کارگران بیکارشده کارخانه صابون‌سازی خرمشهر 4 سال در امید راه‌اندازی مجدد این کارخانه هستند و از چنین وضعیتی به تنگ آمده‌اند. کارگران صابون‌سازی خرمشهر مشغول کار نیستند، مشغول اعتراض هستند، اعتراض به تعطیلی کارخانه‌ای که 4 سال است چرخ تولید آن نمی‌چرخد. شریفات، از کارگران کارخانه صابون‌سازی خرمشهر به مهر می‌گوید: این کارخانه در گذشته بیش از ۳۰۰ کارگر داشته است. وی می‌افزاید: قبل از تعطیلی این کارخانه کمتر از 4 سال به بازنشستگی‌ام مانده بود که با وضعیت تعطیلی آن متاسفانه وضعیت بازنشستگی‌ام نیز در حالت بلاتکلیفی ماند. شریفات تصریح می‌کند: فقط من نیستم که وضعیت بیمه بازنشستگی‌ام در این واحد تولیدی بلاتکلیف شد، بلکه تعداد زیادی از همکاران ما نیز دچار چنین مشکلی شده‌اند. علی عبدی، دیگر کارگر بیکارشده این کارخانه می‌گوید: کارگران صابون‌سازی خرمشهر از جمله کارگرانی هستند که بعد از تعطیل شدن واحد تولیدی کارخانه اعتراضات و پیگیری‌های زیادی را انجام دادند ولی متاسفانه صدای آنها به جایی نرسید و مسؤولان شهرستان تنها با وعده به آنها در این مدت امید می‌دادند. وی می‌افزاید: در سال گذشته نوعی مواد شیمیایی در مخازن این کارخانه نگهداری می‌شد که این مخازن شروع به نشت می‌کند. عبدی تصریح می‌کند: این امر باعث شد مسؤولان برای مهار این مواد و نرسیدن آن به رودخانه کارون وارد این کارخانه شوند، کارخانه‌ای که در این 4 سال به‌رغم مکاتبات و پیگیری‌های ما حتی حاضر به ملاقات با کارگران در کارخانه و بازدید و دیدار از آن نشده بودند.
خطر نشت مواد را از قبل اعلام کرده بودیم
رئیس اداره حفاظت محیط زیست شهرستان خرمشهر نیز در همین ارتباط می‌گوید: وقوع چنین حادثه زیست‌محیطی را در گذشته پیش‌بینی و اعلام کرده بودیم. رضا جاوید عنوان می‌کند: در سال ۱۳۸۸ حجمی به میزان ۵ هزار و ۵۰۰ تن مواد از ضایعات شیمیایی هیدروکربنی وارد شرکت صابون‌سازی یاس خرمشهر شد. وی می‌افزاید: این مواد بدون هیچ‌گونه مجوز زیست‌محیطی در مخازن غیراستاندارد نگهداری شد. جاوید تصریح می‌کند: بتدریج مخازن شروع به خوردگی و نشتی‌های ریز کرد که چون مواد قابل اشتعال بود و امکان جوشکاری روی مخازن نبود، آن را به صورت سنتی با چوب گذاشتن در درزها موقتا مهار می‌کردند. جاوید می‌گوید: اما آخرین نشتی به این راحتی قابل مهار شدن نبود و حاصل آن روانه شدن ۲۰۰ هزار لیتر مواد سمی شیمیایی به سمت کارون بود، موادی که اگر پایشان به بزرگ‌ترین رودخانه خاورمیانه باز می‌شد یک فاجعه زیست‌محیطی به بار می‌آورد. رئیس اداره محیط زیست در پایان می‌گوید: پس از این جریان جلسه‌ای فوق‌العاده با حضور مسؤولان شهری و محیط زیست برگزار شد و در نهایت پیمانکار مخصوص به میدان آمد و مواد از رسیدن به رودخانه مهار و به مخازن دیگری منتقل شد که این مخازن نیز در آینده اگر مواد از کارخانه انتقال داده نشود دوباره نشت خواهد کرد. رجب‌زاده، دیگر کارگر بیکار شده این کارخانه می‌گوید: 4 سال است هیچ حقوق و مزایایی شامل ما کارگران نمی‌شود. وی می‌افزاید: نیروهای این کارخانه در بدترین شرایط در حال سپری کردن زندگی خود و خانواده‌هایشان هستند. این کارگر تصریح می‌کند: هیچکس پیگیر مشکل ما نیست و ای کاش همانگونه که مسؤولان یک باره بیدار شدند و به فکر محیط زیست و وضعیت این مواد افتادند در این سال‌ها به فکر کارگران مظلوم این کارخانه نیز می‌افتادند. به گزارش مهر، سال ۱۳۸۷ در سیر خصوصی‌سازی‌ها کارخانه صابون‌سازی خرمشهر به یک سرمایه‌گذار مرکزنشین تهرانی رسید که قبل از واگذاری محصولات این کارخانه با شرکت‌های بزرگ داخلی رقابت می‌کرد، اوضاعی که البته کار را به اینجا کشانده است... حال پشت درهای این کارخانه کارگرانی ایستاده‌اند که برای چرخاندن چرخ‌های تولید و رو به راه شدن اوضاع معیشت‌شان لحظه‌شماری می‌کنند.