود در برابر نقدنویسی و به مرور زمان از شغلهایی میشود که به بوته فراموشی سپرده میشوند! دستگاههای اصلاح مشکلات و نواقص سازمانها باید به این قضیه به دید بصیرت نظر کنند و سدی جلوی این هزینههای انحرافی بزنند تا بعضی مدیران سعی نکنند بهزور پول اخبار و گزارش فعالیتهای یک دستگاهها را به خورد مخاطب دهند! از نقد و انتقاد واهمه نداشته باشند و با حذف این بودجهها و دقت نظر دیوان محاسبات به اسناد هزینه آن، بویژه در دستگاههای خدماتی ازجمله شهرداریها رنگ و لعاب را از فعالیتهای ابرازی بزدایند تا واقعیت موجود هر سازمان و نهاد بهصورت واضح و روشن برملا شود. فضای باز واقعی این است! به رسانهها کمک نکنید که ننویسند، بلکه جایزه نوشتن واقعیتها را به آنها اعطا کنید، آن وقت خواهیم دید بنبست مشکلات راهحلی یافته و هزینههای بیهوده مهار خواهد شد!