مهدی طاهرخانی: اولین بارش کی و کجا بود دیگر مهم نیست اما حالا فوتبال ایران بخوبی فهمیده که بهترین تماشاگران دنیا را ندارد. شاید به مثابه دیگر هواداران فوتبال در همه جای جهان در هنگام نیاز این هواداران بودند که بیشترین حمایت را از تیم‌های محبوب خود کردند اما بهترین بودن مولفه‌هایی می‌خواهد که قطعا ما آنها را نداریم. در دوره جدید شاید همان شامگاه جمعه 30 دی‌ماه سال 1373 بود که برای اولین بار با یک چک محکم از خواب غفلت پریدیم و به خودمان آمدیم. در داربی که
2-2 به تساوی رسید در فاصله 2 دقیقه به پایان مسابقه، ناگهان فوج‌فوج تماشاگر از روی سکوها به صورت خودجوش به زمین آمدند تا لابد دادگاهی سرپایی برای احمد ابهران، داور نگون‌بخت آن بازی تشکیل دهند. این برای نخستین‌بار در فوتبال ما بود که در یک مسابقه بسیار حساس، ناگهان چندین هزار هوادار به زمین مسابقه ریختند تا شاهد یکی از تلخ‌ترین روزهای ورزش‌مان باشیم. آن روز آنهایی که باید اصل حقیقت را می‌فهمیدند دریافتند بهترین تماشاگر دنیا هرگز برای تادیب داور به زمین مسابقه هجوم نمی‌آورد. اگرچه بعد از آن حادثه تلخ دیگر شاهد هجوم هواداران در آن سطح به زمین مسابقه نبودیم اما همواره مشکلاتی از سوی همین یار دوازدهم به وجود آمد که در ادامه به چند مورد دیگر از آنها می‌پردازیم.
چشمانی که کور شد
در کل تاریخ فوتبال ایران فقط یک نفر بود که توسط هواداران یک تیم خاص، بینایی‌اش را از دست داد؛ سرباز احمدی در ورزشگاه فولادشهر اصفهان. قبل از آغاز مسابقه پرسپولیس و سپاهان، هواداران 2 تیم شروع به پرتاب سنگ و ترقه به سوی یکدیگر کردند و در این بین سرباز وظیفه ناجا از ناحیه چشم مورد اصابت یک نارنجک قرار گرفت و به همین سادگی قبل از ازدواج، بینایی‌اش را از دست داد. اگرچه مسؤولان وقت سپاهان همه تلاش خود را به کار بستند تا ثابت کنند مقصر نبودند اما قطعا آن نارنجک از لرستان به سمت سرباز احمدی پرتاب نشده بود و یک نفر از دل هواداران اصفهانی مرتکب این خبط نابخشودنی شد. این یک نمونه خاص از شاهکار هوادارانی است که همیشه در رسانه ملی سعی و تلاش بر آن بوده تا آنها را بهترین در جهان معرفی کنند!
فحش فارسی به مسی
شاهکار دیگر هواداران فوتبال ایران به شب قرعه‌کشی جام‌جهانی 2014 برزیل مربوط می‌شود. تنها چند دقیقه بعد از اینکه مشخص شد ایران و آرژانتین در یک گروه قرار دارند لشکر نامرئی «فحاشان دنیای مجازی» در کسری از ثانیه به مرزهای حریم خصوصی لیونل مسی هجوم بردند. کاری که طرفداران افراطی کریس رونالدو هرگز در این سال‌ها انجام نداده بودند این بار توسط فرهیخته‌های مجازی ما صورت پذیرفت. موج حملات به قدری وسیع و گسترده بود که بسیاری از رسانه‌های جهان درباره‌اش خبری را پخش کردند. فحش ناموسی به زبان شیرین فارسی به مسی! آن روز بود که موج هاشم بیک‌زاده و مسی جان گرفت و کار از تمسخر و لودگی هم گذشت. البته کاپیتان تیم‌ملی والیبال ایتالیا، زایتسف هم در چند مرحله مورد چنین حملاتی واقع شد و فقط برای ایرانی‌هایی که به وی و خانواده‌اش توهین کرده بودند اظهار تاسف کرد. این شاهکار جدید نسل اینترنت دیده بهترین هواداران دنیاست. فحش به زبان فارسی به خارجی‌ها؛ اگرچه استاد جمشید مشایخی این حجم وقاحت را باور نکند و از روی قلب بگوید آنها ایرانی نبودند.
