عملیات ویژه
نیروهای ویژه سوری در دهه 1960 توسط ارتش مصر براساس یک برنامه تکاوری به سبک انگلیسی به‌عنوان چترباز و برای نظامیان یگان‌های پیاده نظام سبک اسلحه آموزش دیدند. ارتش سوریه در آغاز جنگ داخلی 6 گردان مستقل از نیروهای ویژه و یک گردان چترباز داشت، به انضمام تیپ 104 گارد جمهوری. ماه مه 2014 یک گروه تکاور به نام «شیرهای محافظ» ایجاد شد، به فرماندهی لشکر 4 موتوریزه که در شمال کشور عملیات انجام می‌داد. در آغاز جنگ تجهیزات یگان‌های نیروهای ویژه به همان اندازه از دور خارج شده بود که مابقی ارتش و علاوه بر این تکاورهای سوری در زمینه ضدشورش و جنگ چریکی در مناطق شهری (مثل بیروت 1982) بی‌تجربه بودند. آن زمان یگان‌های تکاوری به نارنجک‌انداز ضد تانک آرپی‌جی 7، سامانه موشک ضدتانک «کی 111 فاگوت9» و میلان یک مجهز بودند و خسارات زیادی به زره‌پوش‌های اسرائیلی وارد آوردند. با آمدن مربیان ایرانی از نیروی قدس (با آموزش و تجهیزات خوب) و مبارزان حزب‌الله لبنان با تجربیات جنگی بسیار در زمینه جنگ در مناطق شهری، وضعیت بهبود پیدا کرد. در سال 2006 تکاورهای حزب‌الله لبنان مسلح به موشک‌های ضد تانک مدرن «متیس9»، کورنت 9 و کنکورس
113 میلیمتری و نارنجک‌انداز ضدتانک آرپی‌جی 7وی و آرپی‌جی29، تجربه میدانی بسیار جدی از تاکتیک‌های جنگ نامتعارف در مناطق شهری، خاصه علیه تانک‌های مرکاوا متعلق به ارتش اسرائیل به دست آورده و تاکتیک نوینی را در زمینه نبرد علیه تانک ابداع کردند. با ورود نیروهای عملیات ویژه روسی «اسپتسناز» همه امور از نو براساس عمل و موازین روشن مورد تحلیل قرار گرفت. عکس‌های جدید نیروهای ویژه سوری آنها را با تجهیزات کامل نشان می‌دهد؛ لباس استتار نسوز، کلاهخود «فست آپس-کور» با سامانه دید الکترونیک ضمیمه، دستگاه دید در شب، کاگول، جلیقه ضدگلوله، عینک با دقت بین‌المللی «ای دابلیو ام»، تفنگ هدف‌گیری دقیق بریتانیایی با صداخفه‌کن یا کلاش‌های 74 میلیمتری مجهز به دوربین یا فاصله‌یاب لیزری آلفا 7115 و نارنجک‌انداز خودکار آگ-30 و مسلسل پشنگ. پیشرفت در زمینه آموزش و تجهیزات تکاورهای سوری با سلاح‌های مدرن در عملیات جدید برای بازپس‌گیری تنها راه تدارکات برای نیروی‌های دولتی در استان حلب، جاده خناصر و اثریا، خود را نشان داد.
توپخانه و موشک
علاوه بر دستگاه‌های زرهی که تروریست‌ها از ارتش به غنیمت می‌گرفتند، تعداد بسیاری وانت‌بار دریافت کرده بودند که برای مسلسل، راکت‌انداز، توپ و سلاح‌های کالیبر کوچک مناسب بود و تحرک و چابکی خاصی برای عملیات غافلگیرانه داشتند. برای خنثی کردن این امکانات در منطقه محدود، به مهمات هوشمند نیاز بود که ارتش سوریه در اختیار نداشت. روس‌ها سامانه‌های شناسایی توپخانه متحرک «پی‌آرپی-4ای آرگوس» را تحویل دادند که می‌تواند مکان توپخانه و زره‌پوش‌های دشمن و به همین گونه محل تجمع گروه‌ها و تیراندازان پنهان شده را که آتش گشوده‌اند کشف کند. فاصله به شکل خودکار توسط 2 فاصله‌یاب لیزری انجام می‌گیرد. علاوه بر این تجهیزات، ارتش سوریه به سکوی پرتاب ترموباریک «تاس بوراتینو» (220 میلیمتر) مجهز شده با حجم پرتاب 24 راکت در 15/7 ثانیه. سطح پوششی هر شلیک راکت تاس یک با نام مستعار پینوکیو 200 در 400 متر است. با رسیدن مربیان روسی به سوریه مساله تحویل موشک‌های هدایت‌شونده لیزری «کراسنوپول2» مطرح شد. سامانه عامل آن مشخص کردن هدف با لیزر را ضروری می‌سازد که از روی یک زره‌پوش هدف را تعیین می‌کند. وقتی در برد 2 کیلومتر در 6/1 کیلومتر در اطراف هدف قرار گرفت، سامانه هدایت موشک کراسنوپول با شعاع لیزری به سوی هدف انتخاب شده
هدایت می‌شود.
*کارشناس نظامی و فرمانده سابق پایگاه هوایی اوتوپنی رومانی