هویت، کدام هویت؟!
گابریله مارکوتی: بعد از آن نمایش وحشتناک مقابل ساوتهمپتون و حذف و نمایشی نه‌چندان قانع‌کننده مقابل رئال‌مادرید در نیمه نهایی چمپیونز لیگ، وظیفه پیگرینی این بود که روحیه و انگیزه را به تیمش بازگرداند و
3 امتیاز از آرسنال در لیگ بگیرد. پیگرینی در مرحله اول ماموریتش موفق بود اما در مرحله دوم شکست خورد. پایان دوران پیگرینی در منچسترسیتی بدل به روزشماری طولانی و پایان‌ناپذیر شده است. انگار تا «روز پپ» دیگر هیچ چیز اهمیت ندارد. بازیکنان سیتی مدام تمرکز خودشان را در لحظات مهم از دست می‌دهند. به یاد بیاورید که مانگالا چطور ژیرو را برای گل اول آرسنال رها کرد. لیاقت هواداران سیتی از این بیشتر است. پیدا کردن مقصر اصلی کار ساده‌ای نیست. بعضی بازیکنان سیتی انگار از همین حالا تعطیلات تابستان را شروع کرده‌اند. البته این نکته که پیگیرینی 62 ساله روزهای آخرش را با سیتی سپری می‌کند دلیلی است که خیلی‌ها او را مقصر اصلی می‌دانند: پیگرینی بیش از حد آرام و جنتلمن است (جالب است که دقیقا همین‌ها را هم قبل از شروع فصل درباره رانیه‌ری می‌گفتند). پیگرینی هویتی به منچسترسیتی نداده است. اصلا معلوم نیست این تیم چیست، غیر از یکسری بازیکن گرانقیمت. (داستان هویت هم جالب است، چون هیچکس قادر نیست تعریفی درست از آن ارائه دهد، همه از آن به عنوان «وقتی ببینی می‌فهمی» یاد می‌کنند. البته قضیه نداشتن هویت فقط وقتی مطرح می‌شود که تیم نتیجه نمی‌گیرد.) پیگرینی خریدهای خیلی بدی داشته است؟ مانگالا، اوتماندی، دمیچلیس، بونی؟ اما مساله اینجاست که خرید بازیکنان جدید فقط مسؤولیت مربی نیست، بلکه به استعدادیاب‌های باشگاه و مدیرانش هم بازمی‌گردد. من خودم همیشه پیگرینی را دوست داشتم و برای همین عواملی مثل مصدومیت کوین دبرینه و وینسنت کمپانی این فصل به نظرم تاثیر خیلی بدی روی تیمش گذاشت اما نمی‌توان از این حقیقت گذشت که پیگرینی در آخرین فصلش در سیتی کارنامه‌ای ناامیدکننده داشت.
قبول دارم که در فوتبال امروز مسؤولیت خیلی زیادی روی دوش مربیان گذاشته‌ایم و همیشه مقصر اصلی را آنها می‌دانیم اما حداقل انتظار از مربی ایجاد انگیزه و روحیه جنگندگی بالا برای نیمه نهایی چمپیونز لیگ است، اتفاقی که برای سیتی مقابل رئال به هیچ‌وجه نیفتاد. پیگیرینی قطعا مقصر اصلی تمام اتفاقاتی که این فصل برای سیتی افتاد لقب خواهد گرفت، چون فوتبال مدرن اینطور است اما ضعف‌های سیتی بسیار فراتر از تنها مربی‌اش است و پپ گوآردیولا پروژه بازسازی طولانی‌ای در دست خواهد داشت.
از مهدی رحمتی تا فرزاد حسنی
مدعیان طلبکار
عذرخواهی معنای مشخصی دارد، معنای ساده‌ای دارد، یعنی من از کاری که کردم پشیمان شده‌ام و می‌خواهم جبران کنم. عذرخواهی جایگاهی نیست که در آن کسی بخواهد فروتنی را کنار بگذارد و از مقام طلبکار برای دیگران خط و نشان بکشد. این همه آن چیزی است که در عذرخواهی مهدی رحمتی حتی به اندازه سر سوزنی دیده نمی‌شود. او منتی بر سر هوادارانش گذاشته که این بار اگر کسی به او حرفی زد، دیگر در میانه میدان رجز نمی‌خواند. آیا این عذرخواهی قسطی را می‌توان باور کرد؟ آیا می‌توان به آن دل بست؟ آن عذرخواهی تلگرامی با جمله تند دیگری تکمیل شده است: «به حجازی توهین می‌شد نگفتند، حرمت بزرگ‌تر شکست!» او اینگونه به پیشکسوتان استقلال گلایه‌ای تند کرده که چرا گفته‌اند نباید درون زمین انرژی‌اش را صرف دعوا با مربی حریف کند که کنار زمین ایستاده و اینگونه، تیمی را که بازوبند کاپیتانی‌اش را بر بازو دارد و در کورس قهرمانی، این 3 امتیاز برایش از نان شب واجب‌تر است، اسیر حاشیه‌ای کشنده کند. پیشکسوتانی که خیلی‌های‌شان اصلا کاری به اختلافات شخصی او با مربی رقیب نداشتند و تنها انتقادشان به لطمه‌ای بود که تیم خورده است. کاش یکی پیدا می‌شد به آقای رحمتی بگوید هر که به حجازی توهین کرد، خطا کرد اما این برای تو هیچ مجوزی صادر نمی‌کند. عذرخواهی طلبکارانه مهدی رحمتی در باب قیاس رفتاری با رفتار فرزاد حسنی پس از آن ماجرای تحقیر یکی از حاضران در برنامه‌اش، فرقی ندارد؛ با سناریو و بدون سناریو کار آزاردهنده بود اما در این بین او هم از در طلبکاری وارد شد. انگار پشیمانی برای همه افت دارد... آنها آنقدر کامل هستند که زشت‌ترین کارشان هم منت دارد. آنها اصلاح نمی‌شوند...