مرتضی اسماعیل دوست: باز هم قرار همدلی با سید شهیدان اهل قلم فرا رسیده است و ارادتمندان، یادداشت‌ها می‌نگارند و احساس را از دل پرمعنا به صفحه توجه می‌کشانند و جوانان بیعتنامه با آقا سیدمرتضی بسته و یاران دلداده در کنار آرامگاه شهید آوینی فاتحه‌ای می‌خوانند؛ به وسعت همه رازهایی که در حمد و سوره می‌توان یافت. این روزهای همجواری با شهادت سیدمرتضی آوینی که پروازی عاشقانه به سودای شهادت داشت، همه تابلوها به مسیر فکه ختم می‌شود و بوی واژه‌های زیبایی که از روح والای مرتضی برمی‌خیزد. حالا رنگ‌های برافراشته در مسیری رنگارنگ از نشانه‌های یادسپاری، دلبستگی، خاطره‌یابی و هشدارنمایی است که بدانیم او که بود و ما کجا هستیم؟ و چه خط و خطوطی میان ما و سیدمرتضی هنوز باقی مانده که باید شناخته شود، به پژواک جان درآید و به کارزار عمل مبدل شود.
این روزها همچون همه سالروزهای گذشته نوشته‌ها و گفته‌های بسیار از مرامنامه سید شهیدان اهل قلم و نگاه‌های نقش بسته و زوایای پنهان‌مانده مرد والامقام هنر انقلاب اسلامی به میان می‌آید و برخی افراد، رفتار دیگری را به مصادره نگاه آوینی متهم می‌دارند! اما به راستی در میان انواع واژه‌هایی که همراستا با شخصیت آوینی و ناراستا با نگاهش در این روزها منعکس می‌شود، چگونه می‌توان به حقیقت ماجرای زیستن مردی رسید که بیقرار شهادت بود و جسارت، صداقت و صراحت را در معجونی گوارا به مشام حقیقت خواهان می‌رساند.
متاسفانه برخوردمان با شهید آوینی و مسیر پردامنه از رازهای زیستنش مانند نوع مواجهه ما با بسیاری از پدیده‌های قابل ارزش زندگی تنها معطوف به ایامی خاص می‌شود و نیمه فروردین که به سرازیری اردیبهشت در می‌آید، به دنبال آن هستیم بدانیم آوینی کیست؟ و نمی‌دانیم او هر روز مرد و زیست و ما نیز باید هر روز واژه‌های معرفت را تازه سازیم و جان به دریای آگاهی بخشیده و روح را در دشت بیقرار یافتن به سودا درآوریم که زمان تنگ است و قرار رفتن همچون تیک ساعت از تاک آویزان شده خواهد افتاد و مایی که سودای عاشقی داریم و دل در گروی روزمرگی‌های جهان فانی نبسته‌ایم، باید به عمق حقیقت دریابیم که نشان مردان الهی چه بوده است و چه در سینه نشاندند تا آنگونه با لبخند به آغوش شهادت درآیند.
کشف حقیقت، مسیر فراخی است که اراده‌ای استوار می‌خواهد و دلی تهی‌شده از خواسته‌های دنیوی و باید به راه افتاد در مسیر پیمودن تا در عین تلاش برای عبور از سنگ‌ریزه‌های زندگی در پی یافتن واقعیت آفرینش باشیم و در جست‌وجوی نوری که نگاهمان را روشن و دلی که تنگی لحظه‌ها را برایمان گشوده کند و قلبی که در قطب‌نمای عاشقی قابل شناسایی باشد و روحی که بیقرارمان کند برای رهایی؛ رها شدن از من بودن و دور شدن از حسادت و فارغ شدن از خودنمایی. و آوینی چنین بود و آنقدر کشف کرد و پیمود و جان خالی کرد تا روح را یافت و چنین شد تا ما را به فکر درآورد که حقیقت چه واژه فراخی است...
آوینی در دنیای لبریزشده از انواع گم‌گشتگی‌های غرب و شرق می‌تواند نشانه‌ای باشد برای یافتن مسیر حقیقت نزد همه معرفت‌خواهان و الگویی شود برای جوانان هنرخواه تا به عمق جان یابند آنچه را به عنوان اصل هنر می‌توان یافت. شهید سیدمرتضی آوینی می‌تواند پیشقراول نگاه مردمانی باشد که خود را هنرمند خواسته و به دنبال نشستن در قاب معرفت، بیقراری می‌کنند. آوینی فلسفه‌ها و عرفان‌ها و اشعار و واژه‌ها خواند و سوزاند تا مهم‌ترین ابیات زیستن را بیابد و ما هم نه تنها در این روزها بلکه همیشه باید به این تفکر درآییم و در این مسیر نفس‌ها را تازه کنیم که چگونه می‌توان همچون آوینی زیست و همانند مرتضی اصالت هنر را دریافت.