لشکرکشی به اینستاگرام
سوای مسی و زایتسف که به عنوان 2 خارجی، طعم شیرین و گرم فحش ایرانی را چشیدند و قطعا بعدترها به این سیاهه افزوده می‌شود، بسیاری از ورزشکاران و فوتبالیست‌های داخلی هم بودند که یک‌شبه مورد آماج حملات اینترنتی قرار گرفتند. یک روز دسته جمعی و با تعداد چندین هزار نفر به صفحه اجتماعی فرهاد مجیدی حمله می‌کنند سپس مهدی رحمتی و طارمی لقمه‌های جدید می‌شوند. کلا ربطی به تعصب و رنگ ندارد. فقط لازم است یک ورزشکار کاری را خلاف خواسته هواداران انجام دهد تا صفحه رسمی‌اش شود فحشکده! ما بهترین تماشاگران دنیا را داریم اما علی دایی صریحا اعتراف می‌کند جرات ساختن پیج رسمی در هیچ شبکه اجتماعی را ندارد. وقتی معروف‌ترین ورزشکار زنده ایرانی این اعتراف را می‌کند یعنی جامعه هواداری ما هیچ خط قرمزی را برای خودش غائل نیست، یعنی وای به حال بقیه کوچک‌ترها. هولیگانیسم حالا از روی سکوها به دنیای صفر و یک آمده و اینچنین است که هر روز شاهد بسته شدن یک پیج هستیم. اصولا هر کسی «فحشدانش» تا حدی ظرفیت دارد و بعد از آن ترجیح می‌دهد بسان انسان قرن بیستمی بدون شبکه اجتماعی زندگی کند.
باران سنگ در اهواز
نمونه آخر و دم‌دستی هم مربوط به ورزشگاه تختی اهواز می‌شود. جایی که تماشاگران اهوازی به 2 دسته هواداران استقلال‌اهواز و پرسپولیس تقسیم شدند و قبل از شروع مسابقه با پرتاب سنگ از خجالت هم در آمدند. سطح سنگ‌پراکنی‌ها به حدی بود که داور این مسابقه تا 30 دقیقه اجازه ورود 2 تیم را صادر نکرد. بازی سرانجام آغاز شد اما فحش و سنگ کماکان برقرار بود. نقطه اوج حادثه به بعد از گل دوم پرسپولیس مربوط می‌شود. مسؤولان اهوازی از فرماندار تا رئیس هیات فوتبال و سرمربی استقلال‌اهواز در مصاحبه‌های تکراری خودشان را مطابق همیشه از هر نوع گناهی مبرا دانستند و دست آخر طوری وانمود کردند که گویا ساکنان سیارات دیگر هستند که آن سنگ‌ها را به سر و کول مردم پرتاب کردند. بهترین تماشاگران دنیا در حال خودنمایی دوباره هستند. اگرچه در آخرین حادثه فقط چند فقره سر و صورت خونی شد و خوشبختانه کسی جان به جان آفرین تسلیم نکرد اما این از خوش‌شانسی ما بود که سنگ‌ها دلشان به رحم آمد و به قصد کشتن به سمت کسی نرفتند! دل سنگ هم برای این بهترین تماشاگر دنیا به رحم آمده است؛ وقتی همه مسؤولان فرهنگی و ورزشی خودشان را به خواب زدند و کماکان می‌گویند ما بهترینیم.