شعرهای عزیز نسین/ برگردان: رسول یونان/ نشر مشکی
الهام صالح: خودت را نصیحت کن! نترس! لازم نیست صدایت بلند باشد، لازم نیست بلند بلند فکر کنی. آرام، توی ذهنت خودت را نصیحت کن. چه نصیحتی می‌کنی؟ «هرگز عاقل نشو!» نه! قاعدتا این‌طور نصیحت نمی‌کنی! هیچ‌کس این‌طور زبان به نصیحت باز نمی‌کند، هیچ کس! البته همیشه استثنا هم وجود دارد. این‌بار هم مانند همیشه. کسی که قرار است قاعده‌شکن باشد، یک شاعر است؛ شاعری که این‌طور خودش را نصیحت می‌کند چطور انسانی است؟ بهتر است سوال را تغییر دهیم؛ شاعری که این‌طور خودش را نصیحت می‌کند، چطور شاعری است؟ یک شاعر خوب که نصیحت بعدی‌اش این‌شکلی است: «همیشه دیوانه بمان». اما این شاعر کیست که خود را این‌چنین بی‌رحمانه نصیحت می‌کند؟ او «عزیز نسین» است؛ شاعر ترک. شعرش «نصیحتی برای خودم» نام دارد. عزیز نسین، با دنیای بزرگسالی میانه خوبی ندارد یا حداقل دوست دارد در کودکی‌های خود بماند. او از بزرگ شدن می‌ترسد: «مبادا بزرگ شوی!» و این‌طور که راز درون شعرها نشان می‌دهد، او می‌ترسد. ترس از چه کسی؟ یا چه چیزی؟ او از تنهایی می‌ترسد. می‌ترسد و این ترس را به زبانی گیرا و بی‌آنکه مخاطب را مراعات کند، بیان می‌کند: «وقتی شب به خانه برمی‌گردی و صدای کلید را در قفل می‌شنوی، بدان که تنهایی». کلام شاعر تلخ است، اما حقیقت دارد. او بر این حقیقت تلخ، تاکید دارد: «وقتی کلید برق را می‌زنی، بدان که تنهایی». کمی تامل کنید، نه نیازی به تامل نیست، حتما تا ته ماجرا رفته‌اید، حتما عمق تنهایی انسان را درک کرده‌اید، اما شاعر برای بیان تنهایی انسان، به این دو تصویر بسنده نمی‌کند: «وقتی در تختخواب از صدای قلب خودت نمی‌توانی بخوابی، بدان که تنهایی». شکل دیگر تنهایی، تنهایی در کنار کسی است که قرار است همیشه با او باشی. عزیز نسین، این نوع تنهایی را در شعر «خانه» به تصویر می‌کشد: «وقتی با هم هستیم بیشتر تنهاییم». هرگز عاقل نشو!
شعرهای عزیز نسین/ برگردان: رسول یونان/ نشر مشکی
الهام صالح: خودت را نصیحت کن! نترس! لازم نیست صدایت بلند باشد، لازم نیست بلند بلند فکر کنی. آرام، توی ذهنت خودت را نصیحت کن. چه نصیحتی می‌کنی؟ «هرگز عاقل نشو!» نه! قاعدتا این‌طور نصیحت نمی‌کنی! هیچ‌کس این‌طور زبان به نصیحت باز نمی‌کند، هیچ کس! البته همیشه استثنا هم وجود دارد. این‌بار هم مانند همیشه. کسی که قرار است قاعده‌شکن باشد، یک شاعر است؛ شاعری که این‌طور خودش را نصیحت می‌کند چطور انسانی است؟ بهتر است سوال را تغییر دهیم؛ شاعری که این‌طور خودش را نصیحت می‌کند، چطور شاعری است؟ یک شاعر خوب که نصیحت بعدی‌اش این‌شکلی است: «همیشه دیوانه بمان». اما این شاعر کیست که خود را این‌چنین بی‌رحمانه نصیحت می‌کند؟ او «عزیز نسین» است؛ شاعر ترک. شعرش «نصیحتی برای خودم» نام دارد. عزیز نسین، با دنیای بزرگسالی میانه خوبی ندارد یا حداقل دوست دارد در کودکی‌های خود بماند. او از بزرگ شدن می‌ترسد: «مبادا بزرگ شوی!» و این‌طور که راز درون شعرها نشان می‌دهد، او می‌ترسد. ترس از چه کسی؟ یا چه چیزی؟ او از تنهایی می‌ترسد. می‌ترسد و این ترس را به زبانی گیرا و بی‌آنکه مخاطب را مراعات کند، بیان می‌کند: «وقتی شب به خانه برمی‌گردی و صدای کلید را در قفل می‌شنوی، بدان که تنهایی». کلام شاعر تلخ است، اما حقیقت دارد. او بر این حقیقت تلخ، تاکید دارد: «وقتی کلید برق را می‌زنی، بدان که تنهایی». کمی تامل کنید، نه نیازی به تامل نیست، حتما تا ته ماجرا رفته‌اید، حتما عمق تنهایی انسان را درک کرده‌اید، اما شاعر برای بیان تنهایی انسان، به این دو تصویر بسنده نمی‌کند: «وقتی در تختخواب از صدای قلب خودت نمی‌توانی بخوابی، بدان که تنهایی». شکل دیگر تنهایی، تنهایی در کنار کسی است که قرار است همیشه با او باشی. عزیز نسین، این نوع تنهایی را در شعر «خانه» به تصویر می‌کشد: «وقتی با هم هستیم بیشتر تنهاییم». ارسال نظر
پربیننده