مهدی طاهرخانی: از بین تمام بازیکنانی که بعد از فوت دلخراش سیروس قایقران در مکتب ملوان رشد کردند و پیراهن این تیم را پوشیدند، لقب سیروس به مازیار زارع رسید. بازیکنی که در میانه میدان شروع فوق‌العاده امیدوارکننده‌ای داشت و تصور می‌رفت همانند سیروس روزی کاپیتان تیم‌ملی فوتبال ایران شود اما فقط 22 بار موفق به بازی ملی شد و هرگز نتوانست همانند مرادش ستون ملی باشد. با این وجود سال‌هاست که در انزلی زارع را با لقب «مازیار قایقران» تشویق می‌کنند. او در مدت چند فصلی که پیراهن پرسپولیس را بر تن کرد هم با همین لقب از سوی قرمزها تشویق شد اما قطعا «سیروس قایقران» هرگز در خارج و داخل زمین همانند مازیار نبود. آنچه قایقران را از دیگران متمایز می‌ساخت و کاری کرد بعد از 18 سال از فوت ناگهانی‌اش هنوز قدیمی‌ها با اشک و حسرت او را یاد کنند نوع منش و اخلاق خاصش بود. نه پیراهن استقلال را بر تن کرد و نه پرسپولیس اما از معدود بازیکنانی بود که بدون وام گرفتن از این نام‌های بزرگ برای خودش نامی به بلندای تاریخ دست و پا کرد. مازیار که از همان ابتدای فوتبالش به دنبال سیروس شدن و بازی در میانه میدان و شوتزنی بود همه درس‌ها را یک به یک از بر کرد و آزمون داد جز درس اخلاق را. او حالا مرد شماره یک حواشی در بازی‌های بزرگ شده است.در روزهای آخرش که پیراهن پرسپولیس را بر تن داشت در بازی با داماش به خاطر اختلاف قدیمی با افشین چاووشی یک‌تنه بازی را تا بحران پیش برد تا دست آخر محمود رفیعی آن را نیمه‌کاره در دقایق پایانی رها کند و یک تیر خلاص بر پیکره یک نبرد شلیک کند. مازیار آن روزها که باید پاسدار نام بزرگ سیروس می‌بود با ادبیاتی نه چندان خوب از هواداران پرسپولیس خواست تنها چند بازی او را تحمل کنند تا برای همیشه از این تیم برود. او رفت و همان جدایی باعث شد سخت‌ترین نوع اصطکاک بین او و هواداران این تیم به وجود بیاید. عامل اصلی 6 گله شدن ملوان مقابل پرسپولیس که آن روزها یحیی هدایتش را برعهده داشت، فضایی بود که زارع پدید آورده بود. او وعده گلزنی و شادی خاص مقابل پرسپولیس را داده بود و همین مصاحبه بی‌موقع و تنش‌آفرین کاری را کرد که نمی‌بایست. البته چند سال بعد با مهار پنالتی گابریل برزیلی در دقایق پایانی، انتقامی شیرین از تیم سابق و هوادارانش گرفت اما بازی با هواداران قرمز کماکان ادامه دارد. مازیار، قایقران بودن را تنها در میدان‌داری دریافته بود و عاجز از درک این حقیقت که قایقران محبوب قلب‌ها شد نه مستطیل سبز که در آن همه فانی و فراموش‌شدنی‌اند. در بازی پرسپولیس و ملوان که پیش‌داربی به حساب می‌آمد و قرمزها چندین بازیکن 2 اخطاره و در معرض محرومیت داشتند مازیار قصد داشت یک تنه باز هم از همه انتقام بگیرد؛ با زمین خوردن‌های متوالی و بزرگنمایی در هر برخورد. او که تصور می‌کرد باز هم در حال گرفتن انتقام است خبر از گل ثانیه‌های پایانی نداشت و سناریویی که این بار او قهرمان و فاتحش نیست. جنجال بزرگ از همین جا آغاز شد. او که دو سال قبل شادی گل برابر پرسپولیس تیم سابق خود را حق طبیعی‌اش عنوان کرده بود این بار به شادی هم‌تیمی‌های سابقش احترام نگذاشت. نمی‌دانست باید به چه چیزی گیر دهد از این رو به سمت محسن مسلمان دوید که چرا همانند سعودی‌ها شادی می‌کنی؟ البته بعد از گل رافخایی احتمالا حواسش جای دیگری بود و ندید همبازی‌اش و گلزن ملوان و آبشک دقیقا به همان شکل شادی کردند، در ثانی چه کسی عنوان کرده این نوع از شادی مختص سعودی‌هاست؟ حالا چون یک‌بار بازیکنان عربستان پس از شکست تیم‌ملی با هدایت دایی در تهران اینگونه شادی کردند لابد پریدن به هوا و زدن نیم‌تنه به هم در ویکی‌پدیا به نام آنان ثبت شده که اهالی فوتبال از آن بی‌خبر‌ند. مازیار زارع قواعد شکست را نمی‌داند که اگر می‌دانست در میکسدزون ورزشگاه تختی از قاضی مسابقه آنگونه خرده نمی‌گرفت. اگر قرار بود تیمی از داوری طلبکار باشد این قرمزها هستند که در ثانیه‌های پایانی نیمه نخست کاملا مشکوک یک موقعیت دو به تک‌شان با پرچم عجیب کمک داور مردود اعلام شد. بنگستون و طارمی بودند و دروازه‌بان ملوان که رضا کرمانشاهی تسلیم آن پرچم شد تا قرمزها به راحتی از گل دوم خود محروم شوند. در تصاویر آهسته تلویزیونی هیچ برخوردی بین مدافع ملوان و بنگستون دیده نمی‌شود که به واسطه آن، مدافع میزبان آنگونه محکم زمین بخورد.اما با فرض این موضوع که کل داوری‌های این فصل به نفع پرسپولیس بوده (که دقیقا عکس این حکم پابرجاست) آیا بازیکن سابق این تیم می‌تواند همه ساختار فوتبال ایران را زیر سوال ببرد و بگوید برای قهرمانی قرمزها همه در حال تلاش هستند؟ اگر این اتهام نیست نامش چیست؟ مازیار تا ابد زارع باقی می‌ماند و هیچ وقت فوتبال ایران با یادآوری نامش به یاد «بامرام مو فرفری» انزلی‌چی‌ها نمی‌افتد. بازیکنان زیادی بودند که در دوره سیروس قابلیت‌هایشان اگر بیشتر از او نبود کمتر هم نه، اما هرگز محبوبیت و مقبولیت سیروس را پیدا نکردند چون فرمولش را نمی‌دانستند. قایقران کی و کجا اینگونه نمک خورد و نمکدان شکست؟ سیروس زمانی ملقب به مرد بامعرفت شد که بامرام‌ها فوج فوج در فوتبال ایران موج می‌زدند و لازم نبود مثل الان با ذره‌بین برای پیدا کردن یکی از آنان تقلا کنی. کاش پیراهن شماره 9 سیروس که بعد از مرگش یکی، دو دهه به احترام در کلکسیون ملوان جا گرفته بود کماکان دست نخورده باقی می‌ماند چرا که ممکن است آنهایی که سیروس را ندیده‌اند و نمی‌شناختند حالا با این شلوغ‌بازی‌ها و بی‌اخلاقی‌های عجیب مازیار احساس کنند آن شماره 9 مرحوم شده هم همانند این یکی شماره 9 بی‌اعصاب بود که خودش هم نمی‌داند در حال گرفتن انتقام از چه چیز و چه کسی است. فاصله مازیار تا آویزان کردن کفش‌هایش چندان زیاد نیست اما مدیران ملوان این تجربه تلخ را به خاطر بسپارند که اگر دفعه بعد قرار بود لباس سیروس را بر تن یک انزلی‌چی تازه بالغ شده دیگر کنند حواس‌شان بیشتر به خلقیات او باشد نه پست و شوت‌هایش. خیلی‌ها بودند که در همان دوره سیروس، بهتر از او شوت می‌زدند و بعضا توانایی‌های بیشتری هم داشتند اما آنچه باعث فرق قایقران با آنان می‌شد رفتار او بود؛ کاپیتان تیم‌ملی که همیشه یک لبخند (ولو تصنعی) گوشه لبش داشت و هرگز با هیچ تماشاگر و تیمی اینگونه سر جنگ نداشت مخصوصا اگر نان و نمک آنها را خورده بود و به واسطه آن جهشی در زندگی‌اش پیدا می‌کرد. قایقران تنها سیروس بود و بس که اگر قرار بود با دو شوت و یک پاس بلند کسی قایقران شود از پل غازیان تا بازار ماهی‌فروشان انزلی می‌شد چند سیروس پیدا کرد اما از جنس پلاستیکی.
مازیار که امانتدار خوبی نبود کاش بعدی حواسش به این میراث باشد.