محمد سررشته‌داری: درحالی که ورزش ایران سال حساسی را پیش‌رو دارد و چشم میلیون‌ها ایرانی به نتایج کاروان ورزش کشور به المپیک است، اختلافات بین وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک و همچنین فدراسیون فوتبال اوج گرفته است. نه در ایران که در تمام دنیا، فدراسیون فوتبال آن کشور از اکثر وزارتخانه‌ها خبرسازتر و بر همین اساس بااهمیت‌تر است. در واقع چیزی جز جنگ در دنیا وجود ندارد که به اندازه فوتبال مستقیما با روحیه، غرور و تعصب مردم یک کشور گره بخورد و این گره ناگسستنی باشد. به همین دلیل است که برخی اهمیت ریاست فدراسیون فوتبال را بالاتر از بسیاری از وزارتخانه‌ها می‌دانند اما نکته اینجاست که این اهمیت فوتبال در ایران موجب تعارض‌های بسیاری شده است. چند دهه است که در فوتبال ایران
سه‌ضلعی قدرت در ورزش وجود دارد و این سه‌ضلعی در تقابل با یکدیگر و نه هم‌راستای یکدیگر حرکت می‌کنند.
اختلافاتی که برای امروز و دیروز نیست
سال‌هاست که کمیته ملی المپیک، فدراسیون فوتبال و البته وزارت ورزش در تضاد با یکدیگر قرار دارند و تقریبا پیش از همه اتفاقات مهم ورزش این سه در تقابل با یکدیگر قرار می‌گیرند. انتخابات فدراسیون فوتبال ایران نزدیک است، فدراسیونی که سازمانی غیردولتی (NGO) محسوب می‌شود و باید خودگردان باشد. ۷۶ نفر اعضای مجمع دارد که آنها به صورت تخصصی باید برای این فدراسیون فوتبال برنامه‌ریزی کنند و اهداف آتی و رئیس آینده را انتخاب کنند اما این موضوع نه به مذاق وزارت ورزش که به مذاق هیچ وزارتخانه ورزشی در هیچ دولتی خوش نمی‌آید و تلاش برای تغییر این روند و خودگردان نبودن این سیستم، ماجراجویی‌های زیادی را رقم زده که بعضا به تعلیق فوتبال ایران انجامیده است. در کمیته ملی المپیک هم نمونه همین اتفاقات را می‌بینیم، نامه کیومرث هاشمی که خود عضو کمیته انتقالی در زمان تعلیق فوتبال ایران بود و تجربه زیادی در این رابطه دارد نگران‌کننده است. صرفنظر از فدراسیون کشتی که نامه رسول خادم به رئیس‌جمهور بیانگر مشکلات بین این فدراسیون و وزارت ورزش است، دیگر فدراسیون‌ها هم با جبر برای تغییر اساسنامه مواجه شده‌اند که این
می‌تواند- بخوانید ممکن است- منجر به بروز یک فاجعه در ورزش کشور شود.
اختلافات همه‌گیر
وزارت ورزش حالا همه فدراسیون‌ها را به نوعی در تقابل با خود می‌بیند و اگرچه بسیاری از این فدراسیون‌ها توان و جرأت اعتراض ندارند اما تغییر اساسنامه‌های آنها در نهایت می‌تواند دخالت مستقیم در انتخاب - بخوانید انتصاب - رئیس آنها تلقی شود و به جای آنکه متخصص‌های آن رشته هم‌راستا با هم رئیس فدراسیون‌ها را انتخاب کنند، این وزارت ورزش است که می‌خواهد مستقیما رؤسا با نظر مسؤولان خودش انتخاب شوند که این بایسته و شایسته نیست، کما اینکه درباره کرانچار و تیم امید هم به دلیل تخصصی نبودن تصمیم نهایتا جواب نداد. سه‌ضلعی ورزش ایران مجددا در تقابل با هم قرار گرفته‌اند آن هم در آستانه المپیک و مسابقات مقدماتی جام‌جهانی فوتبال. تقابل وزارت ورزش و فدراسیون فوتبال شاید پرخبر‌تر از تقابل وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک هم باشد، تقریبا هر هفته خبری از این تقابل و اشکال‌گیری‌های وزارت ورزش از فدراسیون فوتبال شنیده می‌شود که برای مردمی که توقع حمایت و اتحاد کامل از این ارگان‌ها دارند کاملا دردآور است و نگران‌کننده.
حمایت از صندلی، نه حمایت از مدیر روی صندلی
متاسفانه بین این سه‌ضلعی ورزش سال‌هاست که حکم اینگونه است: حمایت از صندلی‌ها صورت نمی‌گیرد بلکه از آدم‌ها و مدیرانی که روی آن صندلی‌ها می‌نشینند صورت می‌گیرد. این در حالی است که درست این است: از صندلی‌ها باید حمایت شود، مهم نیست که مجمع فدراسیون‌ها چه کسی را انتخاب می‌کنند و در سیستم سیاسی خودی یا غیرخودی باشند. مهم ایران است و اعتلای نامش، باقی موارد به پیشرفت ورزش ایران کمک نمی‌کند. ورزش ایران به دلیل عدم تصویب قوانینی که بتواند به درآمد‌زایی این صنعت کمک کند ورشکسته است، این موضوع برای تغییرات نیازمند همبستگی است اما به نظر می‌رسد خودی کردن رؤسا مهم‌تر از اتحاد برای به دست آوردن قوانین درآمدزا در مجلس است. این نکته را هم باید نوشت که با انتشار مصوبه هیات دولت درباره اساسنامه فدراسیون فوتبال، وزارت ورزش این هفته به نظر می‌رسد موضوع دیگری نداشته باشد اما در هر حال باید منتظر بزرگ‌تر شدن دامنه اختلاف‌ها بود.