عاطفه پورحکیمی: این نوشته تقدیم به سرافرازان مدافع حرم و مخاطبان فرهنگی «وطن امروز» به بهانه میلاد پاسدار عشق و به حرمت خانم حضرت زینب(س):
_چه کوچولوی خوشگلی! چه لباس قشنگی! جشن تولدته؟
_نه عروسیه!
_عروسی کیه؟
_پسرعموم!
_مبارکه! مبارکه!
....
بموقع رسیدیم. همان دم در محضر، داماد جوان با پیراهن سفید و کت و شلوار برازنده‌ای با روی ماهش به ما خوشامد گفت. در دل چقدر ذوق کردیم از این همه نجابت و آرزو کردیم خوشبخت شوند.
20 ساله بود ؛جوان جوان جوان!...
همه آمده‌اند؛ پسربچه‌ها کت و شلوار و جلیقه پوشیده‌اند و دخترها پیراهن عروس هرکدام به رنگی...
پدربزرگ و مادربزرگ داماد را نشانده‌اند روی صندلی نزدیک سفره عقد که لازم نباشد زیاد حرکت کنند و کنار عروس و داماد باشند... باشند برای دستبوسی. مادر داماد است که آرام و قرار ندارد. می‌دانم که تمام سفره را هم با وسواس مادرانه‌اش چیده است. بس که عاشق پسر جوان و مومنش است.
پدر داماد که همیشه از تمام مراسم و در همه حالات از بقیه عکس می‌گرفت این بار اما از دوربین فراری است و اصلا در کادر نمی‌ایستد، بس که ذوق‌زده مشغول هماهنگی عاقد و دفتر و... است.
تنها خاله داماد چادر سبز پوشیده و جایی درست مقابل جایگاه عروس و داماد چشم در چشم داماد، نشسته و زیر لب ماشاءالله می‌گوید. دخترخاله‌های داماد خواهری می‌کنند در حق پسرخاله جوان‌شان و بالاسرش قند می‌سابند. چه رسم قشنگ و شیرینی... چه شب زیبایی... آرزو می‌کنی هیچ وقت تمام نشود این لحظات و این شادی‌ها، این به ثمر نشستن جوان رعنا مقابل دیدگان یک خاندان. داماد 20 ساله است. نگاهش که می‌کنی تازه می‌توانست جوانی‌ها کند... ماشین مدل بالای پدرش را سوار شود و همراه رفقا در بلوارهای تهران شب و روز بگذراند. داماد 20 ساله است. می‌توانست صبح و شب پای صفحات مجازی‌اش از دخترکان دلبری کند! اما دلبری‌ها متفاوت است. او پول و زیبایی و امکانات، همه را داشت. می‌توانست خوش بگذراند و به بهانه درس و دانشگاه از زیربار مسؤولیت زندگی شانه خالی کند. اما... پدر و مادرش برای به ثمر رسیدن این گل نوشکفته خون دل‌ها خورده بودند. غیر از آنچه می‌دیدم محال ممکن بود. ثمر از این بالاتر؟! اول جوانی و ازدواج و درس و دانشگاه و کار... همه با هم...
موقع خواندن خطبه انگار همه ما زوج‌های 30-20 سال پیش بودیم که می‌خواستیم بله بگوییم. بغض‌مان گرفته بود از این همه ایمان... مهریه را که خواندند اشک‌ها سرازیر شد و زیباترین و ملکوتی‌ترین مراسم عقد عمرمان را رقم زد: چهارده سکه بهار آزادی به نیت چهارده معصوم، یک سکه به نام عقیله بنی هاشم حضرت زینب کبری(س) و سکه دیگر به نام نامی قمر منیر بنی هاشم(ع). دیگر همه چیز تمام شد و شروع زندگی 2 جوان رعنا با مقدس‌ترین نا‌م‌های هستی....عکس‌ها گرفته شد. هدیه‌ها با اشتیاق و شادمانی از این پیوند آسمانی اهدا شد و... یک زندگی آغاز شد.
.......
6 ماه بعد
عروس چادر سفید عقدش را به سر انداخته، رویش را محکم‌تر از روز عقد گرفته است. داماد لباسی به مراتب زیباتر از کت و شلوار و پیراهن سفید مراسم عقد پوشیده و دل عروسش را برده! هدیه‌ها آماده‌اند. همه تصمیم گرفته‌اند فقط گل هدیه بدهند. می‌خواهند عروس و داماد را گلباران کنند. طبق‌های گل پیشاپیش میهمانان در حرکتند. ماشین را گل زده‌اند مقابل امامزاده... امشب شب گلباران است. میهمانان امشب خیلی زیادترند. خودشان خودشان را دعوت کرده‌اند. شاید هم خود داماد!
عکس روز عقد داماد را به رسم عروسی‌های جدید، دور می‌گردانند. اصلا هرکجا را نگاه می‌کنی عکس داماد را با همین لباس جدیدش نصب کرده‌اند. عروس سرش پایین است و نگاهش به دسته گل و عکس داماد که میان انگشتان لرزانش خیس اشک شده‌است. از میان جمعیت یکی صدا می‌زند:
داماد را آوردند
همه کل می‌کشند
عروسی است دیگر
گل‌ها را بر سر داماد که دیگر رسیده کنار عروس، می‌پاشند. صدای صلوات و کل با هم به گوش می‌رسد. عروس می‌ایستد کنار ماشین گل زده داماد. ناگهان صدای بغض‌آلود اما باصلابتش در بلندگوهای امامزاده می‌پیچد: وَلاَ تَقُولُواْ لِمَنْ یُقْتَلُ فِی سَبیلِ اللّهِ أَمْوَاتٌ بَلْ أَحْیَاء وَلَکِن لاَّ تَشْعُرُونَ
«آنان را که در راه خدا کشته می‌شوند، مرده مخوانید، آنها زنده‌اند و شما درنمی‌یابید».
همسر شهیدم!
تنهایم گذاشتی... رفتی، آن هم یک هفته مانده به عروسی... راضی‌ام به رضای حق. تو رفتی تا اسلام بماند. بله، خون‌ها ریخته شده برای حفظ آنچه الان بر سر دارم... امانتدار وصیتت باقی می‌مانم. تو اشک‌هایم را هرشب و روز می‌بینی. از خداوند می‌خواهم صبر و استقامتم را روز به روز خاری کند بر چشم دشمنان و بدخواهان اسلام.
برسد به دست معشوق
دمشق - حرم حضرت زینب(س)
به یاد شهید امیر سیاوشی