کاپلو؛ تصویری از یک برنده

ادامه قسمت دوم: اسپال ویانی به گوئرینو گفت: «یک کاری بکن... به ماتزا بگو که آن روز گیج و سردرگم بودی یا حالت طبیعی نداشتی. هنوز تشریفات اداری انجام نشده؛ بهانه‌ای بیاور و خودت را از این وضعیت خارج کن». گوئرینو با قاطعیت پاسخ داد: «من به ماتزا قول دادم». شاید میلان می‌توانست پیشنهاد بهتری هم از نظر تضمین آینده فابیو و هم مبلغ پرداختی به پیریس ارائه دهد، اما برای گوئرینو که نگرشی قدیمی دارد، یک دست دادن ساده به معنای تعهدش بود. ما تنها می‌توانیم از خود بپرسیم که چه اتفاقی می‌افتاد اگر کاپلو به جای اینکه در سال 1976 به‌عنوان یک بازیکن کهنه‌کار و رو به زوال به میلان پیوست در سال 1962 به‌عنوان یک بازیکن جوان این کار را می‌کرد. او ممکن بود بازهم به بازیکنی بزرگ و حتی یک مربی بزرگ‌تر مبدل شود اما ممکن بود چندین نفر از «لائورا» همسر وی گرفته تا «ادی رخا» بهترین دوستش، در این مسیر جایی پیدا نكنند. کاپلو پاییز آن سال در فررا حضور پیدا کرد و در یکی از نخستین روزهای حضور خود، با ورود به دفتر باشگاه به یک پسربچه قدبلند و لاغراندام که حیرت‌زده آنجا ایستاده و حدوداً هم‌سن خودش هم بود معرفی شد. مسؤولان باشگاه به این دو گفتند: «شما دو نفر درست مثل هم هستید، شکی ندارم که به خوبی با همدیگر کنار خواهید آمد». آن پسربچه «رخا» بود. او از نظر سنی 9 ماه از کاپلو بزرگ‌تر بوده و او هم بتازگی در فررا حضور یافته بود. «رخا» اهل گوریزیا، جایی چند مایل بالاتر از پیریس بود و اصلیتی اسلوونیایی داشت. هر دوی آنها در پست هافبک میانی بازی می‌کردند و این دو در کنار هم نبض تیم جوانان اسپال در فصل 1963-1962 را در دست گرفتند. آنها خارج از زمین هم جدایی‌ناپذیر بودند. در همان سال نخست «فابیو» و «ادی» همراه هم در اتاق مشترکی که در بالای دفتر باشگاه واقع شده بود، مستقر شدند. «رخا» و «کاپلو» در یک اتاق زندگی می‌کردند و روزهای این دو شبیه به هم سپری می‌شد. «رخا» صبح‌ها به مدرسه می‌رفت و ظهرها در جلسه تمرین با «فابیو» دیدار می‌کرد. سپس نوبت به کاپلو می‌رسید که بعد از ظهرها راهی مدرسه شود. این دو حدود ساعت 8 با همدیگر شام می‌خوردند و دوباره مسیرشان از یکدیگر جدا می‌شد. رخا در این‌باره می‌گوید: «من شب‌ها بیدار می‌ماندم و تلویزیون تماشا می‌کردم، در حالی که فابیو خیلی زود می‌خوابید. او اکثر شب‌ها ساعت 9 و حداکثر 30/9 به خواب می‌رفت. فابیو از این لحاظ بسیار سختگیر بود». دو زن مجرد و مسن از «فابیو» و «رخا» مراقبت می‌کردند. آنها طوری با «فابیو» و «رخا» رفتار می‌کردند، گویی این دو پسرانی هستند که آنها هرگز نتوانستند داشته باشند. رخا این مساله را به یاد دارد و می‌گوید: «یکی از آنها به من علاقه داشت و دیگری به فابیو؛ گاهی ما در رختخواب دراز می‌کشیدیم و به بحث‌های آنها پیرامون اینکه کدامیک از ما بهتر است گوش می‌دادیم». حتی در آن زمان هم کاپلو بشدت منظم و مرتب بود. او همه انرژی خود را صرف مدرسه و فوتبال می‌کرد. رخا می‌گوید: «کاپلو تمرکز کاملاً واضحی داشت. او بشدت اهل رقابت بود و همواره رو به جلو حرکت می‌کرد. فابیو نه تنها در زمین فوتبال بلکه در تمام رقابت‌ها به دنبال پیروزی بود. اگر ما با همدیگر تنیس بازی می‌کردیم یا به شنا می‌رفتیم، همواره رقابت خاصی بین ما شکل می‌گرفت. باید بگویم اگر کاپلو امروز به این جایگاه رسیده به خاطر همان نگرشی است که همواره در آن زمان داشت. نمی‌توان گفت که من کاملاً وسواسی بودم و شاید این یکی از دلایل موفقیت فابیو بود». رخا که پس از موفقیت درازمدت خود در سری A و سری B به یک مربی موفق بویژه اخیراً در ناپولی تبدیل شده، خودش به هیچ وجه انسان بی‌دست و پایی نبود. تنها مساله این است که برای همگان برابری کردن با انگیزه‌های کاپلو دشوار بود. مترجم: رشید سعدلو